DEEL 6 — HET LAATSTE DOELWIT
Ik bleef naar de woorden kijken.
Laatste doelwit.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wat betekent dit?”
De oude man pakte het document van me af.
Zijn gezicht werd bleek.
“Dit had hier niet mogen liggen.”
“Waarom?”
“Omdat dit een lijst is.”
“Een lijst van wat?”
“Van mensen die Clara in de weg stonden.”
Daniel keek hem aan.
“Wie waren de anderen?”
Hij keek naar de drie doorgestreepte namen.
“Een advocaat.”
“Dood?”
Hij knikte.
“Een accountant.”
“Ook dood?”
“Ja.”
“En de derde?”
De oude man aarzelde.
“Je vader.”
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Maar hij leeft.”
“Officieel niet.”
Ik keek hem aan.
“Dus Clara dacht dat hij dood was.”
“Ze dacht dat hij verdwenen was.”
“En nu weet ze dat hij leeft.”
Hij knikte.
“Daarom heeft ze vannacht mensen gestuurd.”
We verlieten de bank.
Ik wilde naar huis.
Maar de oude man hield me tegen.
“Dat is het eerste wat ze verwacht.”
“Waar moet ik dan heen?”
“Een plek waar Clara nooit zou zoeken.”
Ik dacht na.
Toen wist ik het.
Mijn moeders oude huis.
Het stond leeg sinds haar verhuizing.
We reden erheen.
Binnen rook het nog steeds naar vroeger.
Mijn jeugd.
Mijn vader.
Mijn moeder.
Ik liep naar de slaapkamer van mijn moeder.
Achter een kast vond ik een kleine metalen doos.
De sleutel paste.
Binnen lagen brieven.
Tientallen.
Allemaal van mijn vader.
Aan mijn moeder.
Ik pakte de eerste.
Elena,
Als ik weg moet, beloof me dat je Emma nooit vertelt waarom.
Ik pakte de tweede.
Clara komt dichterbij.
De derde.
Ze heeft ontdekt dat de aandelen op Emma's naam staan.
De vierde.
Mijn adem stokte.
Ze wil Emma laten trouwen met Daniel.
Ik keek op.
Daniel stond achter me.
“Wat?”
Ik gaf hem de brief.
Hij las.
Zijn gezicht werd wit.
“Dat kan niet.”
“Waarom zou Clara willen dat wij trouwen?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Mijn moeder heeft onze relatie nooit gesteund.”
“Misschien juist wel.”
We lazen verder.
Mijn vader schreef:
Clara weet dat Emma als wettige erfgenaam controle krijgt zodra ze meerderjarig is. Maar als Emma trouwt binnen de familie, kan Clara haar beïnvloeden.
Ik keek naar Daniel.
“Ze wilde mij niet weg hebben.”
“Ze wilde je controleren.”
Ik knikte.
Daarom had Clara me altijd klein gehouden.
Daarom had ze me steeds verteld dat ik niet goed genoeg was.
Ze wilde dat ik mezelf niet vertrouwde.
Maar er stond nog iets.
Als Emma ooit trouwt, moet ze weten dat Daniel niets van dit plan weet.
Ik keek hem aan.
Hij had tranen in zijn ogen.
“Mijn hele leven heeft mijn moeder mij gebruikt.”
Ik liep naar hem toe.
Maar toen hoorde ik een geluid buiten.
Een auto.
We keken elkaar aan.
De oude man liep naar het raam.
“Ze zijn hier.”
We gingen naar achteren.
Maar deze keer kwamen er geen onbekenden binnen.
Het was Clara.
Alleen.
Ze stond voor de deur.
“Emma!”
Ik antwoordde niet.
“Je weet nu alles.”
Ik keek naar Daniel.
Hij liep naar de deur.
“Waarom heb je dit gedaan?”
Clara keek hem aan.
“Voor jou.”
“Voor mij?”
“Alles wat ik deed was om onze familie te beschermen.”
Daniel lachte bitter.
“Je hebt mijn vrouw vernederd.”
“Ze had nooit in jouw leven moeten komen.”
Ik voelde iets in mij breken.
“Waarom?”
Clara keek me aan.
“Omdat jij alles zou afpakken.”
“Wat?”
“Wat van mij is.”
Ik stapte naar voren.
“Je bedoelt wat je gestolen hebt.”
Clara werd stil.
“Mijn moeder bezat de aandelen.”
“Ze heeft ze aan jou gegeven.”
“Niet volgens de documenten.”
Clara's ogen vernauwden.
“Je hebt het testament.”
“Ja.”
“Dan weet je ook wat er gebeurt als je het openbaar maakt.”
“Wat?”
“Je vernietigt onze familie.”
Ik keek haar aan.
“Nee.”
Ik voelde mijn stem rustiger worden.
“Jij hebt onze familie vernietigd.”
Clara begon te huilen.
Maar ik geloofde haar tranen niet meer.
Toen haalde ze een telefoon uit haar jas.
“Dan moet je dit horen.”
Ze drukte op afspelen.
Een stem klonk.
Mijn moeders stem.
“Emma mag nooit weten wie haar biologische vader is.”
Ik verstijfde.
Daniel keek naar mij.
Clara glimlachte door haar tranen heen.
“Je denkt dat je alles weet.”
De opname ging verder.
Mijn moeder zei:
“Jonathan is niet haar biologische vader.”
Ik voelde de wereld onder mijn voeten verdwijnen.
Clara keek me aan.
“Nu weet je eindelijk waarom ik bang voor je ben.”
Ik kon niets zeggen.
Want als Jonathan niet mijn biologische vader was…
Wie was dan wel mijn vader?
