DEEL 2 — DE JURK DIE NIET VOOR MIJ BEDOELD WAS
Ik kon geen woord uitbrengen.
De politieagent stond nog steeds voor me.
Zijn blik was ernstig.
Niet boos.
Niet beschuldigend.
Maar alsof hij wist dat ik zelf nog niet begreep waarom ik hier midden in een feestzaal stond terwijl iedereen naar mij keek.
“Mevrouw Jansen,” zei hij opnieuw. “U hebt deze jurk ontvangen?”
Ik knikte langzaam.
“Ja.”
“Hebt u hem zelf geopend?”
“Ja.”
“Hebt u hem gedragen?”
Ik keek even naar Clara.
Ze stond enkele meters verderop.
Voor het eerst sinds ik haar kende, had ze niets te zeggen.
“Alleen geprobeerd,” antwoordde ik.
De agent keek naar zijn collega.
Die hield een doorzichtige plastic zak vast.
Daarin zat een klein, opgevouwen stukje papier.
“En hebt u iets in de jurk gevonden?”
“Nee.”
“Zeker?”
Ik fronste.
“Wat bedoelt u?”
De agent haalde diep adem.
“Er zat een verborgen binnenzak in de jurk.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Een binnenzak?”
Hij knikte.
“En daarin zat iets wat daar niet hoorde te zitten.”
Achter me begon iemand te fluisteren.
Clara draaide zich plotseling om.
“Dit is belachelijk,” zei ze.
De agent keek haar aan.
“Mevrouw De Vries, u kunt beter niets zeggen totdat we u vragen beantwoorden.”
Clara werd bleek.
Mijn man, Daniel, kwam naast me staan.
“Wat is hier aan de hand?”
De agent keek hem aan.
“Uw vrouw is niet verdachte.”
Die woorden zorgden ervoor dat ik eindelijk weer ademhaalde.
“Maar,” vervolgde hij, “de jurk die aan haar is geleverd, lijkt onderdeel te zijn van een lopend onderzoek.”
De zaal werd doodstil.
Ik keek naar de doos in mijn herinnering.
Clara had hem besteld.
Dat had ze zelf gezegd.
Dus hoe kon een jurk voor mij onderdeel zijn van een politieonderzoek?
De agent opende het dossier.
“Deze jurk is besteld via een online account dat geregistreerd staat op naam van Clara De Vries.”
Alle blikken gingen naar mijn schoonmoeder.
“Dat klopt,” zei Clara scherp. “Ik heb hem besteld.”
“Waarom?”
“Omdat ik een jurk voor mijn schoondochter wilde kopen.”
“Waarom precies deze jurk?”
Clara zweeg.
“Dat weet ik niet meer.”
De agent keek haar strak aan.
“U weet niet meer waarom u een specifieke jurk voor iemand bestelde?”
“Het was gewoon een jurk.”
“Vier maten kleiner dan haar normale maat?”
Een paar gasten wisselden blikken.
Clara kruiste haar armen.
“Dat was een vergissing.”
Ik voelde een vreemde woede in mijn buik.
Ze had gelogen.
Ze had mij verteld dat het expres was.
Maar nu de politie erbij stond, was het plotseling een vergissing.
“U zei tegen mij dat het geen vergissing was,” zei ik.
Clara keek me aan.
“Emma, niet nu.”
“Nee,” antwoordde ik. “Juist nu.”
De agent draaide zich naar mij.
“Wat zei ze precies?”
Ik vertelde hem wat er was gebeurd.
Over de opmerkingen.
Over mijn gewicht.
Over mijn zwangerschap.
Over haar woorden dat ik minder moest eten.
Daniel stond naast me en keek naar de grond.
Hij schaamde zich.
Ik zag het.
Maar deze keer voelde ik geen behoefte hem te troosten.
De agent schreef iets op.
Toen vroeg hij:
“Wanneer hebt u de jurk ontvangen?”
“Drie dagen geleden.”
“En hebt u hem sindsdien ergens anders gedragen?”
“Nee.”
“Hebt u hem gewassen?”
“Nee.”
“Verplaatst?”
“Alleen van de doos naar mijn slaapkamer.”
De agent knikte.
“Dat is belangrijk.”
Hij gaf de plastic zak aan zijn collega.
“De jurk wordt meegenomen voor onderzoek.”
Clara schoot overeind.
“U kunt die jurk niet meenemen!”
De agent keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Omdat hij van mij is.”
“Nee,” zei ik zacht. “Hij was een cadeau voor mij.”
Clara keek me vernietigend aan.
“Emma.”
Maar ik bleef rustig.
“Neem hem maar mee.”
De agent knikte.
Toen gebeurde er iets wat niemand verwachtte.
Een tweede politieagent liep naar Clara toe.
“Mevrouw De Vries, wij moeten u vragen om met ons mee te komen.”
De zaal ontplofte bijna.
“Wat?”
Clara lachte zenuwachtig.
“Waarom?”
“Er zijn enkele vragen over financiële transacties die verband houden met het account waarmee de bestelling is geplaatst.”
Daniel keek naar zijn moeder.
“Financiële transacties?”
De agent knikte.
“Er is de afgelopen maanden geld overgemaakt naar verschillende rekeningen.”
Clara's gezicht veranderde.
“Dat heeft niets met deze jurk te maken.”
“Dat zullen we vaststellen.”
Ik keek naar mijn man.
“Wist jij hiervan?”
“Nee.”
Zijn antwoord klonk oprecht.
Voor het eerst voelde ik medelijden met hem.
Niet met Clara.
Met hem.
Omdat hij langzaam begon te beseffen dat de vrouw die hij jarenlang verdedigd had misschien helemaal niet was wie hij dacht.
Clara liep langs ons.
Toen stopte ze.
Ze keek me recht aan.
Haar stem was zacht.
“Je weet niet wat je hebt veroorzaakt.”
Ik slikte.
“Wat heb ik veroorzaakt?”
Ze glimlachte.
Maar haar ogen waren gevuld met angst.
“Je had die jurk gewoon moeten weggooien.”
Daarna liep ze met de agenten mee.
Ik bleef staan.
Mijn lichaam trilde.
Daniel pakte mijn hand.
“Emma…”
Ik trok mijn hand voorzichtig terug.
“Niet nu.”
Hij keek me aan.
Ik zag pijn in zijn ogen.
Maar ik was te moe om die pijn van hem over te nemen.
Een uur later was de feestzaal bijna leeg.
De politie was vertrokken.
Het jubileumfeest was voorbij.
De honderden bloemen stonden er nog.
De wijn was onaangeroerd.
De muziek was gestopt.
Alles wat perfect had moeten zijn, lag in puin.
Thuis kon ik niet slapen.
Om twee uur 's nachts stond ik op.
Ik liep naar de keuken.
Op tafel lag de doos waarin de jurk had gezeten.
Ik wilde hem weggooien.
Toen zag ik iets.
Aan de binnenkant van de doos zat een klein stukje papier.
Ik pakte het op.
Er stond slechts één zin op.
“Als je dit leest, heeft Clara je al uitgekozen.”
Mijn adem stokte.
Onder die zin stond een naam.
Een naam die ik niet kende.
Sophie van der Meer.
En daaronder een datum.
Drie dagen vóór Clara de jurk had besteld.
Ik keek naar de klok.
02:17.
Toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand zei iets.
Toen hoorde ik een vrouw fluisteren:
“Emma…”
Ik verstijfde.
“Wie bent u?”
Een paar seconden stilte.
Toen kwam het antwoord.
“De vrouw die weet waarom Clara jou die jurk heeft gestuurd.”
De verbinding werd verbroken.
Ik bleef met de telefoon in mijn hand staan.
En ineens begreep ik iets.
Die jurk was nooit bedoeld om mij te vernederen.
Hij was bedoeld om mij ergens naartoe te leiden.
Maar naar wat?
* * *
