DEEL 5 — DE WAARHEID DIE DANTE VOOR MIJ VERBORGEN HIELD
“Je moet Dante niet vertrouwen.”
Die woorden bleven in mijn hoofd rondspoken.
Ik keek naar hem.
Hij keek naar mij.
Geen van ons zei iets.
De motoren van het vliegtuig bromden rustig door, maar in mijn hoofd was alles chaos.
Dante liep langzaam naar me toe.
“Wat zei die man precies?”
“Dat ik jou niet moet vertrouwen.”
Zijn kaak verstrakte.
“En verder?”
“Niets.”
Hij keek naar Marco.
“Traceer het nummer.”
Marco knikte en liep weg.
Ik wilde mijn dochter wakker maken en naar mijn stoel teruggaan.
Maar toen legde Dante zijn hand op mijn arm.
“Claire.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Ik heb tegen je gelogen.”
Mijn hart zakte.
“Waarover?”
Hij keek naar Leo.
“Over waarom ik deze vlucht nam.”
Ik wachtte.
“Ik zei dat ik naar Sicilië ging voor een familiebijeenkomst.”
“Dat zei je.”
“Dat was niet de echte reden.”
“Waarom dan?”
Hij haalde diep adem.
“Ik ging naar Sicilië omdat iemand beweerde dat Alessia daar vlak voor haar dood iemand had ontmoet.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Wie?”
“Ik weet het niet.”
“Maar je hebt die persoon gevonden?”
“Nee.”
“Waarom vertelde je me dat niet?”
“Omdat ik niemand vertrouwde.”
Ik keek hem aan.
“Ook mij niet?”
“Vooral jou niet.”
Die woorden deden pijn, hoewel ik niet begreep waarom.
“Waarom?”
“Omdat je zonder aarzelen naar mijn zoon liep.”
“Dat klinkt niet bepaald als een reden om me niet te vertrouwen.”
“Voor mij wel.”
Hij keek naar mij.
“Alessia vertrouwde mensen te gemakkelijk.”
Zijn stem werd zachter.
“En ze betaalde daarvoor met haar leven.”
Ik wist niet wat ik moest antwoorden.
Toen kwam Marco terug.
“Meneer.”
Dante draaide zich om.
“En?”
“Het nummer is niet te traceren.”
“Waarom?”
“Het is via drie buitenlandse servers doorgestuurd.”
Dante knikte.
“Dat dacht ik al.”
Marco gaf hem vervolgens zijn telefoon.
“Maar we hebben iets anders.”
Op het scherm stond een foto van de vrouw die de koffer had ingecheckt.
“Ze heeft na het verlaten van de luchthaven iemand gebeld.”
“Wie?”
Marco zoomde in.
“Een nummer dat gekoppeld is aan een beveiligingsbedrijf.”
Dante keek aandachtig.
“Naam?”
“Salvatore Security.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Jouw bedrijf?”
Dante knikte.
“Ja.”
“Dus iemand binnen jouw eigen organisatie helpt hen?”
“Dat lijkt zo.”
Hij keek naar Marco.
“Wie heeft toegang tot dat systeem?”
Marco noemde vier namen.
Dante luisterde zonder iets te zeggen.
Toen veranderde zijn gezicht.
“Stop.”
Marco keek op.
“Wat?”
“Zeg die derde naam nog eens.”
“Luca Moretti.”
Dante werd bleek.
Ik keek hem aan.
“Wie is Luca?”
“Mijn beste vriend.”
“En?”
Dante zweeg.
“Hij was de laatste persoon die Alessia levend zag.”
De stilte werd ondraaglijk.
Ik keek naar de foto van de onbekende man.
“En jij hebt hem nooit verdacht?”
“Hij redde mijn leven.”
“Dat betekent niet dat hij onschuldig is.”
Dante keek mij aan.
Voor het eerst leek hij mijn woorden werkelijk te horen.
“Je hebt gelijk.”
Hij pakte zijn telefoon.
“Bel Luca.”
Marco deed dat.
De telefoon ging.
Eén keer.
Twee keer.
Drie keer.
Geen antwoord.
Toen kwam een bericht.
Ik ben onderweg.
Dante keek naar het scherm.
“Hij weet dat we hem zoeken.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat gaan we doen?”
“Wachten.”
“Op hem?”
“Ja.”
“En als hij niet komt?”
Dante keek naar Leo.
“Dan gaan we hem zoeken.”
Ik liep naar mijn dochter.
Maya begon wakker te worden.
“Mama?”
“Ik ben hier.”
Ze keek naar Leo.
“Is dat de baby?”
“Ja.”
“Hij was verdrietig.”
Ik glimlachte.
“Hij had honger.”
Maya keek naar Dante.
“Is hij zijn papa?”
Dante knikte.
Maya keek hem even aan.
Toen zei ze:
“Jij ziet eruit alsof je verdrietig bent.”
Ik kon mijn glimlach nauwelijks tegenhouden.
Dante keek verbaasd.
“Waarom?”
“Omdat je ogen boos zijn.”
Hij keek naar mij.
Ik zag iets veranderen in zijn gezicht.
Misschien was het de eerste keer dat iemand hem zo eenvoudig had doorzien.
Toen klonk er een harde klop.
Marco trok onmiddellijk zijn wapen.
Dante ging voor mij staan.
De deur ging open.
Luca stond daar.
Hij was alleen.
Zijn gezicht was bleek.
“Dante.”
Dante keek hem aan.
“Waar was je?”
“Ik moest weg.”
“Waarom?”
Luca keek naar mij.
Toen naar Leo.
“Wie is zij?”
“Dat doet er niet toe.”
“Jawel.”
Luca zette een stap naar voren.
“Ik heb haar naam nodig.”
Dante hield hem tegen.
“Waarom?”
Luca haalde diep adem.
“Omdat Alessia haar kende.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Luca keek mij aan.
“Jij kent Alessia?”
“Nee.”
“Dat dacht ik al.”
Hij haalde een oude foto uit zijn jas.
Hij gaf hem aan mij.
Ik keek ernaar.
Alessia stond erop.
Naast haar stond een andere vrouw.
Mijn adem stokte.
Die vrouw…
was mijn moeder.
Ik keek naar Dante.
Hij leek net zo geschokt als ik.
“Mijn moeder?”
Luca knikte.
“Ja.”
Ik voelde mijn benen trillen.
“Waarom zou mijn moeder Alessia kennen?”
Luca keek naar Dante.
“Dat is precies waarom ik hier ben.”
Hij haalde diep adem.
“Je moeder en Alessia waren geen vreemden.”
Dante keek hem woedend aan.
“Waarom heb je dit nooit verteld?”
“Omdat Alessia mij dat verbood.”
“Waarom?”
Luca keek naar mij.
“Omdat ze wist dat Claire’s moeder…”
Hij stopte.
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat wist mijn moeder?”
Luca antwoordde zacht:
“Dat jouw moeder niet degene is die je altijd hebt gedacht.”
Mijn adem stokte.
Hij keek naar Dante.
“En dat is nog niet het ergste.”
Hij wees naar Leo.
“Alessia wist dat iemand hem na haar dood zou proberen te gebruiken.”
Dante trok zijn zoon dichter tegen zich aan.
“Wie?”
Luca keek naar mij.
“Richard.”
Mijn bloed werd koud.
“Mijn ex-man?”
Luca knikte.
“Hij werkt al maanden voor dezelfde mensen die Alessia hebben laten verdwijnen.”
Ik keek naar Dante.
Hij keek naar mij.
En op dat moment begrepen we allebei hetzelfde.
Richard had mij niet toevallig gevonden.
Hij was nooit alleen achter mij aan gekomen.
Hij had mij naar Dante geleid.
Bewust.
Omdat iemand wilde dat wij elkaar zouden ontmoeten.
