DEEL 6 — RICHARD WAS NIET ACHTER MIJ AAN GEKOMEN
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Richard.
Mijn ex-man.
De man voor wie ik uit Ohio was gevlucht.
De man die ik verantwoordelijk hield voor mijn angst, mijn slapeloze nachten en de voortdurende dreiging dat hij Maya van mij zou afpakken.
Nu stond ik hier…
en hoorde ik dat hij misschien deel uitmaakte van iets dat veel groter was.
“Wat bedoel je precies?” vroeg ik.
Luca keek naar Dante.
“Richard werkte voor iemand.”
“Voor wie?”
“Dat weet ik niet zeker.”
Dante stapte naar voren.
“Je weet het wel.”
Luca keek hem aan.
“Niet alles.”
“Vertel wat je weet.”
Luca zuchtte.
“Richard kreeg geld om Claire te volgen.”
Mijn hart zonk.
“Hoe lang?”
“Bijna een jaar.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Maar ik kende hem al langer.”
“Precies.”
Luca keek naar mij.
“Hij werd niet plotseling gevaarlijk. Hij werd aangestuurd.”
“Door wie?”
“Door mensen die toegang hadden tot informatie over jou.”
Ik keek naar Dante.
“Mijn ex-man kende jou niet.”
“Maar hij kende mijn naam.”
Dante's gezicht werd donker.
“En iemand wilde dat hij wist waar je heen ging.”
Ik dacht terug aan de luchthaven.
De mysterieuze koffer.
De vrouw met het valse identiteitsbewijs.
Het telefoontje.
Alles leek onderdeel van één plan.
Maar ik begreep nog steeds niet waarom.
“Waarom ik?” vroeg ik.
Luca keek naar mij.
“Omdat jij iets hebt wat zij nodig hebben.”
“Wat?”
Hij antwoordde niet.
Dante keek hem scherp aan.
“Luca.”
“De waarheid.”
“Welke waarheid?”
Luca keek naar Leo.
“Over Alessia.”
Dante werd stil.
“Wat weet Claire over Alessia?”
“Niets bewust.”
“Dan waarom zij?”
Luca wees naar mij.
“Omdat haar moeder betrokken was.”
Ik voelde mijn hart overslaan.
“Mijn moeder?”
Luca knikte.
“Jouw moeder kende Alessia al voordat jij Dante ooit ontmoette.”
Ik keek naar Dante.
Hij was volledig stil.
“Hoe?”
Luca haalde een oude envelop uit zijn jas.
“Deze brief was aan jou gericht.”
Hij gaf hem aan mij.
Mijn naam stond erop.
CLAIRE BENNETT.
Ik herkende het handschrift niet.
Ik opende hem.
Er stond:
Claire, als je dit ooit leest, betekent het dat ik niet meer veilig ben.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Je moeder heeft je niet alles verteld over haar verleden.
Ik keek naar Dante.
Hij kwam dichterbij.
“Lees verder.”
Er is een reden waarom zij jaren geleden naar Ohio verhuisde.
Mijn handen begonnen te trillen.
En er is een reden waarom jouw leven verbonden is met dat van mijn zoon.
Ik keek naar Leo.
De brief ging verder.
Bescherm hem.
Daaronder stond één naam.
Alessia.
Ik liet de brief zakken.
“Dit kan niet.”
Dante pakte de brief.
Hij las hem.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit is haar handschrift.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ik honderden brieven van haar heb bewaard.”
Hij keek naar mij.
“Dit is Alessia.”
Mijn hoofd tolde.
“Waarom zou zij mij schrijven?”
“Dat gaan we uitzoeken.”
Luca keek naar zijn horloge.
“Daar is geen tijd voor.”
Dante draaide zich om.
“Waarom?”
“Omdat het vliegtuig niet meer veilig is.”
Iedereen werd stil.
“Wat bedoel je?”
Luca wees naar de cockpit.
“Er is iemand binnengekomen.”
Dante keek naar Marco.
“Ga.”
Marco liep onmiddellijk weg.
Enkele seconden later hoorden we een korte worsteling.
Daarna stilte.
Ik voelde paniek opkomen.
Dante pakte mijn hand.
“Blijf bij mij.”
We liepen naar de cockpit.
Marco stond bij de deur.
Een stewardess lag bewusteloos op de grond.
“Ze is nog in leven,” zei Marco.
Dante keek naar de cockpit.
“De piloot?”
“Binnen.”
We hoorden zijn stem.
“Alles onder controle.”
Maar Marco schudde zijn hoofd.
“Dat is niet de piloot.”
Dante's ogen werden hard.
Hij trok zijn wapen.
Ik hield Maya dicht tegen me aan.
Leo begon opnieuw te huilen.
Toen ging de cockpitdeur open.
Een man verscheen.
Hij droeg het uniform van de luchtvaartmaatschappij.
Maar ik herkende hem.
Ik had hem eerder gezien.
Op de luchthaven.
Hij was degene die de zwarte koffer had gecontroleerd.
“Dante Salvatore,” zei hij.
“Laat de kinderen buiten beschouwing.”
De man glimlachte.
“Dat is precies het probleem.”
Hij keek naar Leo.
“Die baby is de reden dat iedereen hier vandaag zit.”
Dante stapte voor zijn zoon.
“Wie stuurde je?”
De man lachte.
“Je vraagt de verkeerde vraag.”
“Welke dan?”
“Wie heeft je verteld dat Alessia dood is?”
Dante verstijfde.
De man haalde een telefoon tevoorschijn.
Op het scherm stond een foto.
Een vrouw.
Levend.
In een kamer.
Met een datum van vandaag.
Dante's gezicht werd volledig wit.
“Dat is onmogelijk.”
Ik keek naar de foto.
De vrouw op het scherm…
was Alessia.
Ik voelde mijn mond openvallen.
“Ze leeft.”
De man knikte.
“Ja.”
Dante keek alsof de wereld onder zijn voeten vandaan werd getrokken.
“Waar is ze?”
“Dat vertel ik je pas wanneer Claire naar mij toe komt.”
Ik keek naar hem.
“Waarom ik?”
Hij glimlachte.
“Omdat Alessia je nodig heeft.”
“Waarvoor?”
Hij keek naar Maya.
Toen naar Leo.
“Om haar zoon te redden.”
Dante verstijfde.
“Mijn zoon?”
De man knikte.
“Leo is niet alleen het kind dat je probeert te beschermen.”
Hij keek mij aan.
“Hij is de enige reden waarom Alessia nog leeft.”
De cockpitdeur sloot zich opnieuw.
En op dat moment begreep ik dat onze vlucht naar Rome nooit een gewone vlucht was geweest.
Iemand had ons allemaal aan boord gebracht.
Dante.
Leo.
Ik.
Maya.
En Richard.
Niet om ons te doden.
Maar om ons bij elkaar te brengen.
Voor een geheim dat al zes maanden verborgen werd gehouden.
Alessia leefde.
