DEEL 13 — De stoel die niet meer leeg is
Die avond, toen ik thuiskwam in mijn eigen huis, liep ik direct door naar de eettafel. Het was donker buiten. De straatlampen wierpen schaduwen door de ruit. Ik keek naar de tafel. Geen extra bord. Geen lege stoel die stond te wachten op een wonder. In plaats daarvan lag er een groot fotoboek op tafel dat Emma mij die middag had meegegeven – een kopie van haar eigen album, gevuld met foto’s van Daan, van haarzelf, van ons samen tijdens die wandeling in het park van afgelopen weekend.
Ik trok mijn stoel aan, ging zitten en sloeg het boek open. Op de eerste pagina had Emma eigenhandig met een blauwe vulpen geschreven: Voor mam, omdat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen. Ik streek met mijn vingers over de inkt, die inmiddels was opgedroogd maar nog glansde in het licht van de schemerlamp. Het huis was niet meer stil. Het huis leefde weer.
Niet omdat de muren waren veranderd of omdat de herinneringen waren uitgewist, maar omdat de stilte was gevuld met stemmen, met gelach en met de wetenschap dat liefde niet verloren gaat zolang je bereid bent om de deur open te zetten.
