DEEL 10 — De terugkeer van de extra stoel
Die middag liep ik terug naar mijn huis. De zon brak door de wolken en wierp een gouden gloed over de straten van de stad. De wind was helemaal gaan liggen. Alles leek lichter, ademend, alsof de stad zelf ook had gewacht op dit moment van vrede. Toen ik de voordeur opende en naar binnen stapte, rook het nog steeds naar oud hout en stilte. Maar de stilte voelde anders.
Niet meer drukkend en dreigend, maar rustig. Zoals een kamer waarin het raam na lange tijd even is opengezet om frisse lucht binnen te laten. Ik liep direct naar de eettafel. Daar stond hij nog steeds. Het extra bord. Het glas met de glanzende rand. De stoel die twintig jaar lang dienst had gedaan als getuige van mijn spijt. Ik pakte het bord op, liep naar de keuken en waste het af met warm water en zeep.
Niet met haast, maar met een soort heilige rust, alsof ik een ritueel uitvoerde om het verleden af te sluiten. Daarna droogde ik het af met een schone theedoek en zette het netjes terug in de kast, tussen de andere borden waar het al die tijd had mogen staan. De stoel schoof ik aan tegen de tafel. Precies op zijn plek. Geen lege stoel meer, maar een stoel die wachtte op wat komen ging.
Op de dag dat Emma en Daan hier zouden komen eten. Niet om oude koeien uit de sloot te halen, maar om samen soep te eten en te praten over de appelboom in de tuin. Mijn telefoon lag op het dressoir. Ik pakte hem op, zocht in het lijstje van contacten – waar tot gisteren alleen de nummers van de huisarts en de supermarkt stonden – en drukte op het nummer dat ik die ochtend had opgeschreven.
Het ging twee keer over. “Met Emma,” klonk haar stem door de luidspreker. “Hé, schat,” zei ik, en voor het eerst in twintig jaar sprak ik dat woord uit zonder angst of schaamte. “Ben je al klaar met werken?” “Zo meteen,” antwoordde ze. “Daan vraagt of we vanavond pannenkoeken gaan bakken.” Ik glimlachte, terwijl er een warme traan over mijn wang rolde. “Zet de pan maar klaar,” zei ik. “Ik kom eraan.”
