DEEL 10
De lichtstraal van mijn zaklamp trilde hevig toen hij het gezicht van de gedaante verlichtte. Mijn adem stokte in mijn keel. Mijn verstand weigerde te accepteren wat mijn ogen zagen.
In de schaduw van de zolderbalken stond een vrouw. Ze droeg een strakke, elegante mantel. Haar grijze haar was strak naar achteren gebonden in een knot. Haar gezicht, dat ik vijf maanden lang elke dag zorgvuldig had gewassen en verzorgd, vertoonde geen enkele spoor meer van de zwakheid of dementie die ze veinsde.
"Oma...?" stamelde ik met een schorre, nauwelijks hoorbare stem.
Grootmoeder glimlachte—een kille, berekende glimlach die ik nog nooit eerder op haar gezicht had gezien. Ze zette een stap naar voren, zonder de stok die ze zogenaamd nodig had om te lopen. Haar houding was kaarsrecht, haar blik vlijmscherp.
"Lieve Emma," zei ze met een heldere, krachtige stem. "Je hebt het verrassend ver geschopt. Ik had niet verwacht dat je de kruitfabriek zo snel zou vinden. Je hebt echt het doorzettingsvermogen van de familie."
"Maar... je bent dood!" schreeuwde ik, terwijl de wanhoop en de verwarring als een golf over me heen sloegen. "De notaris... de begrafenis... de arts die de overlijdensakte heeft getekend!"
Oma lachte zachtjes—een geluid dat me tot op het bot deed rillen. "Geld koopt alles, Emma. Een omgekochte schouwarts, een gesloten kist, een notaris die precies doet wat hem wordt opgedragen omdat hij al twintig jaar op mijn loonlijst staat. Denk je nu echt dat mr. Van de Berg aan jouw kant stond? Hij voerde mijn draaiboek uit. Stap voor stap."
Mijn hoofd tolde. "Waarom? In godsnaam, waarom?! Mijn vader... je eigen zoon! Je hebt hem twintig jaar lang opgesloten in een kelder! Je hebt Hendrik gebruikt! Je hebt Laura kapotgemaakt!"
Oma’s ogen werden ijskoud. De vriendelijke blik van de oude vrouw die ik maandenlang had verzorgd, was spoorloos verdwenen.
"Omdat jouw vader de familie wou ruïneren!" snauwde ze met een plotselinge, felle woede. "Twintig jaar geleden wilde Mark het familiebedrijf verkopen aan vreemden. Hij wilde het kapitaal dat mijn vader en opa hadden opgebouwd verdelen en weggeven! Ik kon dat niet toelaten. Het familiefortuin is van MIJ. Ik heb dit imperium opgebouwd!"
"Dus je hebt je eigen zoon laten verdwijnen?" fluisterde ik vol afschuw.
"Ik heb hem gered van zijn eigen domheid!" riep ze uit. "Hendrik dacht dat hij de slimme was toen hij de remleidingen doorsneed. Sukkel. Ik wist van zijn plan. Ik heb ervoor gezorgd dat Mark uit het wrak werd gehaald vóór de auto onder water zakte. Ik heb hem twintig jaar lang in leven gehouden op het fabrieksterrein. Hij was mijn garantie. Mijn chantage middel tegen Hendrik en Laura. Zolang Mark leefde maar 'dood' was voor de buitenwereld, kon ik Hendrik en Laura aan een leiband houden. Ze deden alles wat ik wilde uit angst dat de waarheid uitkwam."
"En ik?" mijn stem sloeg over, de tranen brandden achter mijn ogen. "Vijf maanden lang... vijf maanden lang zat ik naast je bed! Ik heb je gewassen, ik heb je gevoederd, ik heb om je gehuil toen je je ogen sloot! Was dat allemaal een leugen?!"
Oma keek me even stil aan. In haar ogen flikkerde een kort, onleesbaar moment van emotie, maar het doofde net zo snel weer uit.
"Je was een nuttig instrument, Emma," zei ze gevoelloos. "Ik had iemand nodig die onverdacht was. Iemand die de kluis zou openen, het spoor van de cassette zou volgen en Hendrik definitief naar de gevangenis zou sturen. Hendrik werd opstandig. Hij wilde het bedrijf verkopen. Hij moest opgeruimd worden. En jij... jij hebt die rol perfect gespeeld. Dankzij jou zit Hendrik nu achter de tralies voor moordpoging, is Laura uitgeschakeld, en is de hele erfenis—elk pand, elke bankrekening—wettelijk overgedragen aan de stichting die IK beheer."
"Het is voorbij, oma," zei ik, terwijl ik mijn zaklamp stevig vasthield en een stap naar de trap deed. "Het bandje is bij de politie. De schutter in de fabriek is gepakt. Mijn vader is gered! De politie weet dat de oproepen vanaf dit huis kwamen. Je kunt hier niet meer weg."
Oma schudde langzaam haar hoofd en haalde een klein, zwart apparaatje uit haar mantel zak.
"Denk je echt dat de politie mij gaat arresteren, Emma?" vroeg ze rustig. "Een dode vrouw bestaat niet voor de wet. Mijn paspoort staat al op een andere naam. Er staat een helikopter te wachten op het terrein achter het bos. Over een uur ben ik in het buitenland, waar mijn miljardenrekeningen veilig staan."
Ze keek op het gouden zakhorloge op het bureau.
"Het is 01:15 uur," zei ze. "De tijd om de laatste losse eindjes aan elkaar te knopen."
Ze drukte op een rode knop op het zwarte apparaatje.
Onder in het huis weerklonk een reeks doffe, zware dofjes. De geur van rook en chemische brandstoffen drong razendsnel door de houten vloerdelen naar boven. Het landhuis was gemonteerd met ontstekingsmechanismen.
"De politie zal denken dat jij en je vader de geheimen van de familie wilden verbranden," zei oma, terwijl ze naar een verborgen vluchtdeur achterin de zolderruimte liep. "Een tragische familietragedie. Iedereen dood... behalve het geld."
ze stapte door de deuropening en keek nog één keer om.
"Het spijt me, Emma. Je was echt mijn favoriete kleinkind."
De zware metalen vluchtdeur sloeg met een harde klap dicht en het slot viel er automatisch op.
Beneden aan de trap laaide het vuur met een razend geknetter op. Felle, oranje vlammen sloegen door het gat van de kleerkast naar boven op de zolder. De rook werd binnen enkele seconden zo dicht en verstikkend dat ik begon te hoesten en geen hand voor ogen meer zag.
Ik was opgesloten op een brandende zolder, tientallen meters boven de grond, zonder uitweg.
Paniekerig keek ik rond door de dikke, zwarte rook. Mijn ogen prikten vreselijk. De houten balken boven mijn hoofd begonnen te kraken onder de hitte van het vuur.
Toen viel mijn blik op het kleine zolderraam.
Ik stormde erop af en keek naar buiten. Beneden op het terrein achter het huis zag ik de felle lichten van een helikopter die zijn rotoren begon te draaien. En op het dak van de aangrenzende schuur zag ik een schaduw bewegen.
Iemand klom via de regenpijp omhoog naar mijn raam.
Een hand ramde het glas van het zolderraam aan diggelen. Door de rook en de vlammen heen keek ik in een paartje ogen dat ik absoluut niet had verwacht te zien...
"Emma! Pak mijn hand!" schreeuwde de stem door de storm.
Het was niet de politie. Het was niet mijn vader.
Het was de man die volgens de papieren van oma twintig jaar geleden als eerste had moeten sterven...
