DEEL 2 — DE REKENING DIE NIET MEER BESTOND
Om 11:03 uur zat Sophie tegenover haar bankadviseur.
Ze had nauwelijks geslapen.
Toch zag ze er kalm uit.
Te kalm voor een vrouw die nog geen drie uur geleden haar man naar het vliegveld had gebracht terwijl hij haar vertelde dat hij voor hun toekomst vertrok.
De bankadviseur, meneer De Jong, bladerde door de documenten die Sophie voor hem had neergelegd.
“U wilt dus alle zakelijke bevoegdheden van uw echtgenoot laten controleren?”
“Niet alleen controleren.”
Sophie keek hem recht aan.
“Ik wil weten waar ons geld de afgelopen twaalf maanden naartoe is gegaan.”
De man zweeg.
Hij typte iets in.
Zijn gezicht veranderde.
“Mevrouw Van der Meer…”
“Ja?”
“Er zijn meerdere internationale overschrijvingen.”
Sophie voelde haar maag samentrekken.
“Hoeveel?”
De Jong draaide zijn scherm iets naar haar toe.
“De grootste is 740.000 euro.”
Sophie knipperde langzaam.
“Waarheen?”
“Een rekening in Londen.”
“Op wiens naam?”
Hij aarzelde.
“Een holding.”
Sophie keek hem aan.
“Welke?”
De Jong noemde de naam.
Sophie herkende hem niet.
Maar toen hij de volgende documenten opende, zag ze een naam in de bestuursgegevens.
Lotte Vermeer.
Voor een moment hoorde Sophie niets meer.
Niet het zachte gezoem van de airconditioning.
Niet het geluid van mensen achter haar.
Zelfs haar eigen ademhaling leek verdwenen.
“Hoeveel is er in totaal overgemaakt?” vroeg ze.
De Jong rekende opnieuw.
“Volgens deze rekening… iets meer dan 2,1 miljoen euro.”
Sophie keek naar de cijfers.
“Dat is niet alles.”
De Jong keek op.
“Hoe weet u dat?”
“Omdat ik mijn man ken.”
Een bittere glimlach verscheen op haar gezicht.
“Of dacht te kennen.”
Ze legde haar hand op de tafel.
“Kunnen jullie voorkomen dat er nog geld wordt overgemaakt?”
“Niet zonder juridische basis. Maar we kunnen bepaalde bevoegdheden tijdelijk blokkeren als er sprake is van een mogelijk frauduleuze transactie.”
“Doe dat.”
“Mevrouw, ik raad u aan eerst—”
“Doe het.”
De kalmte in haar stem maakte hem stil.
Tien minuten later waren de belangrijkste zakelijke toegangscodes gewijzigd.
Thomas kon niet langer bij bepaalde rekeningen.
Zijn zakelijke betaalkaart werd tijdelijk geblokkeerd.
En Sophie kreeg iets mee dat haar veel meer zorgen baarde dan de overschrijvingen.
Een lijst met transacties.
Zevenentwintig betalingen.
In achttien maanden.
Totaalbedrag:
€8.416.390.
Sophie staarde naar het getal.
Acht miljoen.
Vierhonderdduizend.
Negentig.
Ze voelde geen woede.
Nog niet.
Alleen een vreemde leegte.
“Waar komt dit vandaan?” fluisterde ze.
De Jong antwoordde voorzichtig.
“Dat is precies wat we moeten uitzoeken.”
Om 13:07 uur zat Sophie bij haar advocaat.
Zijn naam was Victor Meijer.
Hij kende haar bedrijf al jaren.
Hij had haar geholpen toen ze twaalf jaar geleden haar eerste winkel opende.
Hij wist hoeveel ze had opgebouwd.
Maar toen Sophie hem de documenten gaf, veranderde ook zijn gezicht.
“Thomas heeft dit allemaal ondertekend?”
“Veel ervan.”
“En jij hebt niets ondertekend?”
“Nee.”
Victor sloeg een map open.
“Dan is dit veel ernstiger dan een echtelijke affaire.”
Sophie keek hem aan.
“Dat weet ik.”
“Als hij geld van jouw onderneming heeft verplaatst zonder toestemming, moeten we onmiddellijk handelen.”
“En als hij het geld samen met Lotte heeft verplaatst?”
Victor keek haar enkele seconden aan.
“Dan hebben we mogelijk te maken met georganiseerde financiële fraude.”
Sophie keek naar buiten.
Het regende.
Ze dacht aan Thomas.
Aan zijn blauwe jas.
Aan zijn koffer.
Aan zijn laatste woorden.
Ik doe dit allemaal voor ons.
Ze wilde bijna lachen.
Maar er kwam geen geluid.
Victor bladerde verder.
“Er is nog iets.”
“Wat?”
“Deze holding in Londen is pas drie maanden geleden opgericht.”
“Door Lotte?”
“Officieel staat ze als bestuurder geregistreerd.”
Sophie voelde een koude rilling.
“En Thomas?”
Victor wees naar een document.
“Niet officieel.”
Sophie fronste.
“Wat betekent dat?”
“Dat betekent dat iemand anders achter de constructie kan zitten.”
Op dat moment trilde Sophie's telefoon.
Een bericht van de privédetective.
“Ze zijn allebei aangekomen in Londen.”
Daaronder stond een foto.
Thomas liep door de aankomsthal.
Een paar meter achter hem liep Lotte.
Niet samen.
Niet zichtbaar als geliefden.
Maar op de tweede foto stonden ze naast elkaar.
In een donkere parkeergarage.
Thomas hield Lotte bij haar arm vast.
Lotte keek lachend naar hem.
Sophie voelde haar ogen branden.
Toen kwam er een tweede bericht.
“Er is iets vreemds. Ze zijn niet naar het hotel gegaan.”
Sophie typte:
“Waar zijn ze heen?”
Het antwoord kwam na enkele seconden.
“Naar een privékliniek.”
Sophie keek naar het scherm.
Een privékliniek?
Waarom?
Ze stuurde meteen:
“Volg ze. Wat er ook gebeurt.”
Daarna legde ze haar telefoon neer.
Victor keek haar vragend aan.
“Wat is er?”
Sophie keek hem aan.
“Ik denk dat mijn man niet alleen met zijn minnares naar Londen is gegaan.”
“Wat bedoel je?”
“Ik denk dat hij iets probeert te verbergen.”
Op datzelfde moment kwam er een onbekend nummer binnen.
Sophie nam op.
Niemand zei iets.
“Hallo?”
Stilte.
Toen hoorde ze een mannenstem.
Laag.
Haastig.
“Mevrouw Van der Meer…”
Sophie verstijfde.
“Wie bent u?”
“U kent mij niet.”
“Wat wilt u?”
“U moet onmiddellijk stoppen met het blokkeren van die rekeningen.”
Sophie keek naar Victor.
“Waarom?”
De man ademde zwaar.
“Omdat die acht miljoen euro niet van uw man is.”
Sophie voelde haar hartslag versnellen.
“Van wie dan?”
Een stilte.
Toen zei de man:
“Dat is precies waarom Thomas naar Londen is gegaan.”
De verbinding werd verbroken.
Sophie bleef naar haar telefoon staren.
Victor stond op.
“Wie was dat?”
Sophie antwoordde niet.
Want plotseling begreep ze iets.
Thomas was misschien geen man die zijn vrouw bedroog voor geld.
Misschien was hij bang.
Misschien vluchtte hij niet naar Londen om een nieuw leven te beginnen.
Misschien vluchtte hij omdat iemand hem dwong.
En als dat waar was…
dan stond er meer op het spel dan haar huwelijk.
Veel meer.
