DEEL 9 — DE TWEEDE BROER
Ik kon nauwelijks ademen.
“Je bent mijn broer?”
De man knikte.
“Mijn naam is Nathan.”
Lucas keek hem aan.
“Je had niet moeten komen.”
Nathan glimlachte.
“En jij had nooit terug moeten komen.”
Daniel keek van de ene broer naar de andere.
“Hoeveel broers heeft zij eigenlijk?”
Niemand antwoordde.
Ik voelde paniek opkomen.
“Lucas, wie is hij?”
Lucas zei:
“Hij liegt.”
Nathan lachte.
“Vraag hem waarom hij vier jaar geleden jouw moeder bezocht.”
Ik keek naar Lucas.
“Heb jij mijn moeder bezocht?”
Hij zweeg.
“Lucas?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ze ziek was.”
Nathan schudde zijn hoofd.
“Dat is niet de waarheid.”
Ik voelde de woede groeien.
“Welke waarheid?”
Nathan kwam dichterbij.
“Je moeder wist dat jij ooit zou ontdekken wie je werkelijk bent.”
Hij haalde een document uit zijn jas.
“Ze heeft daarom drie identiteiten voor jou gemaakt.”
“Waarom?”
“Omdat je biologische vader niet één vijand had.”
“Hij had er tientallen.”
Ik keek naar het document.
Mijn naam stond erop.
Maar niet Emma.
ELENA DE VRIES.
Daaronder stonden twee andere namen.
Ik keek naar Nathan.
“Waarom staat Lucas hier?”
Hij wees naar een tweede regel.
“Hij was je wettelijke voogd.”
Ik keek naar Lucas.
“Mijn voogd?”
“Na de verdwijning van je moeder.”
“Maar ik heb haar mijn hele leven gekend.”
“Je hebt haar gekend als je moeder.”
Lucas slikte.
“Niet als de vrouw die jou heeft opgevoed.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Wie was zij dan?”
Nathan antwoordde:
“De zus van je echte moeder.”
Ik staarde hem aan.
“Wat?”
Lucas sloot zijn ogen.
“Emma…”
“Niet Emma noemen!”
Ik schreeuwde.
“Ik wil mijn echte naam.”
Lucas keek mij aan.
“Je echte naam is Elena.”
Ik begon te huilen.
“En mijn echte moeder?”
Niemand antwoordde.
Toen hoorde ik buiten een schot.
Daniel trok mij naar de grond.
Een ruit sprong uiteen.
Lucas pakte zijn wapen.
Nathan keek kalm.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
“De mensen die je moeder probeerde te ontvluchten.”
Lucas keek naar mij.
“Je moet nu kiezen.”
“Wat?”
“Met mij meegaan.”
Nathan lachte.
“Of met mij.”
Ik keek naar beide mannen.
“Waarom zou ik jullie vertrouwen?”
Nathan antwoordde:
“Omdat ik de enige ben die weet wie je echte moeder heeft vermoord.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Lucas keek hem woedend aan.
“Zwijg.”
Nathan glimlachte.
“Je moeder stierf niet door ziekte.”
Ik keek naar Lucas.
“Klopt dat?”
Hij zei niets.
Dat was genoeg.
“Wie heeft haar vermoord?”
Nathan keek naar de deur.
“Een man die jij elke dag hebt gezien.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wie?”
Hij fluisterde:
“Daniel.”
Ik draaide me langzaam om.
Daniel werd lijkbleek.
“Nee.”
“Dat is een leugen.”
Nathan gooide een foto op tafel.
Daarop stond Daniel naast mijn moeder.
Een pistool lag tussen hen.
Op de achterkant stond:
DE AVOND DAT ELENA'S MOEDER STIERF.
Daniel keek naar mij.
“Emma, ik kan het uitleggen.”
Ik stapte achteruit.
“Je wist hiervan?”
“Niet alles.”
“Je wist dat mijn moeder niet mijn biologische moeder was?”
“Ja.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Hoe lang?”
“Vanaf het begin.”
Ik voelde me verraden.
Lucas greep mijn arm.
“Kom.”
Maar ik trok me los.
“Niemand raakt me aan.”
Toen klonk buiten een sirene.
Nathan keek naar het raam.
“Ze zijn er.”
“Wie?”
Hij glimlachte.
“De echte eigenaar van alles.”
De deur ging open.
Een oudere man kwam binnen.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
Ik kende hem.
Iedereen kende hem.
Hij was de man die jarenlang als familievriend bij ons thuis kwam.
Mijn moeders vertrouwenspersoon.
De man die ik altijd oom Victor had genoemd.
Hij glimlachte.
“Dag, Elena.”
Ik verstijfde.
Hij zei:
“Je hebt lang genoeg geleefd onder een valse naam.”
Toen keek hij naar Lucas.
“En jij hebt lang genoeg gezwegen.”
Lucas richtte zijn wapen op hem.
Victor lachte.
“Schiet maar.”
“Maar dan vertel ik haar nooit waarom haar vader jou heeft opgeofferd.”
Lucas liet zijn wapen zakken.
Ik keek hem aan.
“Wat bedoelt hij?”
Victor keek mij aan.
“Je vader heeft Lucas niet gestuurd om jou te beschermen.”
Hij glimlachte.
“Hij stuurde hem om jou in de gaten te houden.”
* * *
