Deel 11: Chantage en wanhoop
De dreiging hing als een zwarte schaduw over ons huis. Ik stond in de woonkamer met de foto van Thomas in mijn trillende handen. Julian en Thomas stonden naast me, terwijl Michael – gehavend en met zijn arm in een mitella – op de bank zat.
"Ze bedreigen mijn kinderen," fluisterde ik, en de woede in mijn stem maakte plaats voor een diepe, verlammende angst. "Ze hebben het geld, de macht en blijkbaar de middelen om ons te schaduwen."
"Ik bel rechercheur Jansen," zei Julian direct, grijpend naar zijn telefoon.
"Nee!" riep Thomas uit. "Als je de politie belt, maken we ze alleen maar kwader! Je weet niet wie die mensen zijn, Julian! Meneer Von Berg is een machtige miljardair in Zwitserland! Die man heeft huurlingen!"
"We kunnen dit niet verzwijgen voor de politie, Thomas!" zei Julian hard. "Dit is chantage en bedreiging!"
"Jongens, stop!" schreeuwde ik, mijn handen tegen mijn horen drukkend. "Geen ruzie! Niet nu!"
Michael stond langzaam op van de bank. Hij liep naar me toe en keek me met holle ogen aan. "Eleonora... geef haar aan hen."
Ik staarde hem vol ongeloof aan. "Wat zeg jij daar?!"
"Geef Lucy op," zei Michael, de tranen stromend over zijn gezicht. "Kijk wat ik ons gezin heb aangedaan! Dokter Visser zit vast, maar deze mensen... deze mensen maken ons kapot! Ik kan het niet verdragen als er iets met Thomas, Julian of Daan gebeurt! Het was MIJN schuld dat deze ellende is begonnen. Laat me het beëindigen door de baby op te geven."
Ik deed een stap achteruit en keek naar de man met wie ik dertig jaar lief en leed had gedeeld.
"Geven we een baby op omdat we bang zijn, Michael?" zei ik ijskoud. "Zij dragen MIJN bloed! Ze is jouw dochter! Hoe kun je voorstellen om haar te behandelen als een handelswaar die we weggooien als het gevaarlijk wordt?!"
"Ze is geen handelswaar!" riep Michael wanhopig uit. "Maar Thomas is mijn zoon! Julian is mijn zoon! Daan is mijn zoon! Ik probeer ons gezin te beschermen!"
"Je hebt ons gezin verwoest door leugens!" schreeuwde ik. "En nu wil je het beschermen door een onschuldige baby over te leveren aan een bende criminelen?!"
De stilte die volgde was zwaar en pijnlijk. De scheur in ons huwelijk, die begon toen de arts de DNA-uitslag liet zien, was nu een diepe afgrond geworden.
Die nacht kon ik niet slapen. Ik zat in de babykamer die Michael stilletjes vijf jaar geleden had laten inrichten in het souterrain van ons huis – een kamer waar ik tot voor kort het bestaan niet van afwiste. Er stond een wit wiegje, een schommelstoel en schattige knuffels. Het was een strak ingericht monument van Michaels obsessieve geheimzinnigheid.
Ik zat in de schommelstoel, wiegend in het donker, terwijl mijn gedachten raceten.
Als ik Lucy opgaf, zou mijn gezin veilig zijn voor Von Berg. Maar ik zou mijn hele leven moeten leven met de wetenschap dat mijn biologische dochter werd opgevoed door mensen die mijn zoon hadden bedreigd.
Als ik bleef vechten, bracht ik Thomas in gevaar.
En hoe zat het met dat andere kind in Oostenrijk? Het jongetje van twee?
Rond drie uur 's nachts ging mijn telefoon. Het was een privénummer.
Ik twijfelde even, maar nam toen op. "Hallo?"
"Mevrouw Vance," sprak een diepe, beschaafde stem met een Duits accent. Het was meneer Von Berg.
"Meneer Von Berg," zei ik strak. "U heeft mijn zoon bedreigd."
Er viel een korte lach aan de andere kant van de lijn. "Bedreigd? Nee, mevrouw Vance. Ik heb u slechts herinnerd aan de realiteit. U bent een eenenvijftigjarige vrouw met een kapot huwelijk, een man die de gevangenis in gaat, en drie volwassen zonen wier toekomst u op het spel zet. Mijn vrouw en ik kunnen het kind een leven bieden waar u alleen maar van kunt dromen. Honderden miljoenen euro's, de beste scholen, een veilige toekomst."
"U probeert de liefde van een moeder te kopen met geld," zei ik.
"Liefde?" zei Von Berg koud. "U kent het kind niet eens! U heeft haar pas een dag geleden voor het eerst gezien! Mijn vrouw heeft zich maandenlang voorbereid op haar komst. Wij hebben het recht op dit kind."
"U heeft geen enkel recht!" riep ik uit. "Het is mijn DNA!"
"DNA is slechts chemie, mevrouw Vance," antwoordde hij. "Macht is de werkelijkheid. Morgen om twaalf uur is er een nieuwe hoorzitting. U zult aan de rechter verklaren dat u afstand doet van al uw biologische claims en dat u instemt met een overdracht aan ons. Als u dat doet, verdwijnt de foto van uw zoon en zal mijn familie ervoor zorgen dat de strafzaak tegen uw echtgenoot zo mild mogelijk verloopt. Als u weigert... tja, ongelukken zitten in een klein hoekje op de weg."
De verbinding werd verbroken.
Ik liet de telefoon op de grond vallen. De chantage was compleet. Ik zat gevangen in een valstrik waar geen uitweg uit leek te zijn.
Maar toen ik naar de foto van Thomas keek, en daarna naar het lege wiegje in de hoek van de kamer, ontstond er een vreemde, ijzige rust in mijn hoofd.
Von Berg dacht dat hij een gebroken vrouw voor zich had. Hij dacht dat hij een wanhopige moeder kon chanteren.
Hij vergat één ding.
Een moeder die vecht voor haar kinderen, heeft niets meer te verliezen.
Ik stond op, pakte mijn telefoon en koos het nummer van Rechercheur Jansen.
"Jansen," zei hij slaperig toen hij opnam.
"Rechercheur," zei ik met een ijskoude, vastberaden stem. "Ik ga de valstrik opzetten. En ik heb uw hulp nodig."
