DEEL 4
De stof van het gordijn werd met een agressieve beweging opij getrokken, maar het enige wat de kille blik van oom Hendrik opving, was een leeg hoekje van de kamer en een openstaand raam waar de ijskoude nachtwind doorheen naar binnen blies.
Ik stond niet meer achter het gordijn.
In de allerlaatste seconde, toen Hendrik naar het gordijn liep, had ik gebruik gemaakt van de schaduw van de grote staande klok vlak naast me. Ik was op mijn buik onder de lange, afhangende tafelkleed van de eetkamertafel gesluipen. Het was een levensgevaarlijke gok geweest, maar mijn beweging was geluidloos geweest dankzij het dikke perzische tapijt.
"Het raam staat open!" riep Laura paniekerig, terwijl ze naar het wapperende gordijn wees. "Ze is gecvlucht! Ze heeft de sporen gehoord en is door het raam geklommen!"
Hendrik liep naar het raam en keek naar buiten in de donkere, stromende regen. "Ze kan nog niet ver zijn. De auto staat er niet, ze is te voet." Hij draaide zich woedend om naar Laura. "Zoek het hele huis door! Als ze de documenten heeft, mogen we haar dit erfgoed niet laten verlaten!"
Vanaf mijn schuilplaats onder de tafel kon ik de glimmende zwarte schoenen van mijn oom zien. Ze stonden op nauwelijks een meter afstand van mijn gezicht. Mijn spieren verkrampten. De kille lucht van de vloer drong door mijn kleding heen, maar het zweet brak me uit.
"Wat als ze al naar de politie is?" vroeg Laura met een trillende stem.
"Zonder de originele akte van de maatschap heeft ze niets," snauwde Hendrik. "Het is haar woord tegen dat van ons. Maar als ze de kluissleutel heeft gevonden... dan heeft ze toegang tot de kelder."
Hendrik stopte abrupt met praten. Ik zag zijn schoenen zich draaien in de richting van de gang.
"De kelder," herhaalde hij zachter. "Ze weet waarschijnlijk niet eens waar de echte ingang is. We gaan naar beneden. Nu!"
Ik hoorde hun haastige voetstappen de woonkamer uit lopen. De zware houten deur naar de keldertrap, die zich achterin de gang bevond, werd met een luide krak geopend. Ik hoorde hun stappen op de krakende treden afdalen, tot het geluid langzaam uitdoofde in de diepte van de fundering.
Ik wachtte drie seconden, kruip toen onder de tafel vandaan en kwam overeind. Mijn hele lichaam trilde van de adrenaline. Ik keek naar de doos in mijn handen. Oma’s brief lag er nog in, samen met de zilveren sleutel.
Ik vouwde de brief verder open. Er was een tweede pagina die ik in de haast nog niet had gelezen.
"Emma," schreef oma met haastige, slordige letters onderaan de bladzijde. "Als ze ontdekken dat de kast leeg is, zullen ze naar de kelder gaan. Ze denken dat de kluis zich onder de wijnrekken bevindt—dat is de valstrik die je opa twintig jaar geleden heeft gebouwd voor het geval Hendrik ooit zou proberen in te breken. De echte kluis bevindt zich niet in de kelder. De sleutel die je hebt is niet voor een deur, maar voor de klok. De staande klok in de woonkamer."
Mijn ogen vlogen naar de gigantische eikenhouten standklok die al zolang als ik me kon herinneren in de hoek van de kamer tikte. De klok die opa altijd met de hand opwond.
"Draai het uurwerk terug naar 02:15," vervolgde de brief. "Het tijdstip waarop je vader stierf. Steek de zilveren sleutel in het sleutelgat van het slingergewicht. Daar zul je de opname vinden. De opname van het laatste telefoongesprek dat Hendrik voerde voordat de auto van de weg werd gedrukt."
Mijn adem stokte. Een geluidsopname? In 2004 waren digitale voicerecorders nog zeldzaam, maar opa was een gepassioneerd radio-amateur geweest. Hij nam alles op.
Ik rende stil naar de grote klok. De koperen slinger bewoog rustig heen en weer: Tik. Tak. Tik. Tak.
Met trillende vingers opende ik het glazen deurtje van de klokkast. Ik greep de grote minutenwijzer vast en begon hem tegen de klok in te draaien. Het mechanisme maakte een protesterend, schurend geluid dat door de stille kamer galmde.
12 uur... 9 uur... 6 uur... 3 uur...
Beneden in de kelder hoorde ik plotseling een doffe schreeuw van woede. Hendrik had ontdekt dat de kluis onder de wijnrekken een nepkluis was.
"Ze is niet hier!" klonk de stem van Hendrik, vervormd door de galm van de stenen kelder. "Ze is nog boven! Zoek de kamer af!"
Paniek sloeg toe. Ik draaide de wijzer sneller. 2 uur... vijftien minuten. 02:15.
Een harde klik weerklonk diep in het binnenste van het uurwerk. Het getik van de klok stopte abrupt. In het koperen gewicht aan de linkerzijde werd een klein sleutelgat zichtbaar dat tot nu toe bedekt was geweest door een schuifje.
Ik stak de zilveren sleutel in het gat en draaide hem om.
Met een mechanisch geklik klapte de onderkant van het koperen gewicht open. Er viel een klein, zwart voorwerp uit, recht in mijn palm. Het was een oude, mini-cassetteband—het type dat vroeger in antwoordapparaten werd gebruikt—samen met een compacte, op batterijen werkende dictafoon.
Op dat moment hoorde ik de kelderdeur met een harde klap opengaan.
"Daar is ze!" schreeuwde Laura vanuit de gang.
Ik keek om en zag de gedaante van mijn oom Hendrik in de deuropening verschijnen. Zijn gezicht was vertrokken van woede, zijn ogen wild. In zijn rechterhand hield hij een zwaar, ijzeren gereedschap vast dat hij uit de kelder had meegebracht.
"Geef op, Emma," zei hij met een ijzig kalme, maar dreigende stem, terwijl hij langzaam op me af stapte. "Je hebt geen idee waar je mee bezig bent. Je gaat het familiebedrijf vernietigen. Je gaat ons vernietigen."
Ik klemde de dictafoon stevig in mijn vuist en deed een stap achteruit, tegen de rand van de vitrinekast aan. Ik kon nergens meer heen.
"Ik weet wat je gedaan hebt, oom Hendrik," zei ik, en voor het eerst klonk mijn stem niet meer bang, maar ijzersterk. "Ik weet wat er in 2004 is gebeurd."
Hendrik lachte duister. "Weten is één ding, meid. Bewijzen is iets heel anders. En dat bandje in je hand? Dat verlaat dit huis nooit."
Hij deed een haastige stap naar voren en hief het ijzeren gereedschap op. Maar net voordat hij me kon grijpen, duwde ik op de 'PLAY'-knop van de dictafoon...
