Deel 4: Familieverraad
De naam van mijn oudste zoon sloeg in als een bom. Julian. Mijn zesentwintigjarige zoon, de jongen die ik met zoveel liefde had grootgebracht, de jongen die altijd zo bescheiden en zorgzaam was geweest. Hij zat in die auto. Hij had de baby meegenomen.
Mijn knieën begaven het bijna, maar ik klampte me vast aan de rand van een ziekenhuisbed. "Julian? Dat is onmogelijk! Waarom zou Julian... wat heeft hij hiermee te maken?!"
Michael leek eveneens door de bliksem getroffen. "Julian?! Nee, dat kan niet! Julian weet hier niets van! Ik heb het hem nooit verteld!"
"Blijkbaar wist hij het wel, meneer Vance," zei mr. De Wit strikt. "De camerabeelden liegen niet. Hij wachtte bij de nooduitgang van de kraamafdeling. De jonge vrouw – vermoedelijk Sophie Visser – kwam naar buiten met de baby in een draagdoek, en ze is direct bij hem ingestapt. Ze reden met hoge snelheid het terrein af."
Mijn gedachten begonnen in een sneltreinvaart te draaien. De puzzelstukjes van de afgelopen maanden kwamen plotseling in een heel ander licht te staan. Julian was de laatste tijd afstandelijk geweest. Hij kwam nauwelijks nog langs voor het zondagseten, belde zelden en leek altijd nerveus als we vroegen hoe het op zijn werk ging. Hij werkte als financieel analist bij een groot bedrijf, maar had een half jaar geleden verteld dat hij aan een 'nieuw project' werkte dat veel van zijn tijd opslokte.
Was dat project... dit?
"We moeten de politie bellen!" riep ik wanhopig. "Nu! Mijn zoon heeft een baby ontvoerd!"
"Mevrouw Vance, de politie is al ingelicht," zei dokter Hendriks rustig, hoewel de spanning op zijn gezicht af te lezen was. "Maar we moeten heel voorzichtig zijn. Als dit verhaal in de media komt, ontstaat er een gigantisch schandaal. Een illegaal draagmoederschap, ontvreemd genetisch materiaal, en nu een ontvoering binnen de eigen familie."
"Het kan me niets schelen wat voor schandaal het wordt!" schreeuwde ik, de tranen over mijn wangen stromend. "Mijn kind is weg! Mijn dochter!"
Ik noemde haar voor het eerst 'mijn dochter'. Hoewel het hele proces achter mijn rug om was gegaan, hoewel de manier waarop ze op de wereld was gekomen vol bedrog en illegaliteit zat, voelde ik de diepe, oeroude band die een moeder met haar kind heeft. Dat kleine meisje met haar donkere haartjes dropped in mijn ziel. Ze dracht mijn bloed.
Ik pakte mijn telefoon uit mijn tas met trillende vingers en koos het nummer van Julian. De telefoon ging over. Eén keer, twee keer, drie keer... Dan sprong hij op de voicemail.
"Julian!" sprak ik in, met een stem die brak van emotie. "Met mama. Alsjeblieft, waar ben je?! Waarom doe je dit? Waar breng je de baby naartoe? Bel me onmiddellijk terug, wat er ook aan de hand is, we lossen het samen op!"
Ik hing op en keek naar Michael, die sprakeloos tegen de muur geleund stond. De woede die zich in mij opbouwde, verdreef voor even de angst.
"Jij," zei ik, terwijl ik naar hem toe stapte en met mijn vinger op zijn borst tikte. "Jij hebt dit veroorzaakt. Met je geheimzinnigheid, je illegale afspraken met een corrupte dokter! Je dacht dat je een held zou zijn? Je dacht dat je mij een cadeau gaf?! Je hebt onze familie verwoest!"
"Eleonora, luister..." stamelde Michael. "Dokter Visser zei dat het de enige manier was! Hij zei dat de eicellen anders vernietigd zouden worden! Ik kon het niet verdragen dat jouw kans op een dochter voor altijd weg zou zijn..."
"En hoe is Julian hierin verzeild geraakt?!" riep ik. "Hoe kent Julian de dochter van dokter Visser?!"
Michael schudde zijn hoofd, zienderogen verslagen. "Ik... ik weet het niet. Ik zweer het je, Eleonora, ik heb Julian hier nooit over gesproken!"
Plotseling ging mijn telefoon af. Het was geen oproep van Julian. Het was een tekstbericht van een onbekend nummer.
Ik opende de tekst snel. Er zat een foto bij.
Het was een foto van het baby'tje, slapend in een autostoeltje, gewikkeld in een roze deken. En onder de foto stond een tekstbericht:
‘Als je de politie inschakelt, Eleonora, zie je haar nooit meer terug. Julian probeert je niet te beschadigen, hij probeert ons te redden van wat mijn vader echt van plan was. Kom alleen naar de oude meelfabriek aan de kade. Geen Michael. Geen politie. Anders verdwijnen we voorgoed.’
Ik staarde naar het scherm. 'Wat mijn vader echt van plan was'... Wat betekende dat? Wat deed dokter Visser op de achtergrond waar Michael en ik geen weet van hadden?
Ik keek naar Michael, die me met smekende ogen aankeek, vragend wat er op mijn telefoon stond. Ik keek naar de juriste en dokter Hendriks, die in een felle discussie verwikkeld waren met een beveiligingsbeambte.
Ik nam in een fractie van een seconde een besluit. Als ik de politie of Michael inschakelde, zou ik mijn dochter misschien nooit meer zien. Ik moest weten wat mijn zoon wist.
Zonder een woord te zeggen, deed ik voorzichtig een stap achteruit richting de openstaande deur van de ziekenhuiskamer. Terwijl Michael zijn hoofd in zijn handen verborg en de artsen afgeleid waren, glipte ik de gang op en zette het op een lopen richting de uitgang.
