Deel 8: Het Testament van Grootmoeder
Drie dagen na de fatale nacht bevonden we ons in de oude, vertrouwde keuken van het huis van mijn grootmoeder. Het bloedspoor op de houten vloer van de eetkamer was inmiddels door een gespecialiseerd reinigingsbedrijf professioneel verwijderd, maar de geur van chloor en desinfectiemiddel hing nog nadrukkelijk in de vertrekken. Mijn kleine broertje lag te slapen in een tijdelijk wiegje dat we in de serre hadden gezet, uit de buurt van alle herinneringen aan die gruwelijke avond.
Mijn grootmoeder zat aan de keukentafel met een kop sterke, zwarte koffie voor zich. Haar hoofd zat nog steeds in het verband, en haar handen vertoonden blauwe plekken van de worsteling met Clara, maar haar blik was scherper dan ooit. Ze schoof een dikke, vergeelde envelop over de tafel naar mij toe.
“Wat is dit, oma?” vroeg ik, terwijl ik op de stoel tegenover haar plaatsnam.
“Het testament van je grootvader,” antwoordde ze met een zachte, maar vastberaden stem. “En de akten van dit huis en de grond eromheen. Je vader dacht al jaren dat hij alles zou erven zodra ik er niet meer zou zijn. Hij had grote plannen om dit pand te verkopen aan projectontwikkelaars om zijn schulden bij die criminelen af te betalen.”
Ik opende de envelop en bladerde door de juridische documenten. “Maar oma... hier staat dat het huis volledig op jouw naam staat, en dat bij jouw overlijden alles naar mij en mijn broertje gaat. Mijn vader is volledig uitgesloten.”
“Klopt,” zei ze koeltjes. “Ik wist al lang dat je vader de verkeerde kant op ging. Hij gokte, hij leende geld van louche figuren, en hij zag zijn eigen familie alleen nog maar als een melkkoe. Daarom heb ik dit vorig jaar al laten vastleggen bij de notaris. En vandaag gaan we nog een stap verder.”
Ze pakte haar telefoon en legde die luid en duidelijk op tafel. Op dat moment ging de deurbel.
Ik liep naar de voordeur en deed open. Tot mijn verbazing stond notaris Van Houten op de stoep, vergezeld door twee onafhankelijke getuigen uit de buurt. Ze werden binnen uitgenodigd en namen plaats aan de keukentafel. Binnen twintig minuten werden er nieuwe officiële documenten getekend: een spoedmachtiging waarbij het volledige ouderlijk gezag over mijn pasgeboren halfbroertje tijdelijk aan mij en mijn grootmoeder werd toegewezen, met goedkeuring van de kinderrechter.
“Nu staan we juridisch sterk,” zei de notaris toen hij zijn aktentas sloot. “Zelfs als je vader een peperdure advocaat inhuurt, kan hij geen aanspraak meer maken op de baby of op dit vastgoed.”
Maar net toen we dachten dat we een moment van ademruimte hadden, ging de telefoon van mijn grootmoeder over. Het scherm toonde een onbekend nummer. Mijn grootmoeder nam op en zette de luidspreker aan.
Een zware, vervormde stem klonk door de luidspreker: “Je hebt een grote fout gemaakt door de politie in te schakelen, oude vrouw. Je kleinkind is prachtig. Het zou zonde zijn als hem iets overkwam op weg naar de crèche.”
De verbinding werd abrupt verbroken.
