DEEL 12 – De Regisseuse van Mijn Leven
De beelden bleven op mijn telefoonscherm afspelen alsof ik naar een horrorfilm keek waarin ik zelf de tragische hoofdrol vertolkte. Elk detail van die vermeende 'geheime' affaire, elke nacht waarvan ik dacht dat ik hem stiekem en onbespied had doorgebracht, was van begin tot eind georkestreerd.
Die andere vrouw – mijn minnares uit 2015 – was nooit zomaar een toevallige ontmoeting geweest in een bar aan de rand van de stad. Nu ik de beelden zo achter elkaar zag, vielen de puzzelstukjes met een angstaanjagende precisie op hun plek. Het kantoor waar ze werkte, de conferentie waar we elkaar zogenaamd tegenkwamen, de hotelboeking zelf... alles was te herleiden naar lijnen die liepen via derden. Derden die door mijn eigen vrouw werden betaald of aangestuurd.
Ik liet mijn telefoon zakken en staarde naar het kabbelende water van de gracht. Mijn hele leven was een toneelstuk geweest. Vijfentwintig jaar lang had ik gedacht dat ik de vrijheid had om keuzes te maken, om fouten te maken, om stiekem buiten de lijntjes te kleuren. Maar in werkelijkheid had ik me altijd bewogen binnen de kaders die zij voor me had uitgetekend.
Op dat moment hoorde ik voetstappen achter me op het grind van het grachtenpad. Zachte, beheerste stappen die ik uit duizenden zou herkennen, zelfs als ik al jaren op een onbewoond eiland zou wonen.
Ik draaide me om.
Daar stond ze. Ze droeg dezelfde elegante mantel als gisteren, haar haar zat perfect in de plooi, en in haar hand hield ze een papieren beker met koffie, alsof ze zojuist een rustige ochtendwandeling door de stad maakte.
“Je ziet er bleek uit,” zei ze rustig, terwijl ze op twee meter afstand van het bankje bleef staan. “Had je een goede nacht in het motel?”
Ik kon niets uitbrengen. Mijn keel was gortdroog. Ik hield het plastic zakje met het oude horloge omhoog, met trillende vingers. “Waarom?” was het enige woord dat ik nog kon uitbrengen. “Waarom heb je me dit in vredesnaam aangedaan? Al die jaren... waarom bleef je bij me?”
Ze zuchtte diep, nam een rustige slok van haar koffie en keek me aan met een blik van volkomen onverschilligheid, gecombineerd met een ijzingwekkende superioriteit.
“Omdat wraak op het moment dat het gebeurt, te gemakkelijk is,” antwoordde ze kalm. “Als ik je in 2015 had verlaten, had je er misschien van geleerd, of was je opnieuw getrouwd met een ander en vrolijk verder gegaan met je leven. Maar door je te laten geloven dat je sluw was, door je al die jaren te laten geloven dat je geheimen voor me had, heb ik je laten bouwen aan je eigen gevangenis.”
Ze stapte nog een pas dichterbij.
“En vandaag, op onze vijfentwintigste trouwdag, heb ik de sleutel omgedraaid.”
