Deel 5: De ontmoeting bij de fabriek
De nachtlucht voelde ijskoud aan toen ik het ziekenhuis uit rende. Mijn adem wolkte op in de duisternis. Mijn auto stond geparkeerd op een paar honderd meter afstand. Ik stapte in, mijn handen trilden zo hevig dat ik de sleutel nauwelijks in het contact kreeg. De motor sloeg aan met een rauw geluid.
De oude meelfabriek aan de kade lag in het industrieterrein aan de rand van de stad, een verlaten plek die al jaren buiten gebruik was. Tijdens de rit van twintig minuten ging mijn telefoon meerdere malen over. Michael. Ik negeerde de oproepen. Ik kon hem nu niet spreken. De man met wie ik meer dan dertig jaar getrouwd was, bleek een vreemde te zijn geworden die een web van leugens om mij heen sppon.
Toen ik het industrieterrein opreed, werd de omgeving steeds donkerder. Straatverlichting werkte hier nauwelijks nog. De enorme, deels vervallen silhouet van de meelfabriek doemde op tegen de nachtelijke hemel. Buiten het gebouw stond een enkele, zwarte auto geparkeerd met gedoofde lichten.
Ik parkeerde mijn auto op enige afstand, zette de motor uit en stapte uit. De stilte op het terrein was oorverdovend, slechts onderbroken door het kabbelen van het water tegen de kade.
"Julian?" riep ik met schorre stem. "Julian, ik ben het! Ik ben alleen gekomen!"
Er klonk gekraak van grind. Uit de schaduw van het grote fabriekshek stapte een figuur naar voren. Mijn zoon. Hij droeg een donkere jas en zijn gezicht zag er vermoeid en gespannen uit.
"Mama..." zei hij zacht.
Ik rende op hem af en wilde hem omhelzen, maar hij deed een stap achteruit en hief zijn handen op. "Nee, mama, wacht. Is de politie achter je aan gekomen? Heeft papa je gevolgd?"
"Nee! Ik ben alleen!" riep ik, terwijl de tranen weer opkwamen. "Julian, in hemelsnaam, wat is hier aan de hand?! Waar is de baby? Waar is dat meisje?!"
Julian keek schichtig om zich heen en wenkte me om hem te volgen de fabriek in. Via een kleine zijdeur kwamen we in een grote, lege hal terecht. In een hoek van de hal brandde een klein campinglampje op de grond. Naast het lampje zat een jonge vrouw op een opvouwbaar stoeltje, met de baby stevig tegen haar borst gedrukt.
Het was Sophie. Ze zag er bleek en uitgeput uit, met donkere kringen onder haar ogen. Ze keek me met schrik in haar ogen aan toen ik binnenstapte.
"Eleonora..." fluisterde ze. "Het spijt me zo."
Ik liep langzaam naar haar toe, mijn ogen strak gericht op het kleine bundeltje in haar armen. De baby sliep rustig, onbewust van de chaos om haar heen.
"Julian," zei ik, me omdraaiend naar mijn zoon. "Leg het me uit. Nu. Waarom heb je dit kind uit het ziekenhuis gestolen? Waarom werk je samen met deze vrouw?"
Julian zuchtte diep en wreef door zijn haar. "Omdat papa een enorme fout heeft gemaakt, mama. Hij dacht dat hij jou hielp, maar hij is er ingeluisd. Door dokter Visser. En door... door de kliniek."
"Ingeluisd? Hoe bedoel je?"
Sophie nam het woord over. Haar stem was hees en trilde van emotie. "Mijn vader... dokter Visser... is geen gynaecoloog meer die alleen maar een fout wilde bedekken. Hij zit diep in de schulden door gokverslavingen. Vijf jaar geleden, toen hij jouw eierstokweefsel wegnam bij die operatie, deed hij dat niet per ongeluk, Eleonora. Hij deed het opzettelijk."
Mijn maag draaide om. "Opzettelijk?!"
"Hij runt al jaren een illegaal netwerk in het lab," ging Sophie door, de tranen over haar wangen stromend. "Hij verzamelt genetisch materiaal van rijke of onwetende patiënten om embryo's te maken voor illegale adopties op de zwarte markt. Hij verkoopt baby's aan rijke buitenlandse kopers die niet via de officiële weg een kind kunnen krijgen."
Ik staarde haar vol afschuw aan. "Maar... Michael zei dat hij dokter Visser heeft betaald voor dit draagmoederschap!"
"Dat klopt," zei Julian hard. "Papa dacht dat hij de enige klant was. Papa heeft honderduizend euro uit ons pensioenfonds gehaald en dat aan Visser betaald om jouw eicellen te laten bevruchten en via Sophie uit te dragen. Maar wat papa NIET wist, is dat Visser dubbel spel speelde."
Sophie keek me strak aan. "Mijn vader heeft jouw eicellen niet alleen gebruikt voor deze zwangerschap. Hij heeft meerdere embryo's gemaakt met jouw DNA. En hij heeft deze baby – Lucy – al voor een half miljoen dollar verkocht aan een rijke zakenman in het buitenland. Hij was van plan om mij de baby na de bevalling direct af te nemen en haar door te verkopen. En jouw man... papa zou Michael laten opdraaien voor de illegale procedure als het ooit uitkwam!"
Het voelde alsof de grond onder me wegmaaide. Het was niet zomaar een wanhopige daad van mijn echtgenoot. Het was een duister, georganiseerd misdrijf waarin mijn lichaam en mijn genetisch materiaal waren gebruikt als een handelswaar.
"Toen ik erachter kwam wat mijn vader van plan was," zei Sophie, "kon ik het niet toelaten. Ik zocht contact met Julian. Ik kende zijn naam uit de papieren van mijn vader. Ik vertelde hem alles."
"Ik kon dit niet laten gebeuren, mama," zei Julian met vastberadenheid in zijn ogen. "Als Visser dit kind aan die buitenlandse koper geeft, zien we haar nooit meer terug. En als de politie dit onderzoekt zonder dat we de harde bewijzen hebben, gaat papa voor jaren de gevangenis in als de hoofdschuldige!"
"En waar zijn die bewijzen dan?!" vroeg ik wanhopig.
"In de kluis van mijn vader," antwoordde Sophie. "In zijn privélaboratorium. De harde schijf met al de documenten, de illegaal opgeslagen embryo's... en de contracten."
Op dat moment klonk er buiten het geluid van zware autobanden op het grind. Lichten schenen door de gebroken ramen van de meelfabriek.
Julian verstijfde. Hij rende naar het raam en keek naar buiten.
"Scheet," vloekte hij zacht. "Ze zijn er."
"Wie?!" riep ik uit.
"Mijn vader," zei Sophie met een doodsbange stem. "Hij heeft mijn telefoon getraceerd."
Er klonk een harde bang tegen de metalen deur van de fabriek. Een rauwe, bekende stem galmde door de lege ruimte:
"Sophie! Julian! Maak die deur open! Je weet niet waar je mee bezig bent! Als je het kind niet nu naar buiten brengt, zorg ik ervoor dat julie allemaal de gevangenis in gaan!"
