DEEL 6
Ik hield Maya stevig tegen mijn borst gedrukt terwijl ik de eetkamer verliet. De spanning achter me was te snijden, maar het kon me niet meer schelen. Ik hoorde nog hoe mijn vader Julian toebriesde dat hij per direct het huis moest verlaten, en hoe mijn schoonmoeder Maria haar zoon toevoegde dat ze hem niet meer hoefde te zien zolang hij met die andere vrouw omging.
Die avond nog pakte Julian zijn spullen. Hij deed dat in diepe stilte, onder de strenge blik van mijn vader die in de deuropening stond om toe te zien dat hij alleen zijn eigen koffers meenam en niets van Maya of mij aanraakte. Ik zat ondertussen boven in de kinderkamer, in de schommelstoel, terwijl Maya rustig dronk uit haar flesje en daarna in slaap viel.
Toen ik de voordeur hoorde dichtvallen en de motor van zijn auto wegreed in de straat, voelde ik een enorme last van mijn schouders vallen. Het huis voelde ineens niet meer koud en leeg aan; het voelde schoon. Vrij van bedrog. Vrij van leugens.
De volgende ochtend begon het echte werk. Mijn advocaat belde al vroeg om de vervolgstappen door te spreken. Omdat Julian in zijn paniek en boosheid die avond al zijn biezen had gepakt en het gezamenlijke huis had verlaten zonder duidelijke afspraak, stond hij juridisch meteen op achterstand. Bovendien bleek uit het financieel onderzoek dat Julian de afgelopen maanden aanzienlijke bedragen van onze gezamenlijke spaarrekening had overgeboekt naar een geheime rekening.
Drie dagen na het dramatische diner ontving Julian de officiële dagvaarding op zijn werk. Niet via de post, maar direct overhandigd door een deurwaarder op zijn kantoor, precies tijdens een vergadering met zijn collega's en vermoedelijk ook zijn nieuwe vriendin. Ik hoorde later via via dat hij lijkbleek uit de vergaderruimte was gestromd. Goed. Laat hem maar voelen wat ik heb gevoeld.
Maar terwijl ik dacht dat de rust was gekeerd en ik me volledig kon focussen op Maya en een nieuwe toekomst, kreeg ik op een woensdagmiddag een onverwacht telefoontje van een onbekend nummer.
Ik nam op met een aarzelende "Hallo?"
Aan de andere kant bleef het even stil, en toen klonk er een stem die mijn bloed direct deed stolren. Het was geen mannenstem, en het was niet de stem van mijn schoonmoeder.
"Hoi, Sophie," zei een onbekende, koele vrouwenstem. "We moeten nodig eens praten. Over Julian. En over wat je hem allemaal hebt afgenomen."
Mijn hand, die de telefoon vasthield, begon spontaan te trillen.
