DEEL 13 – Het Laatste Oordeel
De ochtendzon brak even door de wolken en wierp een kille, scherpe glans over het water van de gracht. Ik zat ineengezakt op het bankje, een gebroken man wiens volledige identiteit in minder dan vierentwintig uur tijd was weggevaagd.
“En dat meisje?” vroeg ik hees, terwijl mijn gedachten teruggingen naar de jonge vrouw in het restaurant. “Was dat... was zij ook een onderdeel van je plan? Is ze wel echt mijn dochter, of is dat ook verzonnen?”
Mijn vrouw glimlachte flauwtjes. Het was een lach die me meer angst aanjoeg dan welke woedeuitbarsting dan ook.
“Dat is het prachtige aan een goed georganiseerd plan,” zei ze zacht. “Sommige dingen hoef je niet eens te verzinnen; je hoeft ze alleen maar de juiste kant op te duwen op het moment dat het het beste uitkomt. Die vrouw had inderdaad in 2015 een korte ontmoeting met je gehad, dat klopt. Maar het feit dat ze na al die jaren opeens geld nodig had voor een operatie, en precies op jouw pad werd gebracht... laten we zeggen dat ik haar een klein financieel duwtje in de rug heb gegeven om de timing van onze jubileumavond wat kleur te geven.”
Mijn maag keerde zich om. Zelfs dat schuldgevoel, die angst dat ik een kind had verwaarloosd, bleek een marionettenspel te zijn geweest dat door haar werd bespeeld.
“Je bent een monster,” fluisterde ik, zonder nog de kracht te hebben om boos te worden.
Ze haalde haar schouders op, totaal ongerakeld door mijn woorden. “Nee, liefste. Ik ben gewoon iemand die haar lesje heeft geleerd in de eerste vijf jaar van ons huwelijk, toen ik ontdekte dat je niet te vertrouwen was. De overige twintig jaar waren slechts de uitvoering van een heel langzaam proces van incasso.”
Ze draaide zich om om weg te lopen.
“Wacht,” riep ik, terwijl ik opstond van het bankje. “Waar ga je naartoe? Wat blijft er van mij over?”
Ze stopte met haar rug naar me toe en keek over haar schouder terug.
“Dat interesseert me niet,” zei ze met een stem die koud door de ochtendwind sneed. “Zoek een baan, zoek een kamer in een goedkoop pension, of vertel al je vrienden de waarheid—het maakt niet uit. Je reputatie, je geld, je gezin... alles wat je dacht te bezitten, is vandaag officieel van mij.”
Ze liep weg zonder nog één keer om te kijken. Haar voetstappen verdwenen langzaam in het geruis van het stadsverkeer, tot ik helemaal alleen achterbleef op het bankje aan het water.
In mijn binnenzak rammelde het plastic zakje met het oude gouden horloge, waarvan de wijzers al jaren stonden stilgestaan op twaalf april tweeduizend.
