DEEL 5 – Het Tweede Gezicht
Ik kon geen uitweg meer bedenken. De puzzelstukjes vielen op een angstaanjagende manier in elkaar, maar het plaatje dat eruit ontstond tartte elke logica.
“Jij…” stamelde ik, terwijl ik naar de vrouw keeke die ooit mijn maîtresse was geweest en nu tegenover me zat aan dezelfde tafel als het meisje. “Wat doe jij hier? Hoe ken je… hoe weet je waar we waren?”
De vrouw lachte bitter. Het was een geluid dat elk greintje warmte miste. “Je denkt zeker dat je heel slim bent geweest, hè? Je dacht dat je een geheime wereld kon creëren op de vierde verdieping van dat hotel, terwijl je ‘s ochtends net deed alsof je naar een conferentie ging. Maar je vergiste je in één heel belangrijk ding.”
“Wat dan?” vroeg ik met een schorre stem.
“De vrouw met wie je al vijfentwintig jaar getrouwd bent,” zei ze traag, elk woord benadrukkend, “is nooit zo naïef geweest als je dacht. Sterker nog, zij en ik kenden elkaar al lang voor jij dacht dat je ons handig uit elkaar hield.”
Mijn maag draaide zich om. De wereld leek onder mijn voeten vandaan te zakken. “Wat bedoel je? Jullie kenden elkaar?”
“Natuurlijk kenden we elkaar,” nam het meisje – mijn vermeende dochter – het gesprek over. “Denk je nou echt dat een vrouw zoals jouw wettige echtgenote zomaar negen maanden lang op de zesde verdieping van datzelfde hotel bivakkeert zonder dat ze weet wat er op de vierde gebeurt? Ze was er niet bij toeval, pap. Ze hield je in de gaten vanaf dag één.”
Het besef sloeg in als een bom. Mijn hele verleden, elk moment waarvan ik dacht dat het van mij was geweest, bleek een toneelstuk te zijn waarin ik de enige was die geen script had gekregen. Mijn vrouw – de vrouw die zogenaamd niets wist, die altijd zo lief en zorgzaam thuiszat te wachten – had al die jaren de regie in handen gehad.
“Waarom?” riep ik uit, en enkele gasten aan een naburige tafel keken verschrikt onze kant op. Ik verlaagde onmiddellijk mijn stem, maar de paniek in mijn borstkas gierde door. “Waarom heeft ze nooit iets gezegd? Waarom speelde ze dit spel vijftien jaar lang mee?”
De voormalige maîtresse leunde naar voren, legde haar hand plat op het tafelkleed en keek me diep in de ogen. “Omdat ze wilde zien hoe ver je zou gaan. En omdat ze een plan had dat vandaag tot uitvoering zou komen.”
Op dat moment ging mijn telefoon opnieuw over. Niet een onbekend nummer dit keer, maar een foto van mijn eigen vrouw op het scherm. Ik nam trillend op en hield het apparaat tegen mijn oor.
“Ben je al klaar met je voorgerecht?” klonk haar stem, kalm en ijskoud aan de andere lijn. “Kom dan nu naar buiten. De auto staat voor de deur, en we moeten ergens praten waar niemand ons kan storen.”
