DEEL 8 — DE MAN DIE DOOD HAD MOETEN ZIJN
Sophie kon niet bewegen.
Haar vader leefde.
Twintig jaar lang had ze gerouwd om een man die blijkbaar helemaal niet dood was.
Ze keek naar Thomas.
“Jij wist het.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet dat hij leefde.”
“Je wist dat zijn lichaam nooit was gevonden.”
“Ja.”
“Dat is bijna hetzelfde.”
“Nee.”
“Voor mij wel.”
Victor stapte tussen hen.
“Niet hier.”
Sophie keek hem aan.
“Waarom niet?”
“Omdat iemand ons hierheen heeft gelokt.”
Hij wees naar de camera.
“Dat filmpje werd niet zomaar afgespeeld.”
Thomas knikte.
“Hij heeft gewild dat we het zagen.”
Sophie keek opnieuw naar het zwarte scherm.
“Waar is hij?”
Thomas liep naar de computer naast de kluis.
Hij controleerde de kabels.
“Dit systeem is offline.”
Victor keek verbaasd.
“Dus?”
“Dus het filmpje kwam niet via internet.”
Sophie voelde een rilling.
“Wat betekent dat?”
Thomas keek naar de kluis.
“Dat iemand het hier heeft geplaatst.”
Ze keken allemaal naar de zwarte map.
Er zat meer in.
Een tweede document.
Een plattegrond.
Amsterdam.
Op de kaart stond één gebouw omcirkeld.
Een oud kantoorgebouw aan de Prinsengracht.
Sophie herkende het onmiddellijk.
“Dat was het eerste kantoor van mijn vader.”
Thomas knikte.
“Precies.”
“Waarom zouden we daarheen moeten?”
“Dat staat in het document.”
Hij las:
Waar het geld begon, ligt de waarheid begraven.
Victor keek naar hem.
“Dat klinkt als een val.”
“Dat is het waarschijnlijk.”
Sophie pakte haar jas.
“Dan gaan we.”
Thomas keek haar verbaasd aan.
“Je begrijpt niet wat je zegt.”
“Jawel.”
Ze keek hem recht aan.
“Mijn hele leven is gebouwd op een leugen.”
Ze stopte.
“Dan wil ik eindelijk weten wat de waarheid is.”
Een half uur later stonden ze voor het oude kantoor.
Het gebouw was verlaten.
De ramen waren donker.
De deur was afgesloten.
Thomas haalde een sleutel tevoorschijn.
Sophie keek hem aan.
“Heb jij die?”
“Mijn vader gaf hem aan mij.”
“Wanneer?”
“De dag voordat hij verdween.”
Ze gingen naar binnen.
De geur van stof en vocht hing in de gangen.
Thomas liep naar de kelder.
Daar stond een oude archiefkast.
Hij schoof hem opzij.
Achter de kast zat een verborgen deur.
Sophie voelde haar hartslag stijgen.
“Dit is absurd.”
“Mijn vader hield van geheime ruimtes.”
Thomas opende de deur.
Binnen stond slechts één bureau.
Daarop lag een bandrecorder.
En een stoel.
Alsof iemand hier gisteren nog had gezeten.
Sophie liep naar het bureau.
Er lag een brief.
Opnieuw haar naam.
Ze opende hem.
Lieve Sophie,
Haar ogen vulden zich met tranen.
Als je hier bent, heb je eindelijk ontdekt dat ik niet de man was die iedereen dacht dat ik was.
Ze las verder.
Ik heb niet gevlucht omdat ik schuldig was.
Ik vluchtte omdat ik ontdekte wie er achter Marcus zat.
Sophie hield haar adem in.
Die persoon is dichter bij jou dan je denkt.
Ze keek naar Thomas.
Hij stond doodstil.
“Wie?”
Thomas keek naar de brief.
“Ik weet het niet.”
Sophie las de laatste regels.
Je moeder heeft je beschermd.
Thomas heeft geprobeerd je te beschermen.
Maar één van hen zal uiteindelijk moeten kiezen.
Ze keek op.
“Wat betekent dat?”
Plotseling klonk een klik.
De bandrecorder begon te draaien.
Een mannenstem vulde de kamer.
Sophie herkende hem onmiddellijk.
Haar vader.
“Als je hier bent, Sophie, dan heb je waarschijnlijk ontdekt dat ik nog leef.”
Ze sloot haar ogen.
“Maar je moet begrijpen waarom ik verdween.”
De stem klonk ouder.
Vermoeider.
“Ik ontdekte dat het investeringsfonds slechts het topje van de ijsberg was.”
Een korte pauze.
“Het geld werd gebruikt om mensen om te kopen.”
“Rechters.”
“Politieagenten.”
“Politici.”
Sophie voelde haar maag samentrekken.
“Maar het ergste…”
De opname kraakte.
“…was dat iemand binnen mijn eigen familie betrokken was.”
Sophie keek naar Thomas.
De opname ging verder.
“Je moeder wist het.”
Sophie verstijfde.
“Maar ze was niet de dader.”
Een zucht.
“Ze probeerde mij te helpen.”
Sophie voelde tranen over haar wangen lopen.
“De persoon die mij heeft verraden…”
De band stopte.
Sophie keek naar de recorder.
“Wat?”
Thomas drukte op de knop.
Niets.
“Er moet meer zijn.”
Victor onderzocht het apparaat.
“De tape is afgesneden.”
“Door wie?”
Thomas keek naar de deur.
“Door iemand die niet wilde dat we het hoorden.”
Op dat moment ging Sophie's telefoon.
Een onbekend nummer.
Ze nam op.
Niemand sprak.
“Wie is dit?”
Een mannenstem antwoordde.
Oud.
Hees.
Maar rustig.
“Sophie.”
Ze verstijfde.
“Papa?”
Een lange stilte.
Toen:
“Je had niet naar Amsterdam moeten komen.”
Sophie voelde haar benen zwak worden.
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Voor mij wel!”
“Ik heb je twintig jaar lang beschermd.”
“Door me te laten denken dat je dood was?”
“Ik had geen keuze.”
“Wie heeft je bedreigd?”
“Niet wie.”
Een korte pauze.
“Maar wat.”
Sophie begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Haar vader fluisterde:
“De waarheid.”
Daarna werd de verbinding verbroken.
Thomas keek haar aan.
“Wat zei hij?”
Sophie antwoordde niet.
Want op het moment dat ze haar telefoon liet zakken, zag ze iets op het scherm.
Een nieuwe foto.
Van haar.
Van Thomas.
Van Victor.
De foto was enkele minuten geleden gemaakt.
Van buiten het gebouw.
En onder de foto stond:
JULLIE ZIJN NIET ALLEEN.
