DEEL 9 — RICHARD HAALDE DE TREKKER OVER
De knal leek door mijn hele lichaam te snijden.
Alessia zakte op haar knieën.
Dante schreeuwde haar naam.
“Alessia!”
Ik bevroor.
Richard stond enkele meters achter haar.
Zijn gezicht was kalm.
Veel te kalm.
Het pistool lag stevig in zijn hand.
“Niemand beweegt.”
Maya greep mijn been vast.
“Mama…”
Ik trok haar onmiddellijk achter me.
Leo begon hysterisch te huilen.
Dante keek naar Richard.
“Laat het wapen vallen.”
Richard lachte.
“Jij hebt werkelijk geen idee hoe vaak ik heb gewacht op dit moment.”
Dante bleef staan.
“Je hebt Alessia neergeschoten.”
“Nee.”
Richard keek naar de vrouw op de grond.
“Ik heb haar alleen geraakt.”
“Waar?”
“Dat doet er niet toe.”
Dante wilde naar haar toe lopen.
Richard richtte het wapen op hem.
“Blijf staan.”
Alessia probeerde haar hoofd op te tillen.
“Dante…”
“Ik ben hier.”
“Leo…”
“Hij is veilig.”
Richard keek naar de baby.
“Voorlopig.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat wil je?”
Hij keek naar mij.
“Jou.”
“Nee.”
“Je hebt geen keuze.”
“Waarom?”
Hij glimlachte.
“Omdat jij het laatste ontbrekende stuk bent.”
“Waarvan?”
“Van het onderzoek.”
Ik begreep er niets van.
“Welk onderzoek?”
Richard keek naar Dante.
“Vraag hem.”
Dante keek hem zwijgend aan.
Richard lachte.
“Vertel haar de waarheid.”
Dante antwoordde niet.
“Vertel haar wie Maya werkelijk is.”
Ik keek naar Dante.
“Wat bedoelt hij?”
Dante keek naar mij.
“Claire…”
“Zeg het.”
Hij haalde diep adem.
“Ik weet het niet.”
Richard lachte opnieuw.
“Leugenaar.”
Ik voelde woede opkomen.
“Dante, wat weet jij?”
“Dat er ooit een DNA-onderzoek is gedaan.”
“Van wie?”
“Van Maya.”
Mijn hart stopte.
“Waarom?”
“Ik heb het rapport nooit gezien.”
“Maar jij wist ervan?”
Hij knikte.
“Alessia vertelde me dat iemand probeerde uit te zoeken wie Maya's biologische vader was.”
Ik keek naar Richard.
“Waarom zou jij daaraan meewerken?”
Richard glimlachte.
“Omdat Maya niet mijn dochter is.”
De wereld leek stil te vallen.
Ik keek naar mijn dochter.
Mijn kleine meisje.
Mijn hele leven had ik geloofd dat Richard haar vader was.
“Wie dan?”
Richard keek naar Dante.
“Vraag hem.”
Dante schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet.”
Richard richtte zijn pistool op hem.
“Je weet het wel.”
Alessia begon te huilen.
“Stop…”
Richard keek naar haar.
“Jij had moeten blijven verdwijnen.”
Dante knielde langzaam bij Alessia.
“Waar ben je geraakt?”
“Schouder…”
Dante keek naar de wond.
Er was bloed, maar niet zoveel als ik had verwacht.
Ik zag het meteen.
De kogel had haar niet diep geraakt.
Ze kon nog praten.
Dat betekende dat ze een kans had.
Ik keek naar Marco.
Hij begreep het ook.
Hij bewoog langzaam naar de zijkant.
Richard zag hem.
“Geen beweging!”
Marco stopte.
Ik keek naar de nooduitgang.
Toen naar Richard.
Ik moest tijd winnen.
“Als je mij wilt, laat de kinderen gaan.”
Richard keek naar Maya.
“Zij gaat nergens heen.”
“Ze is een kind.”
“Ze is het bewijs.”
“Waarvan?”
Richard antwoordde:
“Dat Alessia's onderzoek nooit is beëindigd.”
Alessia fluisterde:
“Claire…”
Ik keek naar haar.
“Wat?”
“Je moeder…”
Ze stopte.
“Wat met mijn moeder?”
“Ze heeft de waarheid.”
Richard draaide zich naar haar toe.
Dat was mijn moment.
Ik schopte tegen de zender die op de vloer lag.
Hij schoof onder een stoel.
Richard keek instinctief naar beneden.
Marco kwam onmiddellijk in beweging.
Hij sloeg Richards arm opzij.
Het pistool viel.
Dante sprong naar voren.
Binnen enkele seconden lag Richard op de grond.
Marco hield hem vast.
Ik rende naar Alessia.
“Blijf bij me.”
Ze keek naar mij.
“Je moet naar het ziekenhuis.”
“Nee.”
“Je bent gewond.”
“Luister eerst.”
Ik knielde naast haar.
“Wat moet ik weten?”
Ze greep mijn hand.
“Je moeder heeft jaren geleden een DNA-onderzoek laten uitvoeren.”
“Van wie?”
“Van jou.”
Ik verstijfde.
“Waarom?”
“Omdat ze wilde weten wie je biologische vader was.”
Ik keek naar Dante.
Hij stond roerloos.
“En?”
Alessia slikte.
“Het rapport bewees dat je vader niet de man was die je dacht.”
Mijn hart bonkte.
“Wie was het dan?”
Ze keek naar Dante.
Dante werd bleek.
“Alessia…”
Ze schudde haar hoofd.
“Je moet het haar vertellen.”
Hij keek naar mij.
“Ik heb het rapport nooit gezien.”
“Maar jij kent de naam.”
Dante sloot zijn ogen.
“Ja.”
“Wie?”
Hij keek naar mij.
En zei zacht:
“Mijn vader.”
Ik voelde mijn wereld kantelen.
“Wat?”
“Jouw moeder had jarenlang contact met mijn vader.”
“En mijn moeder en jouw vader…”
“Ja.”
Hij kon de zin niet afmaken.
Alessia keek naar mij.
“Dat is niet het ergste.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat is er dan nog?”
Ze keek naar Maya.
“Het DNA-rapport ging niet alleen over jou.”
Ik begreep het niet.
“Waarover dan?”
“Over Maya.”
Mijn adem stokte.
Alessia kneep in mijn hand.
“Claire…”
Ze keek mij recht aan.
“Richard is niet haar vader.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Wie dan?”
Alessia keek naar Dante.
Toen naar mij.
“De test wees uit dat Maya…”
Ze stopte.
Op dat moment klonk er een harde stem uit de cockpit.
“Niemand verlaat het vliegtuig.”
De deur ging open.
Een tweede gewapende man stapte naar buiten.
En hij hield niet zijn wapen op Dante.
Niet op Richard.
Maar rechtstreeks op mij.
“Geef ons het kind.”
Maya begon te huilen.
Ik trok haar tegen mij aan.
En toen hoorde ik Dante fluisteren:
“Claire…”
Zijn gezicht was doodsbleek.
“Die man…”
“Wat?”
“Dat is mijn broer.”
