DEEL 3 — Het adres in de regen
De avond viel snel en zwaar over de Hollandse straat. De regen, die in de middag nog zachtjes had gedruppeld, veranderde in een gure najaarsstorm die tegen de ruiten geselde. Binnen in de woonkamer brandde één enkele schemerlamp. Het licht scheen zwakjes op de tafel waar nog steeds dat extra bord stond. Al twintig jaar lang. Maar vanavond zag ik dat bord niet meer als een symbool van standvastigheid of rouw; het zag eruit als een monument voor mijn eigen koppigheid.
Wat moest ik doen? Ik wist waar ze woonde – of tenminste, in welke buurt Daan ons gesprek had gesitueerd. Drie straten verderop, in dat oude complex van sociale huurwoningen aan de rand van het kanaal. Dezelfde buurt waar wij vroeger ook doorheen liepen toen Emma nog een klein meisje was dat haar hand in de mijne legde en niet bang was voor de donkere avonden.
Ik liep naar de gang, opende de kapstokkast en haalde mijn oude regenjas tevoorschijn. De geur van mottenballen en oud leer kwam me tegemoet. Het was een jas die ik jarenlang alleen had gedragen voor begrafenissen en verplichte boodschappen bij de supermarkt. Nu trok ik hem aan, ritste hem tot aan mijn kin dicht en zocht naar mijn stevige wandelschoenen.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Mijn handen trilden toen ik de voordeur opende en de koude wind in mijn gezicht sloeg. De straten waren verlaten; iedereen zat warm binnen bij de kachel, beschermd door dikke muren en knusse familiebanden. Alleen ik liep daar, een oude vrouw met een gebogen rug en een loodzwaar geweten, op weg naar een verleden dat ik zo lang had weggestopt.
De wind gierde om de hoeken van de huizen. Regenwate druppelde van mijn haren langs mijn wangen, maar ik voelde het nauwelijks. Mijn gedachten waren volledig in beslag genomen door één enkel beeld: het moment waarop Emma de deur uitstapte. Zou ze me haten? Kon je na twintig jaar zwijgen en afstand nog wel terugkeren naar een moeder die je op je negentiende in de kou had gezet?
Na tien minuten lopen stond ik voor het complex. Het gebouw was grijs en somber, verlicht door een flikkerende lantaarnpaal die een zoemend geluid maakte in de nacht. Ik keek omhoog naar de rijen ramen. Welk appartement zou van haar zijn? Welk raam keek uit op dezelfde straat waar ik al al die jaren zat te wachten? Toen zag ik het. Op de tweede verdieping brandde een warm, geel licht.
Achter de ruit zag ik de schim van een vrouw die stond te koken. Ze bewoog zich rustig, met dezelfde gracieuze gebogen schouders die ik kende van foto’s en verre observaties. Emma. Het moest haar zijn. Ik liep naar de centrale ingang, vond het belpaneel en zocht naar haar achternaam. E. Harvey . Geen naam van een echtgenoot, geen dubbele naam. Gewoon haar eigen naam.
De naam die ik haar had gegeven. Mijn vinger zweefde boven de knop. Mijn adem stokte in mijn keel. Als ik nu drukte, zou er geen weg terug meer zijn. De illusie van de trotse, onaantastbare moeder zou voorgoed verdwijnen. Ik zou moeten bekennen dat ik fout zat. Dat ik al die jaren een lafaard was geweest. Met een ruk drukte ik op de bel. Een zoemend geluid klonk door het intercomsysteem. En toen hoorde ik haar stem, helder en onmiskenbaar door de kleine speaker. “Ja? Wie is daar?”
