DEEL 7 – Het Huis aan de Rivier
De rit naar het oude landgoed aan de rand van de stad duurde een eeuwigheid. Geen van beiden sprak een woord. Het enige geluid in de auto was het eentonige getik van de ruitenwissers en de zachte suizing van de banden over het natte asfalt. De mist begon op te trekken vanaf het water, waardoor de contouren van de verlaten villa's en boomgaarden er spookachtig uitzagen in het donker.
Dit landgoed was eigendom geweest van haar familie. We waren hier vroeger vaak geweest in de vroege jaren van ons huwelijk, lang voordat de sleur, het werk en de stiekeme reizen ons uit elkaar hadden gedreven. Nu voelde het aan als een tombe.
Ik parkeerde de auto op het grind voor de vervallen hoofdingang. Het knerpen van de steentjes klonk luid in de nachtstilte. Mijn vrouw deed direct het portier open en stapte uit, zonder te wachten tot ik haar zou helpen. Ik volgde haar haastig, mijn jas dichtknooppend tegen de snijdende rivierwind die door de bomen huilde.
Ze liep naar de zware eikenhouten voordeur, haalde een klein sleutelbosje uit haar handtas en stak de sleutel in het slot. Met een zware, krakende zucht zwaaide de deur open. Het rook muf en stoffig binnen, naar oude boeken en vergane herinneringen.
“Kom binnen,” zei ze kort, terwijl ze de hal instapte en op de lichtknop drukte. Een zwakke, gele gloed vanuit een oude kroonluchter vulde de entree.
Ik liep achter haar aan en sloot de deur achter me. De zware klik van het slot klonk in mijn oren als een gevangenisdeur die in het slot viel. Ze liep door naar de salon aan de achterkant van het huis, waar grote Franse deuren uitkeken op de donkere, stromende rivier. Daar stond een klein tafeltje met twee stoelen, en – tot mijn stomme verbazing – lag daar een dik dossier met mappen, foto's en juridische documenten uitgespreid.
“Ga zitten,” zei ze, terwijl ze zelf achter het tafeltje plaatsnam en haar handen over de papieren liet glijden.
Ik zakte trillend neer op de stoel tegenover haar. Ik durfde nauwelijks naar de documenten te kijken, maar toen mijn blik er toch op viel, zag ik bekende logo's: bankafschriften van onze gezamenlijke rekeningen, eigendomsaktes van ons huis, en kopieën van contracten waarvan ik dacht dat ze al lang waren vernietigd.
“Wat is dit allemaal?” vroeg ik met een stem die amper boven een fluistertoon uitkwam.
Mijn vrouw keek me aan, en voor het eerst zag ik een glimp van triomf in haar ogen. “Dit, lieve schat, is de inventarisatie van alles wat je dacht dat van jou was. En vanaf vanavond is het allemaal van mij.”
