DEEL 4 — HET GEHEIM VAN ANNA VERMEER
Sophie legde de foto op tafel.
Niemand sprak.
Victor keek er minutenlang naar.
“Dit kan niet,” zei hij uiteindelijk.
“Waarom?”
“Omdat Anna Vermeer inderdaad dood is.”
“Je kent haar?”
“Nee. Maar ik ken de zaak.”
Sophie keek hem verbaasd aan.
“Welke zaak?”
Victor zuchtte.
“Twintig jaar geleden verdween een groot bedrag uit een internationaal investeringsfonds. Meer dan dertig miljoen euro.”
“En?”
“Anna Vermeer was de financieel directeur.”
Sophie voelde haar hart sneller kloppen.
“Ze werd beschuldigd?”
“Ja.”
“En toen?”
“Ze verdween.”
“Overleden?”
“Officieel wel.”
Sophie keek naar de foto.
“Maar dat is haar.”
Victor knikte.
“Als deze foto echt is, verandert dat alles.”
Op dat moment ging Sophie's telefoon.
Een onbekend nummer.
Ze nam op.
“Hallo?”
Een vrouwenstem antwoordde.
“U hebt de brief gevonden.”
Sophie verstijfde.
“Wie bent u?”
“Dat doet er niet toe.”
“U kent mijn schoonvader?”
“Beter dan u denkt.”
Sophie keek naar Victor.
“Waar is Thomas?”
“Veilig. Voorlopig.”
“Wie houdt hem daar?”
“Niet degene die u denkt.”
“Lotte?”
De vrouw zweeg.
Dat was antwoord genoeg.
“Wat heeft Lotte met dit alles te maken?”
“Lotte probeert haar dochter te redden.”
Sophie voelde haar woede verdwijnen.
“Wat?”
“Uw man ook.”
“Waarvan?”
“Van een schuld die nooit had mogen bestaan.”
Sophie kneep haar telefoon steviger vast.
“Wie bent u?”
De vrouw antwoordde zacht:
“Ik ben Anna.”
De verbinding werd verbroken.
Sophie bleef stokstijf staan.
Victor keek haar aan.
“Wat zei ze?”
Sophie keek naar het scherm.
“Ze zegt dat ze Anna is.”
Victor werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
“Blijkbaar niet.”
Een uur later zaten ze in een vliegtuig naar Londen.
Sophie had geen tijd meer om bang te zijn.
Tijdens de vlucht bestudeerde ze alle documenten.
De acht miljoen euro.
De holding.
De oude lening.
De kliniek.
Anna.
En één detail bleef haar achtervolgen.
Waarom had Thomas haar niets verteld?
Als hij haar werkelijk probeerde te beschermen, waarom had hij dan tegen haar gelogen?
Toen ze in Londen aankwamen, wachtte de privédetective hen op.
“Waar is Thomas?”
“Hij is nog in de kliniek.”
“En Lotte?”
“Ook.”
“Kunnen we naar binnen?”
“Nog niet.”
Sophie keek hem strak aan.
“Waarom niet?”
“Omdat er iemand bij hen is.”
“Wie?”
De detective keek om zich heen.
“Een man die ik niet ken.”
Hij liet een foto zien.
Sophie herkende hem niet.
Victor wel.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Dat is onmogelijk.”
“Wie is hij?” vroeg Sophie.
Victor antwoordde zacht:
“Marcus De Wit.”
Sophie wachtte.
“En?”
“Hij was de zakenpartner van mijn schoonvader.”
“Was?”
“Hij werd twintig jaar geleden gearresteerd.”
“Waarvoor?”
Victor keek naar de foto.
“Voor fraude.”
Sophie voelde een rilling.
“Maar hij is vrij.”
“Blijkbaar.”
Ze besloten niet rechtstreeks naar de kliniek te gaan.
In plaats daarvan gingen ze naar een oud kantoor in het centrum van Londen.
Daar lag een map die de detective had gevonden.
Op de eerste pagina stond een rekeningnummer.
Op de tweede een lijst met betalingen.
Op de derde…
een naam.
Thomas van der Meer.
Sophie keek ernaar.
“Hij was erbij.”
Victor knikte.
“Maar hij was toen pas achttien.”
Sophie keek verbaasd op.
“Achttien?”
“Hij was nog een jongen.”
“Wat deed hij met dertig miljoen euro?”
“Niets.”
Victor wees naar de volgende pagina.
“Hij wist ervan.”
Sophie bladerde verder.
Toen begreep ze het.
De oorspronkelijke dertig miljoen was nooit verdwenen.
Het was verplaatst.
Van de ene rekening naar de andere.
Door een netwerk van bedrijven.
En een klein deel daarvan was uiteindelijk terechtgekomen in het bedrijf dat Sophie twaalf jaar geleden had opgericht.
Haar bedrijf.
Haar geld.
Haar leven.
Sophie voelde zich misselijk.
“Dus mijn bedrijf…”
“Is gebouwd op geld dat ooit onderdeel was van die zaak.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Mijn ouders hebben me geholpen.”
Victor keek haar aan.
“Je vader werkte destijds voor dezelfde investeringsgroep.”
Sophie stond op.
“Wat?”
Victor zweeg.
“Mijn vader?”
“Ja.”
Sophie voelde haar benen slap worden.
Haar hele jeugd.
Haar ouders.
Het bedrijf.
Thomas.
Alles leek ineens verbonden.
Toen ging de deur open.
De privédetective kwam binnen.
“Mevrouw…”
Sophie draaide zich om.
“Wat?”
“Thomas is weg.”
“Wat bedoel je?”
“Hij is uit de kliniek verdwenen.”
“En Lotte?”
“Ook.”
Sophie voelde haar hart in haar keel.
“Waar zijn ze heen?”
De detective keek haar aan.
“Volgens de camerabeelden…”
Hij aarzelde.
“Ze zijn samen in een auto gestapt.”
Sophie sloot haar ogen.
“Dus hij heeft me toch verlaten.”
“Nee,” zei de detective.
Hij legde een foto op tafel.
Thomas zat achter het stuur.
Lotte naast hem.
Op de achterbank zat een kind.
En aan de andere kant…
zat een vrouw met grijs haar.
Sophie keek naar haar gezicht.
Hetzelfde gezicht als op de oude foto.
Anna Vermeer.
Onder de foto stond een adres.
Een verlaten landhuis buiten Londen.
Sophie pakte haar jas.
“Daar gaan we heen.”
Victor probeerde haar tegen te houden.
“Wacht.”
Sophie draaide zich om.
“Wat?”
Hij keek haar ernstig aan.
“Als Anna werkelijk leeft…”
“Ja?”
“Dan is de grootste vraag niet waarom Thomas acht miljoen euro heeft verplaatst.”
Sophie wachtte.
Victor sprak langzaam:
“De vraag is waarom iemand twintig jaar lang heeft betaald om iedereen te laten geloven dat Anna dood was.”
Buiten begon het opnieuw te regenen.
En ergens buiten Londen reed Thomas naar het huis waar de waarheid over hun hele huwelijk verborgen lag.
Sophie wist nog niet dat hij daar op haar wachtte.
En dat hij eindelijk van plan was haar alles te vertellen.
Zelfs het geheim dat hij haar nooit had durven vertellen.
Wie haar vader werkelijk was.
