DEEL 9
De brief van zijn advocaat was een duidelijke oorlogsverklaring. Julian probeerde niet alleen onder de financiële verplichtingen uit te komen, maar probeerde nu ook mijn eigen harde werk – het bedrijf dat ik ver vóór ons huwelijk had opgebouwd – aan te pakken. Hij wist heel goed dat mijn onderneming mij dierbaar was, en hij probeerde me via dat weg klein te krijgen.
Mijn eigen advocaat, mr. De Jong, een doorgewinterde specialist op het gebied van complexe echtscheidingen, kon er gelukkig om lachen toen ik hem het document toonde.
"Maak je geen zorgen, Sophie," zei hij geruststellend toen ik op zijn kantoor zat. "Dit is een typische stuiptrekking van iemand wiens water tot de lippen staat. Jouw onderneming is van vóór het huwelijk en valt buiten de gemeenschap van goederen, tenzij er expliciet huwelijkse voorwaarden zijn getekend die dat tegenspreken – en dat is niet het geval. Wat betreft het co-ouderschap: hij mag het proberen aan te vragen, maar rechters kijken heel kritisch naar vaders die jarenlang geen enkele zorgtaak op zich hebben genomen en pas na een ontmaskering opeens 'betrokken' willen zijn."
Die woorden gaven me moed, maar toch knaagde er iets van binnen. De spanning begon zijn tol te eisen. Ik sliep slecht, Maya merkte aan alles dat er spanning in huis hing en huilde meer dan normaal, en de constante angst dat Julian via juridische wegen alsnog zijn zin zou krijgen, putte me uit.
Totdat er op een dinsdagmiddag onverwachts een pakketje werd bezorgd.
Geen brief van een advocaat, geen telefoontje van Chloe, maar een bruine enveloppe zonder afzender, afgeleverd door een koeriersdienst. Ik opende het voorzichtig op de eettafel terwijl Maya even lag te slapen.
Binnenin zat een klein USB-stickje en een handgeschreven briefje met een handschrift dat ik direct herkende. Het was geschreven door de moeder van Julian, Maria.
Mijn hart sloeg over. Ik liep snel naar de werkkamer, stak de USB-stick in mijn laptop en klikte op het enige videobestand dat erop stond. Het scherm lichtte op en ik zag het gezicht van mijn voormalige schoonmoeder. Ze zat aan haar keukentafel, haar ogen rood en betraand, maar haar blik was vastberaden.
"Sophie," begon ze met een trillende stem. "Als je dit bekijkt, dan heb ik de stap gezet. Julian heeft mij gevraagd om te liegen voor de rechtbank. Hij wilde dat ik zou getuigen dat hij altijd een zorgzame vader was en dat jij zijn geld beheerde. Maar ik weiger te liegen voor zijn egoïsme."
Ik hield mijn adem in terwijl ik naar het scherm keek. Wat Maria toen vertelde, veranderde het hele spel in één klap.
