DEEL 13 — HET GEHEIM VAN MIJN MOEDER
De woorden van Lorenzo bleven in mijn hoofd rondgaan.
De mensen die Maya al vanaf haar geboorte zoeken.
Ik keek naar mijn dochter.
Ze sliep rustig tegen mijn borst.
Alsof de wereld om haar heen niet instortte.
Alsof ze niet wist dat machtige mensen vochten om haar.
Maar ik wist het wel.
En ik voelde iets veranderen.
Tot nu toe had ik geprobeerd Maya te beschermen tegen hun familie.
Maar misschien was hun familie niet het enige gevaar.
Misschien was Maya verbonden met iets dat veel ouder was.
Veel groter.
“Wie zijn ze?” vroeg Dante.
Zijn stem was hard.
Lorenzo keek naar het raam.
“Een familie die al twintig jaar wacht op dit moment.”
“Welke familie?”
Lorenzo antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
“De familie De Vries.”
Ik voelde een koude rilling.
De Vries.
Die naam kende ik.
Niet omdat ik hem vaak had gehoord.
Maar omdat mijn moeder hem ooit één keer had genoemd.
Jaren geleden.
Toen ik nog een kind was.
Ze had gedacht dat ik sliep.
Ik herinnerde me haar stem.
“Als iemand ooit vraagt naar De Vries… zeg niets.”
Destijds begreep ik het niet.
Nu wel.
Mijn moeder had een geheim gehad.
Een geheim dat met mijn dochter te maken had.
“Mijn moeder kende hen,” zei ik zacht.
Iedereen keek naar mij.
Lorenzo knikte.
“Ja.”
“Hoe?”
“Ze was ooit onderdeel van hun familie.”
Mijn adem stokte.
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn moeder heette Anna Vermeer.”
Lorenzo keek mij ernstig aan.
“Dat was de naam die ze aannam.”
De woorden voelden alsof de grond onder mijn voeten verdween.
Mijn hele leven.
Mijn herinneringen.
Mijn moeder.
Alles wat ik dacht te weten, bleek een leugen.
“Waarom heeft ze dat gedaan?”
Lorenzo keek naar Maya.
“Omdat ze jou wilde beschermen.”
“Waartegen?”
Zijn ogen werden donker.
“Tegen dezelfde mensen die nu achter haar dochter aan zitten.”
Dante liep naar mij toe.
“Claire, luister naar mij.”
Ik keek hem aan.
“Iedereen heeft tegen mij gelogen.”
Zijn gezicht veranderde.
“Ik niet.”
“Je wist dat mijn moeder betrokken was.”
“Ik wist het niet.”
“Maar je wist wel dat er geheimen waren.”
Hij zweeg.
En opnieuw was stilte zijn antwoord.
Dat deed meer pijn dan een leugen.
“Dante…”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Door mij niets te vertellen?”
Hij keek weg.
Voor het eerst zag ik spijt in zijn ogen.
“Mijn vader heeft mij geleerd dat geheimen soms levens redden.”
Ik keek naar Lorenzo.
“En soms vernietigen ze levens.”
Niemand sprak.
Toen kwam er plotseling een harde klap tegen de buitenkant van het vliegtuig.
Marco keek naar buiten.
“Ze zijn geland.”
Iedereen verstijfde.
Lorenzo werd meteen serieus.
“Ze mogen Maya niet vinden.”
Matteo keek hem aan.
“Nu ben je bang?”
Lorenzo draaide zich naar hem.
“Je begrijpt nog steeds niet wat er gebeurt.”
Hij wees naar Maya.
“Als zij in hun handen valt, begint er een oorlog.”
Dante pakte zijn wapen.
“Dan moeten we haar hier weg krijgen.”
Ik keek naar hem.
“Waarom help je ons?”
Hij keek mij recht aan.
“Omdat ik mijn broer heb verloren.”
Ik fronste.
“Wat?”
Dante keek naar Matteo.
“Ik verloor hem jaren geleden.”
Matteo lachte bitter.
“Je hebt mij nooit gehad.”
“Je was mijn broer.”
“En jij was altijd de zoon die alles kreeg.”
De spanning tussen hen voelde bijna tastbaar.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, ging de deur van het vliegtuig open.
Voetstappen.
Langzaam.
Zelfverzekerd.
Iemand kwam binnen.
Een vrouw.
Ze droeg een zwarte jas.
Haar gezicht was kalm.
Maar haar ogen waren vol haat.
Toen ze mij zag, stopte ze.
Toen keek ze naar Maya.
En fluisterde:
“Eindelijk.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie bent u?”
De vrouw glimlachte.
“Mijn naam is Victoria De Vries.”
Lorenzo's gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
De vrouw keek hem aan.
“Je dacht dat je ons allemaal had verslagen.”
Ze liep dichterbij.
“Maar je vergat één ding, Lorenzo.”
“Wat?”
Ze keek naar Maya.
“Bloed vergeet nooit.”
Dante stapte voor mij.
“Je komt niet dichterbij.”
Victoria glimlachte.
“Altijd hetzelfde.”
Ze keek naar hem.
“De beschermende zoon.”
Toen keek ze naar Matteo.
“De jaloerse zoon.”
En uiteindelijk naar mij.
“En jij…”
Ik voelde mijn grip op Maya sterker worden.
“Wat?”
Victoria zei zacht:
“Jij bent degene die alles heeft geërfd.”
Ik fronste.
“Wat bedoelt u?”
Ze keek naar mijn ring.
“Niet Maya.”
Iedereen werd stil.
“Niet de familie Salvatore.”
Ze wees naar mij.
“Jij.”
Mijn hart stopte.
“Waar heb je het over?”
Victoria glimlachte.
“Omdat jouw moeder niet alleen een geheim heeft achtergelaten.”
Ze pauzeerde.
“Ze heeft jou de macht gegeven om beide families te vernietigen.”
De kamer werd stil.
Dante keek naar mijn ring.
Lorenzo keek geschokt.
En ik voelde voor het eerst dat ik niet alleen degene was die Maya moest beschermen.
Misschien…
was ik zelf de sleutel.
