Deel 2: De Eerste Scheuren in de Schijnwereld
De stilte die na mijn telefoongesprek viel, voelde bijna tastbaar aan. Het luide geluid van de klok aan de wand leek plotseling de enige getuige van de spanning die zich in de eetkamer begon op te stapelen. Diane trok haar wenkbrauwen op en nam een slok van haar dure wijn, haar blik vol minachting gericht op mijn doorweekte kleding. “Zit je nu nog steeds tedromen over een of andere wraakfantasie, Cassidy?” vroeg ze met een scherpe, cynische ondertoon in haar stem. “Het is zielig. Je brengt alleen maar schande over deze familie, zelfs nu je hier nauwelijks meer thuishoort.”
Brendan leunde achterover in zijn stoel en sloeg zijn arm nonchalant om Jessica heen. Jessica drukte zich dicht tegen hem aan, genietend van de schijnwerpers en het gevoel dat ze gewonnen had. “Laat haar, schat,” fluisterde Jessica hard genoeg zodat iedereen het kon horen. “Sommige mensen kunnen gewoon niet accepteren dat ze voorbestemd zijn om de onderkant van de maatschappij te bevolken. Ze heeft nooit begrepen hoe deze wereld werkt.” Ik zei niets. Ik bleef roerloos zitten, mijn handen losjes in mijn schoot gevouwen. Ik voelde de kou van het water dat nog steeds langs mijn rug droop, maar het deed me niets meer. Mijn gedachten waren al mijlenver vooruit.
Toen begon de telefoon van Brendan te trillen. Het geluid sneed door de lichte conversaties heen die de overige gasten probeerden te hervatten. Brendan keek geërgerd op het scherm en drukte het gesprek weg. “Waarschijnlijk een of andere junior medewerker van de afdeling acquisitie,” mopperde hij. “Ze kunnen ook niks zelf oplossen in het weekend.” Maar nog geen dertig seconden later begon zijn telefoon opnieuw te trillen. En niet veel later begon ook de telefoon van Jessica te rinkelen. En toen die van Diane.
In eerste instantie dachten ze aan een technische storing of een massale spamcampagne. Maar toen Diane haar scherm ontgrendelde en de eerste e-mail opende, trok haar gezicht plotseling wit weg. De glimlach verdween in een fractie van een seconde van haar gezicht. “Wat… wat is dit?” fluisterde ze, terwijl haar hand licht begon te trillen. Brendan keek op naar zijn moeder, wiens paniek plotseling de hele kamer leek over te nemen.
Hij wilde net iets zeggen toen zijn eigen scherm oplichtte met een prioriteitsmelding die hij nog nooit eerder had gezien. De stilte aan tafel veranderde in een verstikkende, ijzingwekkende spanning. En dit was nog nog maar het prille begin van de storm die ze zelf hadden ontketend.
