DEEL 8 — DE MAN OP RIJ 14
De man op rij veertien glimlachte.
Niet naar Dante.
Niet naar Marco.
Naar mij.
Mijn maag draaide zich om.
Hij zag er volkomen normaal uit.
Een grijze jas.
Bril.
Een krant op zijn schoot.
Een man die je op een vlucht nooit zou opmerken.
Maar nu wist ik dat hij hier niet toevallig zat.
“Dante…” fluisterde ik.
“Ik zie hem.”
Marco zette een stap naar voren.
De man stak onmiddellijk zijn hand op.
“Niet dichterbij.”
Zijn stem was rustig.
Te rustig.
“Laat het apparaat vallen.”
De man keek naar de zender in zijn hand.
“Dit?”
Hij glimlachte.
“Dit is de reden waarom jullie nog leven.”
Dante keek hem strak aan.
“Wie ben jij?”
“Mijn naam doet er niet toe.”
“Voor mij wel.”
De man keek naar Leo.
“Het kind is belangrijker.”
Dante's gezicht werd ijskoud.
“Raak mijn zoon niet aan.”
“Dat ben ik niet van plan.”
De man keek naar mij.
“Claire is degene die hem moet brengen.”
Ik voelde Maya achter mij staan.
Ik pakte haar hand.
“Ik ga nergens heen.”
De man glimlachte.
“Dat zeg je nu.”
Hij drukte op een knop.
Het vliegtuig begon opnieuw hevig te schudden.
Mensen gilden.
Dante keek naar hem.
“Stop dit.”
“Geef me Claire.”
“Nee.”
De man drukte opnieuw.
Een alarm begon te klinken.
Dante keek naar Marco.
“Kun je het systeem overnemen?”
Marco schudde zijn hoofd.
“Niet zolang dat apparaat actief is.”
Ik keek naar de zender.
Toen naar de man.
“Waarom heb je mij nodig?”
Hij keek me recht aan.
“Omdat Alessia jou heeft uitgekozen.”
“Waarvoor?”
“Om Leo te beschermen.”
“Waartegen?”
Hij antwoordde niet.
“Wie probeert hem te doden?”
De man glimlachte.
“Niet iedereen die je als vijand ziet.”
Hij wees naar Dante.
“Zelfs hij weet niet wie de echte vijand is.”
Dante liep langzaam naar voren.
“Wat bedoel je?”
“Je hebt zes maanden gezocht naar de verkeerde mensen.”
“Wie dan?”
De man keek naar hem.
“Je beste vriend.”
Luca verstijfde.
Dante draaide zich om.
“Luca?”
“Ik heb niets gedaan.”
De man lachte.
“Dat zegt hij altijd.”
Luca zette een stap achteruit.
“Dante, luister naar me.”
Maar Dante hief zijn hand.
“Blijf staan.”
Luca keek geschokt.
“Je gelooft hem?”
“Op dit moment geloof ik niemand.”
Ik zag hoe Luca's gezicht veranderde.
Hij was bang.
Niet voor Dante.
Voor iets anders.
“Luca,” zei ik.
Hij keek naar mij.
“Wat weet je?”
Hij zweeg.
“Vertel het.”
“Ik kan het niet.”
“Waarom?”
“Omdat als ik het vertel, ze Maya zullen pakken.”
Mijn hart stopte.
“Wie?”
“Dezelfde mensen die Richard betaalden.”
Dante greep hem bij zijn kraag.
“Je hebt een kind?”
Luca knikte.
“Een dochter.”
“Waar is ze?”
“Veilig.”
“Dat zei ik ook over mijn vrouw.”
Luca keek naar mij.
“Claire, luister. Ik heb je nooit gevolgd.”
“Maar je wist wie ik was.”
“Ja.”
“Hoe?”
“Omdat Alessia je naam aan mij gaf.”
Ik keek naar de man op rij veertien.
“Waarom wil iedereen mij?”
De man antwoordde:
“Omdat jij de enige bent die Alessia kan helpen.”
Ik voelde een rilling.
“Maar ik ken haar nauwelijks.”
“Dat denk je.”
Hij wees naar mijn dochter.
“Maya is de reden.”
Ik verstijfde.
“Wat heeft mijn dochter hiermee te maken?”
De man glimlachte.
“Vraag het je moeder.”
Ik voelde alle lucht uit mijn longen verdwijnen.
“Mijn moeder?”
“Ze weet wie Maya's biologische vader is.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Dat is onmogelijk.”
“Is het?”
Dante keek mij aan.
“Claire…”
Ik schudde mijn hoofd.
“Richard is haar vader.”
De man lachte zacht.
“Dat is wat jij gelooft.”
Mijn hele lichaam werd koud.
“Wat zeg je?”
“Richard is niet Maya's biologische vader.”
Ik voelde mijn knieën bijna bezwijken.
Dante greep mijn arm.
“Claire.”
Ik keek naar hem.
Mijn hele leven leek opnieuw te verschuiven.
“Wie is dan haar vader?”
De man keek naar Dante.
Toen naar mij.
“Dat is precies de waarheid waarvoor Alessia zich verstopt.”
Dante werd bleek.
“Waarom zou Alessia weten wie de vader van Maya is?”
De man antwoordde:
“Omdat zij degene was die het geheim heeft begraven.”
Op dat moment ging het vliegtuig plotseling rechtop.
De motoren klonken anders.
Marco keek naar het instrumentenpaneel.
“Hij heeft het signaal verloren.”
De man op rij veertien keek naar zijn zender.
Zijn glimlach verdween.
“Dat is onmogelijk.”
Dante greep zijn kans.
Hij stormde naar voren.
Marco volgde.
De man probeerde weg te komen.
Maar Dante greep hem bij zijn jas.
De zender viel op de grond.
Marco trapte hem weg.
“Wie stuurde je?” vroeg Dante.
De man bleef zwijgen.
Dante trok hem dichterbij.
“Wie?”
“Je bent te laat.”
“Waarvoor?”
De man glimlachte.
“Alessia is niet in San Michele.”
Dante verstijfde.
“Waar is ze?”
De man keek naar mij.
“Ze is al bij jullie.”
Mijn hart stopte.
Ik keek naar de passagiers.
Niemand bewoog.
Toen hoorde ik een zachte vrouwenstem achter mij.
“Claire.”
Ik draaide me om.
Een vrouw stond aan het einde van de cabine.
Donker haar.
Bleek gezicht.
Trillende handen.
Ik kende haar niet.
Maar Dante kende haar wel.
Hij liet de man onmiddellijk los.
Zijn ogen werden groot.
“Alessia…”
De vrouw keek naar hem.
Tranen stroomden over haar gezicht.
“Dante.”
Leo begon in mijn armen te huilen.
Alessia keek naar haar zoon.
Ze bracht haar hand naar haar mond.
“Mijn baby…”
Dante liep langzaam naar haar toe.
Maar voordat hij haar kon bereiken, klonk er een harde knal.
Alessia zakte neer.
En achter haar stond Richard.
Met een pistool in zijn hand.
