DEEL 8
Ik aarzelde geen moment, liep naar de voordeur en deed deze op een kier, met de veiligheidsketting erop. Julian keek meteen door de opening naar binnen, zijn ogen smekend en rood doorgelopen.
"Sophie, alsjeblieft," smeekte hij, terwijl hij zijn handen door de kier stak. "Je moet me helpen. Die vrouw... Chloe... ze is niet wie ik dacht dat ze was."
Ik keek hem aan met een mengeling van verbazing en bittere ironie. "Chloe?" herhaalde ik koud. "Dus zo heet ze. Wat is er, Julian? Is het toch niet zo leuk in de echte wereld als je geen leugens meer kunt vertellen?"
"Nee, je begrijpt het niet," drong hij aan, zijn stem sloeg over van paniek. "Toen ze hoorde dat je de bankrekeningen hebt laten bevriezen en dat ik juridisch bijna niets meekrijg zolang de scheiding loopt... toen veranderde ze ineens totaal. Ze wil niet dat ik bij haar intrek als ik geen geld heb. Ze heeft me zojuist uit haar appartement gezet!"
Een bitter lachje ontsnapte aan mijn lippen. Het was bijna te grappig om waar te zijn. De vrouw voor wie hij alles op het spel had gezet, dumpte hem op het moment dat er geen financieel gewin meer te behalen viel. Karma had in recordtijd toegeslagen.
"En waarom vertel je mij dit in vredesnaam?" vroeg ik scherp. "Denk je echt dat ik medelijden met je heb? Je hebt je eigen graf gegraven, Julian. Nu mag je er ook in liggen."
"Sophie, we zijn getrouwd! We hebben samen een kind!" riep hij uit, terwijl een eenzame traan over zijn wang rolde. "Geef me een tweede kans. Ik was blind. Ik was gek. Ik beloof je dat ik zal veranderen..."
"Nee," zei ik resoluut. "Je was niet blind, Julian. Je was gewoon egoïstisch. En het enige waar je nu spijt van hebt, is niet dat je mij hebt gekwetst, maar dat je plan is mislukt en je nu op straat staat."
Voor hij nog iets kon zeggen, deed ik de deur met een harde klik in het slot en schoof de grendel erop. Ik hoorde hem nog een paar keer wanhopig op de deur kloppen en mijn naam roepen, maar na een minuut werd het stil. Ik keek door het raam en zag hem met hangende schouders naar zijn auto lopen, definitief verslagen.
Maar mijn opluchting duurde niet lang. De volgende ochtend ontving ik een aangetekende brief van de advocaat van Julian. Niet met een schikkingsvoorstel, maar met een eis die alles op scherp zette: hij eiste co-ouderschap en volledige inzage in de bedrijfsrekening van mijn eigen onderneming,stellend dat ik vermogen had achtergehouden.
De oorlog was pas echt begonnen.
