Deel 3: De Eerste Trillingen in het Imperium
Brendans adem haperde even toen hij naar het oplichtende scherm van zijn smartphone keek. De melding was geen gewone e-mail; het was een systeembrede noodnotificatie met een rode markering. Alleen de hoogste directie en de raad van bestuur hadden ooit autorisatie voor dergelijke notificaties. “Dit kan niet…” fluisterde Brendan, terwijl zijn vingers haastig over het glas gleden om de bijlage te openen. “Het systeem geeft een foutmelding. Waarom blokkeert mijn account?” Hij probeerde in te loggen op het interne netwerk van het bedrijf, het miljardenconglomeraat waar hij zo trots op was en waar hij zichzelf al zag promoveren tot directeur.
Aan de andere kant van de lange tafel liet Diane haar wijnglas vallen. Het kristal spatte uiteen op de marmeren vloer, en de dieprode wijn verspreidde zich als een bloedvlek over het tapijt. Niemand lette op de rommel. Diane staarde met holle ogen naar haar eigen scherm, waarop een kale, formele mededeling stond: Toegangsrechten per direct ingetrokken op last van de hoofdaandeelhouder. “Nee,” bracht ze uit, haar stem trillend van ongeloof. “Onze aandelenopties… ze zijn bevroren. Al onze posities zijn tijdelijk opgeschort in afwachting van een audit.”
Jessica, die tot momenten daarvoor nog zo zelfverzekerd lachte, greep Brendan bij zijn arm. Haar nagels boorden zich pijnlijk in zijn stof. “Brendan, wat betekent dit? Ze zeggen dat mijn contract ongeldig is verklaard! Ze noemen me een ongeautoriseerde derde partij op de bedrijfscampus!” Haar ogen stonden bol van angst. De arrogantie die hen enkele minuten geleden nog zo onaantastbaar leek te maken, brokkelde in hoog tempo af als zand in een woestijnstorm.
Ik leunde iets naar voren, mijn natte jas strak om mijn lichaam, en keek hen recht in de ogen aan. “Zal ik jullie vertellen wat er aan de hand is?” sprak ik met een kalme, heldere stem die boven alle paniek uitstak. De hele kamer viel direct stil. Alle hoofden draaiden zich naar mij toe, alsof ze voor het eerst zagen wie er werkelijk aan tafel zat. Brendan keek me aan, en voor het eerst zag ik pure paniek in zijn ogen glinsteren. De nachtmerrie van de familie Morrison was nog maar net begonnen, en ik hield alle touwtjes strak in handen.
