DEEL 5
Ik legde het papier langzaam op de houten tafel, precies voor de neus van Julian. Het was een officieel document van de rechtbank, opgesteld door de advocaat die ik in het geheime die afgelopen zes dagen had ingeschakeld. Alles was al geregeld. De echtscheidingspapieren, de voorlopige afspraken over de voogdij van Maya, en de documenten met betrekking tot ons huis en onze financiën.
Julian staarde naar het papier alsof het een giftige slang was. Hij durfde het niet aan te raken. Zijn ogen gleden over de koppen van het document en ik zag hoe zijn ademhaling versnelde toen hij de woorden Echtscheidingsverzoek en Eenzijdige indiening zag staan.
"Dit... Dit meen je niet," stamelde hij. Zijn arrogantie was volledig verdwenen; hij keek naar mij alsof hij voor het eerst in zijn leven zag wie ik werkelijk was. "Je kunt dit niet zomaar doen. We moeten praten. We moeten overleggen over de hypotheek, over de spullen..."
"Er valt niets meer te overleggen, Julian," antwoordde ik koel. "Ik heb alles gehoord. Ik weet van je minnares, ik weet van je plannen om te scheiden, en ik ben je simpelweg te snel afgeweest. Je wilde vrijheid? Bij deze ben je volledig vrij."
Mijn vader en moeder keken goedkeurend toe. Mijn moeder legde een hand op mijn schouder en kneep er zachtjes in als teken van steun. Mijn schoonouders zaten er verslagen bij. Maria huilde stilletjes om de vernedering en het egoïsme van haar zoon, terwijl Hans zijn hoofd schudde van diepe schaamte.
Julian sloeg met zijn vuist op tafel, waardoor de glazen rammelden. "Je hebt me gecontroleerd! Je hebt mijn spullen doorzocht!" schreeuwde hij in een laatste stuiptrekking van machteloosheid.
"Nee, Julian," zei ik met een ijzeren kalmte. "Je vergat op te hangen. Je eigen arrogantie en onoplettendheid hebben je verraden. Niet mijn controlezucht. Je dacht dat je slim was, maar je was simpel slordig."
De woorden sloegen in als bommen. Julian wist dat hij geen enkel argument meer had. Hij had zichzelf in de val gelokt, en er was geen uitweg meer te vinden. Hij greep de papieren van tafel, propte ze in een bal en gooide ze op de grond. "Dit teken ik niet! Ik pik dit niet! Je hoort nog van mijn advocaat!"
"Prima," antwoordde ik onverschillig. "Dan regelen we het via de rechter. Maar geloof me, met de opnames die ik als bewijs heb veiliggesteld over je buitenechtelijke relatie en je pogingen om gezinsmiddelen te verduisteren, zal de rechter korte metten maken met je eisen."
Bij het horen van het woord 'opnames' verstijfde Julian volledig. De kleur trok opnieuw uit zijn gezicht weg. "Heb je... heb je dat opgenomen?" vroeg hij met een schorre stem.
"Wat denk je zelf?" zei ik, en draaide me om om Maya uit haar kinderstoel te tillen.
