DEEL 9
De woorden van mijn vader vielen als een ijzige bijlslag in de kelderruimte. De agenten waren bezig de schutter in de boeien te slaan en hem naar buiten te slepen, terwijl ambulancebroeders de ruimte binnenstormden met een brancard.
"Hendrik... een loopjongen?" stamelde ik, terwijl de wereld opnieuw onder mijn voeten leek weg te zakken. "Maar de audio-opname... het testament... oma's dagboek..."
"Je oma wist ook niet alles," fluisterde mijn vader gehaast, terwijl de broeders hem voorzichtig op de brancard hielpen. Hij was verzwakt, zijn ademhaling was oppervlakkig, maar zijn ogen waren scherp en vol dringende waarschuwing. "Hendrik had geldzorgen. Hij werd gechanteerd door iemand hogerop. Iemand die het vermogen van onze familie wilde overnemen via de maatschap. Hendrik voerde alleen de opdrachten uit."
"Wie dan, papa? Wie?" vroeg ik, terwijl ik meeliep aan de zijkant van de brancard die door de gangen van de fabriek werd geduwd.
"Het zakhorloge..." zei hij moeizaam. "Degene die het zakhorloge heeft... die heeft het masterplan geschreven."
Mijn bloed stolde.
Het zakhorloge!
Het horloge dat ik slechts een uur geleden in het zolderraam van oma’s landhuis had gezien in de handen van die mysterieuze gedaante! Het was dus geen illusie geweest. Het was geen Geest uit het verleden. De brein achter de ondergang van mijn familie was op dat exacte moment in het huis van oma geweest!
"Mevrouw, u moet hier wachten," zei een van de verpleegkundigen toen ze mijn vader in de ambulance schoven. "Hij moet dringend naar de intensive care voor onderzoek. U kunt achter ons aanrijden naar het ziekenhuis."
De deuren van de ambulance sloegen dicht en de wagen reed met loeiende sirenes en zwaailichten de kille nacht in.
Ik bleef alleen achter op het natte terrein van de kruitfabriek. De politie was bezig het terrein af te zetten met linten. Rechercheur Jansen, de man die mij op het bureau had verhoord, liep naar me toe.
"Emma, we hebben de schutter geïdentificeerd," zei hij met een ernstige blik. "Zijn naam is Karel Brink. Een veroordeelde ex-crimineel die al jaren op de opsporingslijst stond. Hij wil niets zeggen, maar we hebben zijn telefoon in beslag genomen. Het laatste nummer dat hij gebeld heeft om 23:30 uur was geen nummer van Hendrik."
"Van wie was het dan?" vroeg ik met een ingehouden adem.
Rechercheur Jansen keek op zijn notitieblok. "Het is een niet-geregistreerd prepaidnummer. Maar het zendmastsignaal traceerde de locatie van dat toestel tijdens het gesprek..." Hij aarzelde even en keek me strak aan. "...rechtstreeks naar het landhuis van je grootmoeder."
Het klopte. Alles wijdde naar de woning van oma.
"Er is nog iets vreemds," ging de rechercheur verder. "Mijn kollega's die het landhuis na de arrestatie van Hendrik hadden afgesloten, meldden dat er stroom was ingeschakeld op de bovenste verdieping. Toen ze gingen kijken, vonden ze een geheime deur achter een kleerkast op de eerste verdieping die leidt naar een verborgen kamer op de zolder."
Mijn maag draaide om. "De zolderkamer..."
"Ja. En Emma... in die kamer vonden we medische apparatuur, bewakingsmonitoren die gericht waren op de kelder van de kruitfabriek, en een stapel papieren met jouw naam erop."
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen. De persoon die mijn vader al die jaren gevangen hield, had hem niet vanuit een ver weg gelegen schuilplaats gecontroleerd. Die persoon woonde letterlijk boven het hoofd van mijn oma! Al die vijf maanden dat ik mijn oma verzorgde, al die avonden dat ik haar voorlas en dacht dat we alleen waren in het grote, stille huis... zat de dader boven ons op de zolder te kijken.
"Ik moet naar dat huis," zei ik beslist.
"Absoluut niet," zei Jansen streng. "Het huis is nu een delictlocatie. Onze forensische teams zijn onderweg. Je gaat naar het ziekenhuis naar je vader."
Ik knikte voor de vorm. "U heeft gelijk. Ik rijd naar het ziekenhuis."
Maar zodra rechercheur Jansen zich omdraaide om instructies te geven aan zijn mannen, stapte ik in mijn auto. Ik ging niet naar het ziekenhuis. Niet nu. Ik kon niet rusten, ik kon niet ademen, zolang de persoon die mijn leven en dat van mijn vader had verwoest vrij rondliep.
Bovendien besefte ik plotseling iets vreselijks.
De brief van oma. De houten doos. Het dagboek. Oma dacht dat ze alles controleerde met haar testament, maar als er al twintig jaar iemand op zolder woonde... dan woot die persoon exact wat er in het testament stond. Oma werd niet verzorgd door één persoon; ze werd geobserveerd.
Vijftien minuten later reed ik opnieuw de oprijlaan van oma's landhuis op.
Het huis lag er duister en verlaten bij. Het politielint wapperde wild in de stormwind bij de voordeur. De forensische teams waren blijkbaar nog niet gearriveerd; de politieauto’s waren vertrokken naar de kruitfabriek.
Ik stapte uit, greep een zware zaklamp uit mijn auto en liep naar de voordeur. Het slot was geforceerd door de politie eerder die nacht, dus de deur zwaaide met een krakend geluid open.
De stank van het oude huis voelde ineens anders aan. Het voelde niet meer als de vertrouwde plek van oma, maar als het hol van een vreemde.
Ik liep door de donkere gang, voorbij de huiskamer met de opengemaakte vitrinekast en de stilstaande standklok. Ik nam de kraakende houten trap naar de eerste verdieping.
Mijn hart klopte in mijn keel toen ik voor de grote, eikenhouten kleerkast in de logeerkamer kwam te staan. De kast stond op een kier. Ik duwde de zware kastdeur opzijde en zag de smalle, steile houten trap die omhoog leidde naar de duisternis van de zolder.
Ik zette mijn eerste stap op de trap. Met elke trede die ik beklom, werd de lucht droger en stoffiger.
Toen ik het zolderplatform bereikte, scheen ik met mijn zaklamp in het rond. De ruimte was precies zoals de rechercheur had beschreven: een klein bureau, monitoren die nu op zwart stonden, en een eenvoudig bed.
Op het bureau lag één enkel voorwerp, verlicht door de straal van mijn zaklamp.
Het was een foto. Een hele oude familiefoto.
Ik liep naar het bureau en pakte de foto op. Het was de foto van veertig jaar geleden: oma, opa, mijn vader als jonge jongen, oom Hendrik en tante Laura. Maar de gezichten van Hendrik, Laura en mijn vader waren met een scherp voorwerp doorgestreept.
Alleen het gezicht van één persoon was intact gelaten. En naast de foto lag het gouden zakhorloge met de initialen 'M.V.'—het tikte nog steeds.
Plotseling hoorde ik een zachte, krakende voetstap achter mij.
"Je bent altijd al te nieuwsgierig geweest, net als je vader, Emma," zei een zachte, vertrouwde en ijskoude stem in de duisternis.
Ik verstijfde. Ik draaide me langzaam om en richtte mijn zaklamp op de figuur die in de schaduw van de zolderbalken stond...
