DEEL 9 — Het fotoboek op zolder
Na de lunch stond Emma op om af te ruimen. Ik wilde helpen, maar ze schudde haar hoofd. “Nee, blijf maar zitten. Daan moet zo weer weg naar zijn gitaarles.” De jongen pakte zijn jas, groette ons allebei met een nonchalant handgebaar en verdween de deur uit. De klik van het slot klonk door de kleine woonkamer. Toen liep Emma naar de kast in de hoek van de kamer en trok een dik, stoffig fotoboek tevoorschijn met een kaft van donkerblauw fluweel.
Ze legde het op tafel, precies voor mijn neus. “Dit heb ik meegenomen toen ik destijds wegging,” zei ze zonder haar hoofd op te tillen. “Uit dat huis. Het enige wat ik echt wilde meebrengen.” Mijn adem stokte. Ik durfde het boek bijna niet aan te raken. Met trillende vingers sloeg ik de kaft open. Op de eerste pagina’s zag ik Emma als baby, l Glimlachend in een kinderwagen, daarna op de fiets met zijwieltjes, en op haar tiende met een verjaardagstaart vol kaarsjes.
En toen... kwamen de foto’s van haar tienerjaren. Foto’s die ik bijna was vergeten. Foto’s van een meisje met dromen, met lange blonde haren en een lach die de hele kamer kon vullen. En toen stopten de foto’s plotseling. De pagina’s daarna waren leeg. Wit, maagdelijk papier. Twintig jaar lang geen enkele foto. Geen verjaardagen, geen diploma-uitreiking, geen foto van Daan als baby in dit album.
“De rest is blanco,” zei Emma zacht, terwijl ze tegenover me ging zitten. “Omdat jij er niet bij was om ze te maken.” De woorden hakten erin als een bijl. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om een snik te onderdrukken. Ik verdiende dit. Elke lege bladzijde was een stille verwijt, een bewijs van mijn eigen lafheid. “Maar,” ging Emma verder, en haar stem klonk opeens een stuk vaster, “Daan heeft wel een album.
Op zijn telefoons staan er honderden. En als je wilt... kun je er vanaf vandaag weer bij horen.” Ik keek op, met tranen in mijn ogen die over mijn wangen biggelden. “Meen je dat?” Emma knikte traag. Ze legde haar hand op de mijne. Haar huid was warmer dan de mijne, steviger, vol leven. “Niet alles is te repareren, mam. De tijd kunnen we niet terugdraaien. Maar we kunnen wel vooruit.” En op dat moment, terwijl we daar samen zaten over dat oude fotoboek, besefte ik dat de lege stoel aan mijn tafel thuis niet langer leeg hoefde te blijven.
