DEEL 8 — DE BROER DIE NOOIT MOCHT BESTAAN
De deur ging langzaam open.
Ik stond tegenover de man die ik een paar seconden geleden nog voor een vreemde had gehouden.
Nu wist ik zijn naam.
Lucas De Vries.
Mijn broer.
Of dat beweerde mijn vader tenminste.
Hij keek mij aan zonder iets te zeggen.
Ik voelde mijn handen trillen.
“Lucas?”
Hij knikte.
“Emma.”
Het horen van mijn naam uit zijn mond voelde vreemd.
Alsof hij mij al jaren kende.
“Hoe ken jij mij?”
Hij glimlachte nauwelijks.
“Omdat ik je al veel langer ken dan jij denkt.”
Daniel stond achter mij.
“Blijf bij haar vandaan.”
Lucas keek hem aan.
“Jij bent Daniel.”
Daniel verstijfde.
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ik alles over jullie weet.”
Hij keek naar mij.
“Ook over je huwelijk.”
Ik zette een stap naar voren.
“Waarom heeft mijn moeder jou laten verdwijnen?”
Zijn gezicht veranderde.
Voor het eerst zag ik pijn.
“Dat is een lang verhaal.”
“Dan hebben we tijd.”
Hij keek naar de politieauto waarin Clara zat.
“Niet zolang zij nog kan praten.”
“Clara?”
Lucas knikte.
“Zij is niet de enige die bang is.”
Ik keek naar de auto.
“Wat bedoel je?”
“Clara heeft nooit alleen gehandeld.”
Daniel kwam dichterbij.
“Wie stond er achter haar?”
Lucas keek hem aan.
“Je vader.”
Daniel werd bleek.
“Mijn vader is dood.”
“Dat dacht jij.”
De stilte die volgde was ondraaglijk.
“Mijn vader leeft?”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Maar je zei…”
“Ik zei dat hij achter haar stond.”
Hij keek naar mij.
“Niet als levende man.”
Ik begreep er niets van.
Lucas haalde een envelop uit zijn jas.
“Dit heeft je moeder mij gegeven.”
Ik pakte hem aan.
Op de voorkant stond mijn naam.
EMMA.
Mijn hart bonsde.
“Wanneer?”
“Drie dagen voordat ze mij liet verdwijnen.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat iemand mij zou proberen te vinden.”
“Wie?”
“Dezelfde mensen die achter jouw biologische vader aanzaten.”
Ik opende de envelop.
Binnenin zat een oude foto.
Mijn moeder was jong.
Naast haar stond een man.
Ik herkende hem meteen.
Daniel ook.
“Mijn vader.”
Lucas knikte.
“Ja.”
Op de achterkant stond een datum.
En daaronder:
TWEE KINDEREN. ÉÉN MOET VERDWIJNEN.
Ik voelde een koude rilling.
“Wij waren tweeling?”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Je bent ouder dan ik.”
“Vier jaar.”
“Dan wie was het tweede kind?”
Hij keek naar mij.
“Dat was jij.”
“Wat?”
“Er waren twee baby's.”
Ik staarde hem aan.
“Maar…”
“Jij bent niet geboren als Emma.”
Mijn adem stokte.
“Wat bedoel je?”
Hij fluisterde:
“Je echte naam was Elena.”
Ik voelde alsof de kamer draaide.
“Wie is Elena?”
“Jij.”
“Waarom heet ik Emma?”
“Omdat je moeder je identiteit veranderde.”
Daniel keek naar Lucas.
“Waarom?”
Lucas antwoordde:
“Omdat jouw biologische vader werd gezocht.”
“Door wie?”
“Door de man die nu de eigenaar is van het bedrijf.”
Ik keek hem aan.
“Wie?”
Lucas zweeg.
Toen zei hij:
“Mijn oom.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat is precies wat iedereen moest geloven.”
Buiten begon de regen harder te vallen.
Lucas keek naar het raam.
“We moeten vertrekken.”
“Waarom?”
“Omdat Clara niet alleen door de politie wordt meegenomen.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Ze wordt onderweg onderschept.”
Daniel trok zijn telefoon.
“De politie?”
Lucas knikte.
“Een deel van hen werkt voor de organisatie.”
Op dat moment hoorden we buiten banden piepen.
Lucas draaide zich om.
“Te laat.”
Twee zwarte auto's stopten voor het huis.
Mannen stapten uit.
Daniel trok mij achter zich.
“Wie zijn dat?”
Lucas keek door het raam.
“De mensen die ervoor zorgden dat ik dertig jaar niet naar huis kon.”
Een van de mannen keek rechtstreeks naar het raam.
Toen wees hij naar mij.
Lucas fluisterde:
“Ze zijn hier voor jou.”
De voordeur begon te trillen.
Iemand sloeg ertegen.
Eén keer.
Twee keer.
Toen hoorde ik een stem.
“Emma!”
Ik kende die stem.
Het was Clara.
Maar zij zat in een politieauto.
Lucas keek mij aan.
“Dat is niet Clara.”
De deur brak open.
En een man stapte naar binnen.
Hij glimlachte.
“Eindelijk heb ik mijn kleine zusje gevonden.”
Lucas fluisterde:
“Niet bewegen.”
Maar ik kon alleen maar naar die man kijken.
Want hij had hetzelfde gezicht als mijn vader.
En hij zei:
“Emma… ik ben je echte broer.”
* * *
