DEEL 3
Het lawuidruchtige geluid van de omgevallen stoel echode door de kamer. Iedereen schrok op. Mijn schoonmoeder Maria sloeg haar hand voor haar mond en sloeg een scherpe adem in. "Julian! Wat doe je nou? Wat is dit voor gedrag?" riep ze verontwaardigd uit. Mijn vader stond ook op, zijn gezicht inmiddels donker van woede over de manier waarop zijn schoonzoon tegen mij sprak.
Maar Julian lette niet op zijn ouders. Zijn ogen waren groot en wild van angst. Hij staarde me aan alsof hij een geest zag. Hij wist precies welk gesprek ik bedoelde. De kleur was volledig uit zijn gezicht verdwenen en er parels van zweet verschenen op zijn voorhoofd. Hij realiseerde zich in een flits dat zijn geheime leven niet langer geheim was, maar het besef kwam te laat om de schade nog te herstellen.
"Sophie," siste hij tussen zijn tanden door, terwijl hij met trillende stappen om de tafel heen liep om me tegen te houden. "Kom mee. We gaan nu praten. Boven. Met z'n tweetjes. Dit hoeft de familie niet te weten."
"Nee, Julian," zei ik luid en duidelijk, terwijl ik een stap naar achteren deed zodat hij me niet kon aanraken. Mijn maag draaide zich om bij het idee dat zijn handen, die nog geen week geleden een andere vrouw hadden aangeraakt en gekust, mij ook maar zouden aanraken. "Ga maar weer zitten. Dit is een familiediner, en zoals je zelf altijd zegt: we moeten eerlijk en open tegen elkaar zijn."
"Wat is hier in vredesnaam aan de hand?" barstte Hans, mijn schoonvader, los. Hij stond nu ook op en keerde zijn strenge blik van zijn zoon naar mij. "Sophie, leg uit wat er aan de hand is. Wat heeft Julian gedaan?"
Ik knikte langzaam. Ik keerde me naar de hele familie, die vol verbijstering en spanning naar ons keek. "Julian werkt al wekenlang over," begon ik met een heldere, gelijkmatige stem. "Late vergaderingen. Belangrijke projecten. Avonden vol stress op kantoor. Dat is tenminste wat hij mij, en waarschijnlijk ook jullie, heeft verteld."
Ik zag hoe Julian zijn hoofd schudde, zijn lippen bewogen geruisloos in een wanhopige smeekbede om te stoppen, maar ik gunde hem geen genade. Hij had mij ook geen genade gegund toen hij lachend tegen zijn minnares vertelde dat hij mij haatte.
"Zes dagen geleden," ging ik verder, "belde ik hem op een middag. Hij dacht dat hij had opgehangen. Maar de verbinding bleef openstaan. En ik heb geluisterd. Ik heb elk woord gehoord dat hij tegen zijn vriendin zei."
De woorden hingen in de lucht als een zware onweersbui.
"Welke vriendin?" vroeg mijn moeder met een geschokte snik.
Ik keerde mijn blik weer naar Julian, die met zijn handen in zijn haar stond en naar de grond starre. "Zijn vriendin," herhaalde ik koud. "Degene met wie hij van plan is te trouwen zodra hij van mij is gescheiden. Degene aan wie hij vertelde dat hij mij haat, dat hij mij al maanden niet meer kan uitstaan, en dat Maya en ik slechts blokkades zijn op zijn weg naar vrijheid."
Een diepe, verstikkende stilte viel over de kamer, verbroken alleen door het zachte gepruttel van de koelkast op de achtergrond. Niemand durfde iets te zeggen.
