Deel 6: De Nacht van de Waarheid in het Kiel
De bus terug naar het Kiel reed door straten die al lang door de herfstdrainage waren veranderd in donkere, kolkende rivieren van regenwater. Tegen de ramen tikten zware druppels, een monotoon ritme dat mijn eigen bonzende gedachten probeerde te kalmeren. In mijn binnenzak voelde ik de usb-stick en het gekreukte perkament als een brandend anker. Ik wist dat ik niet zomaar naar huis kon gaan alsof er niets was gebeurd. Bram zou geen tijd verspillen; hij zou oom Hendrik en de rest van de familie op de hoogte brengen. Binnen enkele uren zou de hele clan op de stoep staan om verhaal te halen.
Toen ik de galerij van ons flatje op het Kiel opliep, brandde het zwakke gele licht van de galerijlamp nauwelijks door het vuile glas. Onze voordeur stond op een kier.
Een koude rilling liep over mijn rug. Mijn moeder was thuis; zij liet de deur nooit openstaan, zeker niet in deze buurt waar de criminaliteit en de verloedering hand in hand gingen. Met een bonzend hart duwde ik de deur verder open en stapte de kleine hal binnen.
"Mam?" riep ik zacht, terwijl ik mijn jas uittrok en de sleutel in mijn zak nog eens extra aandraaide.
Geen antwoord vanuit de woonkamer. Wel hoorde ik het geluid van gesmoord gesnik en een vreemde, diepe mannenstem die ik onmiddellijk herkende. Oom Hendrik. De patriarch van de familie, de man wiens gezicht was geboetseerd uit zure marmer, stond midden in onze krappe woonkamer. Hij droeg een donkere mantel die nog nat was van de regen, en zijn wandelstok met zilveren greep tikte ritmisch op ons versleten linoleumvloertje.
Mijn moeder zat ineengekrompen op de krappe bank, haar gezicht verstopt in haar handen, terwijl twee van Hendrik's zonen – niet eens Bram, maar de oudste neven, Stefan en Daan – aan weerszijden van de kamer stonden alsof ze wachters waren bij een gevangene.
"Ah, daar is de kleine roofvogel dan," zei oom Hendrik met een ijskoude, snerpende stem toen hij mij in de deuropening zag verschijnen. Hij draaide zich langzaam om, zijn ogen vernauwd tot spleetjes onder zijn dikke, grijze wenkbrauwen. "Je neef Bram heeft ons net gebeld vanuit de bank. Hij vertelde ons een heel wild verhaal over kluizen, gestolen documenten en een magische sleutel."
Ik deed een stap naar voren, ging pal voor hem staan en keek hem recht in de ogen, zonder ook maar een centimeter terug te deinzen. De angst die mijn moeder voelde, de onderdanigheid die ons jarenlang was opgelegd – het gleed van me af als water van een eend.
"Het is geen sprookje, oom Hendrik," zei ik, en mijn stem klonk angstaanjagend beheerst in de kleine ruimte. "Het is de waarheid. En oom Ray heeft ervoor gezorgd dat ik die in handen heb gekregen."
Hendrik’s gezicht verstrakte. Zijn knokkels rond de zilveren wandelstok werden wit van de druk. "Je hebt geen idee wat je hebt geopend, kind," siste hij, terwijl hij gevaarlijk dichtbij kwam. "Dat document in je zak... als je dat naar buiten brengt, vernietig je niet alleen ons, je vernietigt alles wat de familie Van de Velde heeft opgebouwd. Geef het hier. Nu meteen, of ik zorg ervoor dat jij en je moeder morgen op straat staan zonder een dak boven jullie hoofd."
Ik glimlachte flauw, haalde de usb-stick uit mijn zak en hield hem omhoog in het zwakke licht van de plafondlamp. "Probeer het maar," zei ik. "De kopieën staan al op een plek waar jullie nooit, maar dan ook nooit bij kunnen komen."
En toen sloeg de deur van het appartement met een klap open door een plotselinge windvlaag van buiten, terwijl in de verte de sirenes van de Antwerpse politie door de nacht loeiden.
