Deel 11: De Val van de Indringer
Het geluid van brekend glas werd gevolgd door het gerinkel van scherven op de stenen vloer van de hal. De indringer had het raam ingeslagen om de nachtgrendel van binnenuit open te draaien. Zonder te aarzelen liet mijn grootmoeder vanaf de top van de trap een waarschuwingsschot los. De knal scheurde door het stille huis alsof een bom ontplofte; rook en kruitdamp vulden het trappenhuis, en een groot gat in het pleisterwerk boven de voordeur getuigde van de kracht van het oude wapen.
“Volgende keer mis ik niet!” schreeuwde ze naar beneden.
Beneden hoorde ik iemand luid vloeken en haastige stappen achteruit deinzen. “Verdomme, ze schiet met scherp! Maak dat je wegkomt!”
Maar in plaats van te vluchten, hoorde ik een geluid dat mijn bloed deed stollen. Het lichte, ritmische getik van de achterdeur die volledig werd opengetrapt. Ze waren met z'n tweeën geweest, en de tweede indringer had via de achterom geprobeerd binnen te komen terwijl de eerste de aandacht trok bij de voordeur.
“Oma, achter je!” schreeuwde ik uit vole borst vanuit de serre.
Te laat. Uit de gang achter de slaapkamer dook plotseling een gestalte op die mijn grootmoeder in de rug greep en haar het jachtgeweer uit de handen sloeg. Het wapen kletterde met een doffe klap op de overloop. Mijn grootmoeder liet zich echter niet zomaar kisten; ze draaide zich met een verrassende lenigheid om en gaf de man een rake elleboogstoot in zijn ribbenkast, waarna ze hem bij zijn bivakmuts greep.
Ik rende met de baby in mijn armen naar de overloop om te helpen, toen plotseling een tweede hand uit het donkere trappenhuis naar mijn arm greep. Ik werd naar achteren getrokken, direct in de armen van een grote, breedgeschouderde man met een koud, plastic masker op zijn gezicht.
“Geef die baby hier, jochie, en niemand hoeft vandaag dood te gaan,” sisthe man in mijn oor, terwijl hij een koud mes tegen mijn keel hield.
De adem van de man rook naar alcohol en goedkope tabak. Mijn broertje begon nu luid en paniekerig te huilen, zijn gillende stem sneed door de chaos van het gevecht. Ik stond voor de allerbelangrijkste keuze van mijn leven: meegeven en hopen dat ze hem zouden sparen, of vechten met het risico dat we dit allebei niet zouden overleven.
