DEEL 10
Op de video haalde Maria diep adem, alsof ze al haar moed verzamelde om de vuile was van haar eigen zoon buiten te hangen.
"Dit USB-stickje," ging ze verder, "bevat kopieën van de bankafschriften van een geheime spaarrekening die Julian al meer dan een jaar geleden heeft geopend. Niet op zijn eigen naam, maar op naam van een oude studievriend van hem, als dekmantel. Hij was al heel lang geld aan het wegsluizen, Sophie. Nog voordat Maya werd geboren. Hij was van plan om ooit weg te gaan en jou met lege handen achter te laten."
Mijn handen vlogen naar mijn mond. Een koude rilling liep over mijn rug. Dus het bedrog zat nog dieper dan ik dacht. Het was geen impulsieve affaire; het was een weloverwogen plan van een man die blijkbaar al jarenlang een toneelstuk opvoerde.
"Ik geef je dit," zei Maria op de video, en haar stem brak even door een snik, "niet alleen omdat je als een dochter voor me bent geweest, en omdat kleine Maya mijn kleindochter is. Maar ook omdat mijn zoon moet leren dat je acties consequenties hebben. Ik wil niet dat hij hiermee wegkomt. Mijn advocaat – nou ja, de advocaat die ik voor mezelf heb geraadpleegd – zegt dat dit keihard bewijs is van fraude en het opzettelijk benadelen van de huwelijkspartner."
Aan het einde van de video keek Maria recht in de camera, haar blik vol spijt maar ook vol kracht. "Het spijt me dat ik zo'n zoon heb grootgebracht, Sophie. Doe met deze gegevens wat je goed dunkt. Ik sta achter je."
De video liep af en het scherm werd zwart. Ik bleef roerloos achter de laptop zitten. De puzzelstukjes vielen opeens allemaal op hun plek. Die zogenaamde late vergaderingen, het geld dat zogenaamd opging aan 'projecten', de kilheid in zijn ogen toen hij dacht dat ik niets wist... Het was allemaal onderdeel van een koud, berekenend plan.
Maar Julian had één ding over het hoofd gezien: karma haalt je altijd in, en soms komt het uit hoeken waar je het het minste verwacht. Zelfs je eigen moeder kan je val doorzien als je te ver gaat.
Ik pakte mijn telefoon, belde direct met mr. De Jong en vertelde hem wat ik had ontdekt. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik de advocaat bijna lachen van opwinding.
"Dit is goud, Sophie," zei hij triomfantelijk. "Dit is niet meer zomaar een vechtscheiding. Dit is fraude. Hiermee slaan we zijn hele zaak in één klap aan diggelen."
De zitting bij de familierechter werd vervroegd. En Julian had geen idee wat hem te wachten stond.
