Deel 8: De Val van de Bondgenoot
Victor Vance bleef op een paar meter afstand staan, zijn armen over elkaar geslagen met een blik van opperste arrogantie. Hij keek neer op mijn natte kleding en mijn doorweekte schoenen, volledig overtuigd dat ik inderdaad niets meer was dan een hulpeloze ex-vrouw. “Luister eens liefje,” begon Victor met een vernederende toon. “De zakenwereld is geen speeltuin voor zwangere vrouwen die aandacht zoeken. Als je wilt huilen, doe dat dan ergens anders. De heren zijn hier bezig met grote contracten.”
Ik keek hem niet eens boos aan; mijn blik was volkomen kil en analytisch. Ik boog me licht naar voren en wenkte Arthur om de definitieve documenten naar voren te schuiven. “Victor,” zei ik met een heldere, ijzersterke stem die door de hele ruimte sneed. “Je bent hier gekomen in de hoop de restanten van de familie Morrison op te kopen voor een koopje, nietwaar? Je dacht dat je kon profiteren van de chaos.” Victor schrok even, maar herwon al snel zijn zelfverzekerde glimlach. “Ik weet niet waar je het over hebt, vrouwtje. Ik ben hier gewoon als zakenpartner.”
“Echt waar?” vroeg ik, terwijl Arthur mij een dik dossier overhandigde. Ik sloeg de map open en legde de eerste pagina op de tafel. “Dan leg ik je graag even uit hoe de vork in de stel zit, Victor. Jij dacht dat je anoniem geld kon sluizen naar schimmige offshore-rekeningen om onze concurrentiepositie te schaden. Maar wat je in je arrogante waan vergeten bent te controleren, is wie de uiteindelijke begunstigde is van al die investeringsfondsen.”
Victor trok wit weg. De kleur verdween in een fractie van een seconde van zijn gezicht. Zijn mond viel open, maar er kwam geen geluid meer uit. Hij keek naar het logo op het document en realiseerde zich opeens wat dat logo betekende. Het was het persoonlijke stempel van de moedermaatschappij – het bedrijf waarvan ik honderd procent van de aandelen in handen had.
“Nee… dat kan niet…” fluisterde Victor, terwijl een koude zweetdruppel over zijn voorhoofd rolde. “Jij… jij bent het hoofd van dat conglomeraat? Jij bent degene die al onze transacties volgt?!” Ik knikte langzaam, een koele glimlach om mijn lippen. “En hiermee Victor, is jouw eigen imperium vanaf dit exacte moment officieel failliet verklaard wegens fraude en economische sabotage.” De stilte die volgde was oorverdovend, en Victor zakte bijna door zijn hoeven van pure wanhoop.
