DEEL 10 — DE MAN DIE MIJN DOCHTER KENDE
“Dat is mijn broer.”
Ik keek naar de man in de cockpit.
Zijn gezicht leek op dat van Dante.
Dezelfde donkere ogen.
Dezelfde scherpe kaak.
Maar waar Dante probeerde zijn woede te beheersen, droeg deze man een koude glimlach.
“Matteo,” fluisterde Dante.
Matteo richtte zijn wapen op mij.
“Geef het meisje.”
Ik drukte Maya tegen mijn borst.
“Nee.”
“Claire,” zei Dante, “blijf achter mij.”
Matteo lachte.
“Je doet nog steeds alsof jij de controle hebt.”
“Je hebt mensenlevens in gevaar gebracht.”
“En jij hebt zes maanden lang naar een dode vrouw gezocht.”
Dante keek naar Alessia.
Ze lag nog steeds op de vloer, maar haar ogen waren open.
“Waarom?”
Matteo keek naar haar.
“Omdat zij iets heeft meegenomen wat van onze familie is.”
“Wat?”
“Een dossier.”
Alessia schudde zwak haar hoofd.
“Het is niet van jou.”
Matteo richtte zijn wapen hoger.
“Waar is het?”
Alessia keek naar mij.
“Bij haar.”
Ik verstijfde.
“Bij mij?”
Ze knikte.
“Je hebt het al die tijd bij je gedragen.”
Ik begreep er niets van.
“Wat?”
Alessia keek naar mijn hand.
“Je trouwring.”
Ik keek naar mijn ring.
“Deze?”
“Ja.”
Ik trok hem onmiddellijk af.
Aan de binnenkant zat een minuscuul teken dat ik nooit eerder had opgemerkt.
Een kleine inscriptie.
M.B. — 2008.
Dante keek ernaar.
“Mijn vader.”
Matteo glimlachte.
“Eindelijk.”
Ik keek hem aan.
“Wat zit hierin?”
“De toegang tot een rekening.”
“Welke rekening?”
“Een rekening met genoeg geld om meerdere levens te veranderen.”
Dante begreep het onmiddellijk.
“Het familiefonds.”
Matteo knikte.
“Precies.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom zou mijn ring toegang geven tot geld?”
Dante keek naar mij.
“Omdat mijn vader nooit vertrouwde op banken.”
Alessia probeerde overeind te komen.
“Hij wist dat Matteo hem zou verraden.”
Matteo's gezicht verhardde.
“Hou je mond.”
Dante liep langzaam naar voren.
“Jij hebt hem vermoord.”
Matteo lachte.
“Hij stierf aan een hartaanval.”
“Je hebt hem vergiftigd.”
De glimlach verdween.
Ik keek naar Dante.
“Je wist dit?”
“Niet zeker.”
Matteo richtte zijn wapen op hem.
“Je bent altijd te laat geweest.”
Toen keek hij weer naar Maya.
“Geef haar aan mij.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nooit.”
“Dan neem ik haar zelf.”
Hij zette een stap vooruit.
Op dat moment begon Maya te huilen.
Ik wiegde haar.
“Het komt goed.”
Maar diep vanbinnen wist ik dat ik niet wist of dat waar was.
Dante kwam naast mij staan.
“Je krijgt haar niet.”
Matteo keek hem aan.
“Je hebt altijd gedacht dat je alles kon beschermen.”
Hij glimlachte.
“Maar je vergeet één ding.”
“Wat?”
“Je weet nog steeds niet wie de vader van dat meisje is.”
Dante verstijfde.
Ik keek naar hem.
“Dante…”
Hij zei niets.
Matteo lachte.
“Vraag hem.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie is de vader van Maya?”
Dante keek mij aan.
“Ik weet het niet.”
Matteo schudde zijn hoofd.
“Leugen.”
Alessia fluisterde:
“Claire…”
Ik keek naar haar.
“Wat?”
“De test.”
“Welke test?”
“De eerste test was vervalst.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Richard was niet haar vader. Maar de tweede test…”
Ze keek naar Dante.
“De tweede test gaf een andere uitkomst.”
Dante keek naar haar.
“Welke?”
Alessia sloot haar ogen.
“Dante.”
Hij werd doodstil.
“Dat kan niet.”
Ik keek tussen hen beiden.
“Wat kan niet?”
Alessia fluisterde:
“De tweede test wees uit dat Maya…”
Ze stopte.
Matteo glimlachte.
“Zeg het.”
Alessia keek naar mij.
“...biologisch verwant is aan de familie Salvatore.”
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
Dante keek naar Maya.
“Maar dat betekent niet…”
“Het betekent precies wat je denkt,” zei Matteo.
Dante schudde zijn hoofd.
“Mijn broer heeft jarenlang gelogen.”
Matteo glimlachte.
“Niet over alles.”
Hij wees naar Maya.
“Zij is de reden waarom Alessia werd verborgen.”
Ik begreep niets meer.
“Waarom zou Maya zo belangrijk zijn?”
Matteo keek naar mij.
“Omdat zij de erfgenaam is.”
“Van wat?”
“Van alles.”
Hij wees naar mijn ring.
“Het geld. De bedrijven. De eigendommen. De familie.”
Dante keek hem woedend aan.
“Ze is een kind.”
“Precies.”
Matteo's stem werd zachter.
“Een kind kan nog geen handtekening zetten.”
Ik voelde de waarheid eindelijk dichterbij komen.
Ze wilden niet Maya.
Ze wilden haar erfenis.
En mij.
Omdat ik haar moeder was.
Omdat ik wettelijk haar voogd was.
Toen hoorde ik een harde knal.
Iedereen schrok.
Maar niemand was geraakt.
Marco had een brandblusser tegen het plafond gegooid.
Een wolk witte rook vulde de cabine.
“Nu!” schreeuwde hij.
Dante greep mijn hand.
“Ren!”
Ik pakte Maya.
Alessia werd door Luca overeind geholpen.
Zelfs Richard wist van de verwarring gebruik te maken.
Binnen seconden brak volledige chaos uit.
We renden richting de nooduitgang.
Toen voelde ik een hand om mijn pols.
Ik draaide me om.
Richard.
“Laat me los!”
Hij fluisterde:
“Claire, luister naar me.”
“Raak me niet aan!”
“Ik heb tegen je gelogen.”
“Dat weet ik.”
“Maar ik ben niet degene die Maya wil.”
Ik keek hem woedend aan.
“Waarom zou ik je geloven?”
“Omdat ik weet wie haar echte vader is.”
Ik verstijfde.
Richard keek naar Dante.
Toen fluisterde hij:
“Het is niet Dante.”
Mijn hart stopte.
“Wie dan?”
Richard keek achter zich.
Matteo stond door de rook heen.
En glimlachte.
“Dat,” zei Richard, “is precies de reden waarom Matteo haar levend nodig heeft.”
Op dat moment begreep ik dat de waarheid over Maya nog veel gevaarlijker was dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Want als Richard de waarheid sprak…
dan was de man die achter mijn dochter aanzat niet haar vijand.
Hij was haar biologische vader.
