Deel 12: De Schim uit het Verleden
De stem galmde door de holle ruimtes van het verlaten pakhuis, koud en dwingend als de vloed die tegen de kade beukte. Mijn hart sloeg over. Dat kon niet. Oom Hendrik zat in de gevangenis in Antwerpen; de federale politie had hem drie dagen geleden persoonlijk afgevoerd. Hoe kon hij hier in Vlissingen zijn? Tenzij... tenzij de familie Van de Velde diepere tentakels had dan we ooit hadden kunnen vermoeden.
De schaduw verscheen in de deuropening van het kantoor. Het was niet Hendrik, maar diens oudste zoon, Stefan, die blijkbaar op borgtocht was vrijgekomen – of erger nog, nooit echt was vastgehouden op de manier die ons was voorgeschreven. Hij droeg een zwarte gewatteerde jas, en in zijn hand hield hij een zware, metalen pijp waarmee hij terloops langs de deurpost tikte. Een akelig, schrapend geluid dat door merg en been ging.
"Je dacht toch niet echt dat een paar handboeien en een corrupte commissaris in Antwerpen genoeg zouden zijn om ons tegen te houden, hè, kleine meid?" zei Stefan met een vals, zelfverzekerd lachje. Hij deed een stap naar binnen, zijn ogen glinsterend in het zwakke licht van mijn telefoon. "Mijn vader heeft decennia lang geïnvesteerd in de juiste vrienden aan weerszijden van de grens. Een cel is voor ons slechts een tijdelijke wachtkamer."
Ik stond op van de kist, het dikke dossier Project Triton stevig tegen mijn borst gedrukt met mijn linkerarm, terwijl mijn rechterhand onmerkbaar naar het zeshoekige pennetje greep dat nog steeds in het slot van de brandkast stak.
"Je bent te laat, Stefan," zei ik, en hoewel mijn stem trilde, probeerde ik zo vastberaden mogelijk te klinken. "Alles ligt hier. Het bewijs van jullie hele criminele imperium. De politie is al ingelicht over deze locatie."
Stefan proestte het uit. Het klonk hol en vals in de betonnen ruimte. "De politie? Nora, lach me niet uit. Niemand weet dat je hier bent. Die curator van je, die zogenaamde mr. Dubois? Die werkt al twintig jaar voor ons. Denk je nu echt dat oom Ray die kluis aan een willekeurige vreemdeling zou toevertrouwen zonder dat wij de touwtjes in handen hadden?"
De woorden troffen me als een mokerslag. Mr. Dubois... een marionet van de familie? Dat betekende dat elk stap die ik had gezet, elk document dat mij was toegeschreven, wellicht vanaf het begin door hen was gemanipuleerd om mij naar deze plek te lokken. Zodat ze het dossier in één keer konden vernietigen en mij de schuld konden geven van brandstichting of inbraak.
Stefan deed nog een stap dichterbij, zijn gezicht verwrongen door pure haat. Hij hief de metalen pijp op. "Geef hier dat dossier, Nora. Of we maken het hier en nu voorgoed af."
Maar net op dat moment, toen de hoop me in de schoenen zakte, begon de vloer onder onze voeten vreemd te trillen. Niet door een aardbeving, maar door het geluid van zware motoren die zich met loeiende sirenes vanaf de snelweg naar de haven begaven. En door de open ramen klonk een stem die door de hele ruimte galmde via een luidspreker: "Hier is de federale politie. Het gebouw is omsingeld. Iedereen blijft waar hij is!"
