DEEL 10 — DE BROER DIE MIJ IN DE GATEN HIELD
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
“Lucas?”
Hij keek mij aan.
“Het is ingewikkelder.”
“Antwoord gewoon.”
Victor glimlachte.
“Vraag hem waar hij was op de dag dat je moeder verdween.”
Lucas zweeg.
Ik keek naar hem.
“Waar was je?”
“Dichtbij.”
“Hoe dichtbij?”
Hij keek weg.
“Bij haar huis.”
Mijn hart bonsde.
“Dus je hebt haar gezien?”
“Ja.”
“En je hebt haar niet geholpen?”
“Ze wilde niet geholpen worden.”
Victor lachte.
“Dat is niet waar.”
Lucas draaide zich om.
“Hou je mond.”
Victor bleef lachen.
“Je hebt haar laten meenemen.”
Ik keek naar Lucas.
“Door wie?”
Hij antwoordde niet.
“Lucas!”
Hij fluisterde:
“Door mijn vader.”
Ik begreep het niet.
“Jouw vader?”
“Ja.”
“Maar je vader was…”
“Hij was niet de man die iedereen dacht.”
Victor liep langzaam naar voren.
“De vader van Lucas was jarenlang de baas van de organisatie.”
Daniel keek geschokt.
“Mijn vader werkte voor hem?”
Victor knikte.
“Jouw vader werkte voor niemand.”
“Hij was de man boven iedereen.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waarom zou mijn vader tegen hem vechten?”
“Omdat hij wist wat er met jou zou gebeuren.”
Victor keek mij aan.
“Je bent niet alleen zijn dochter.”
“Je bent de erfgename.”
“Van wat?”
“Een fortuin dat groter is dan je je kunt voorstellen.”
Ik dacht aan de kluis.
De documenten.
De geheime dossiers.
“Daarom wilden jullie mij?”
Victor knikte.
“Niet om je te doden.”
“Om je te gebruiken.”
Lucas kwam tussen ons.
“Genoeg.”
Victor keek hem aan.
“Je hebt haar dertig jaar beschermd.”
“Maar je hebt haar nooit verteld dat haar vader nog één opdracht voor je had.”
Ik keek naar Lucas.
“Welke opdracht?”
Lucas keek naar mij.
“Je vader wilde dat ik je nooit naar de waarheid liet zoeken.”
“Waarom?”
“Omdat de waarheid jou zou doden.”
Ik lachte bitter.
“Dat is wat iedereen zegt.”
Victor antwoordde:
“Maar niemand heeft je verteld waarom.”
Hij pakte een oude sleutel uit zijn zak.
“Dit is de sleutel naar het laatste archief.”
Ik herkende hem.
“Die heb ik eerder gezien.”
“Ja.”
“Waar?”
Victor glimlachte.
“Bij je moeder.”
Mijn moeder.
De vrouw die ik mijn hele leven had vertrouwd.
“Wat staat er in dat archief?”
“De waarheid over je geboorte.”
“Die weet ik al.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je weet alleen wat zij wilden dat je wist.”
Daniel kwam naast mij staan.
“Wat ontbreekt er?”
Victor keek hem aan.
“De identiteit van je echte vader.”
Ik verstijfde.
“Maar ik dacht…”
“Je dacht dat het Daniels vader was.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat was de leugen.”
Daniel werd bleek.
“Wat?”
“Je vader was niet haar vader.”
“Hij was alleen degene die haar beschermde.”
Ik keek naar Lucas.
“Wie is mijn echte vader?”
Victor antwoordde niet.
Hij keek naar de deur.
Daar stond een politieagent.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond een man.
Een man die ik onmiddellijk herkende.
Mijn hart stopte.
Het was Jonathan.
De man die ik mijn hele leven mijn vader had genoemd.
Maar hij was ouder geworden.
En hij leefde.
Ik fluisterde:
“Papa?”
Jonathan keek naar mij.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Het spijt me, Elena.”
Ik kon niet bewegen.
“Je bent niet dood.”
“Nee.”
“Waarom heb je mij laten geloven dat je dood was?”
“Omdat ik moest verdwijnen.”
“Waarom?”
Hij keek naar Victor.
Toen naar Lucas.
Daarna naar Daniel.
“Om jou te beschermen tegen je echte vader.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie is mijn echte vader?”
Jonathan sloot zijn ogen.
Toen zei hij:
“De man die al die jaren naast jou stond.”
Ik keek naar Daniel.
Daniel werd lijkbleek.
Jonathan fluisterde:
“Het is jouw man.”
