DEEL 7 — ALESSIA LEEFDE
“Alessia leeft.”
Die drie woorden bleven door mijn hoofd echoën.
Dante stond roerloos voor de cockpitdeur.
Ik had hem nog nooit zo gezien.
Geen woede.
Geen macht.
Geen controle.
Alleen ongeloof.
“Laat me haar zien,” zei hij.
De man in het uniform hield de telefoon omhoog.
Op het scherm stond dezelfde vrouw.
Alessia.
Levend.
Bleek.
Maar onmiskenbaar.
Dante deed een stap naar voren.
“Waar is ze?”
“Dat hangt van jou af.”
“Als je haar iets hebt aangedaan…”
“Ze is niet gewond.”
“Waarom moet ik je geloven?”
De man glimlachte.
“Omdat je haar stem kunt horen.”
Hij drukte op het scherm.
Een opname begon.
“Dante…”
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
Alessia's stem.
Zes maanden lang had hij gedacht dat hij die stem nooit meer zou horen.
“Als je dit hoort, ben ik waarschijnlijk nog steeds niet vrij.”
Dante sloot zijn ogen.
“Alessia…”
Ik zag tranen over zijn wangen lopen.
Hij probeerde ze niet eens te verbergen.
De opname ging verder.
“Luister naar Claire.”
Ik keek geschrokken op.
Mijn naam.
“Ze weet niet waarom ze belangrijk is. Maar ze is de enige persoon die ik vertrouw.”
Dante keek naar mij.
Ik voelde een koude rilling.
De opname stopte.
“Waar is ze?” vroeg Dante.
“Veilig.”
“Waar?”
“Dat krijg je te horen als je doet wat we vragen.”
“Wat willen jullie?”
De man keek naar Leo.
“De baby.”
Dante's gezicht werd ijskoud.
“Vergeet het.”
“Je hebt geen keuze.”
“Dat heeft iedereen.”
De man lachte.
“Je begrijpt nog steeds niet wat er gebeurt.”
Hij wees naar mij.
“Claire moet met ons mee.”
“Nee.”
Dante zei het zo rustig dat het bijna angstaanjagend klonk.
De man keek naar hem.
“Dan sterft Alessia.”
Dante verstijfde.
Ik voelde mijn hart breken.
Hij keek naar mij.
Ik wist wat hij wilde zeggen voordat hij het zei.
“Claire, je gaat nergens heen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Maar ze leeft.”
“Het is een val.”
“Misschien.”
Ik keek naar het scherm.
“Maar als er zelfs maar een kleine kans bestaat dat ze echt leeft…”
“Claire.”
“Dante, zij is Leo's moeder.”
Hij keek naar zijn zoon.
Leo sliep rustig in zijn armen.
Toen begon Maya te huilen.
“Mama…”
Ik draaide me naar haar toe.
“Ik ben hier.”
Ze pakte mijn hand.
Ik wist plotseling wat ik moest doen.
“Ik ga.”
Dante keek me geschokt aan.
“Nee.”
“Als Alessia werkelijk leeft, kunnen we haar niet achterlaten.”
“Dit is precies wat ze willen.”
“Ik weet het.”
“Dan begrijp je waarom je niet kunt gaan.”
Ik keek hem recht aan.
“Ik ben mijn hele leven bang geweest voor mensen die mij vertelden wat ik moest doen.”
Ik hield Maya dichter tegen me aan.
“Dat eindigt vandaag.”
Dante zweeg.
Toen stapte Luca naar voren.
“Wacht.”
Iedereen keek naar hem.
Hij wees naar de telefoon.
“Speel de opname nog een keer af.”
De man aarzelde.
“Waarom?”
“Omdat ik iets hoorde.”
Hij speelde de opname opnieuw af.
Luca luisterde aandachtig.
Toen keek hij naar mij.
“Dit is niet live.”
“Wat?”
“De opname.”
Hij wees naar het scherm.
“Luister naar de achtergrond.”
We luisterden.
Heel zacht hoorde ik een geluid.
Een kerkklok.
Luca keek naar Dante.
“Dat is de klok van San Michele.”
Dante's ogen werden groot.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?” vroeg ik.
“Omdat die kerk al maanden gesloten is.”
Luca knikte.
“Precies.”
Hij keek naar de man.
“Maar de klok wordt nog steeds gebruikt.”
De man keek plotseling gespannen.
Dante zag het ook.
“Je hebt ons net verteld waar ze is.”
De man draaide zich om.
Marco greep hem onmiddellijk vast.
Er ontstond een korte worsteling.
De man probeerde een klein apparaat uit zijn zak te halen.
Marco sloeg het uit zijn hand.
Het apparaat viel op de grond.
Een rood lampje begon te knipperen.
“Wat is dat?” vroeg ik.
“Een zender,” zei Luca.
Dante keek naar de cockpit.
“Ze volgen ons.”
“Wie?”
“Degene die dit vliegtuig controleert.”
Plotseling klonk er een harde piep.
De cabineverlichting ging uit.
Passagiers begonnen te schreeuwen.
Het vliegtuig schudde.
Maya greep mijn been vast.
“Mama!”
“Het is goed.”
Maar ik wist dat het niet goed was.
Dante gaf Leo aan mij.
“Hou hem vast.”
“Wat ga jij doen?”
“Ik zorg dat iedereen veilig blijft.”
Hij rende naar de cockpit.
Marco volgde hem.
Luca bleef bij ons.
Een paar seconden later kwam Dante terug.
“De piloot is bewusteloos.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie bestuurt het vliegtuig?”
Hij keek naar mij.
“Niemand.”
De woorden waren nauwelijks uitgesproken toen het vliegtuig plotseling naar beneden begon te duiken.
Maya begon hysterisch te huilen.
Leo werd wakker.
Ik hield beide kinderen tegen me aan.
Dante greep een stoel vast.
“Marco!”
“Ja!”
“Maak de noodprocedure klaar!”
Het vliegtuig schudde opnieuw.
Toen klonk er een stem uit de cockpit.
Niet van de piloot.
Een onbekende stem.
“Dante Salvatore.”
Dante keek omhoog.
“Luister goed.”
De stem vervolgde:
“Je hebt tien minuten.”
“Waarvoor?”
“Om Claire naar de achterste deur te brengen.”
Dante keek naar mij.
“Als je dat niet doet…”
Een korte stilte.
Toen kwam de zin die mijn bloed deed bevriezen.
“Dan valt het vliegtuig volledig uit.”
Ik keek naar Dante.
Hij keek naar mij.
Tien minuten.
We hadden tien minuten om te kiezen.
Of we gehoorzaamden.
Of honderden mensen zouden sterven.
Maar toen keek ik naar de vloer.
Het kleine zenderapparaat lag nog steeds naast de stoel.
Het rode lampje knipperde.
En plotseling kreeg ik een idee.
“Dante.”
“Wat?”
“Ze willen dat we denken dat ze het vliegtuig besturen.”
Hij keek me aan.
“Wat bedoel je?”
Ik wees naar het apparaat.
“Maar als dit een zender is…”
Luca begreep het onmiddellijk.
“Dan is het misschien helemaal geen besturingssysteem.”
Dante keek naar Marco.
“Kun je het uitschakelen?”
Marco pakte het apparaat op.
“Als ik gelijk heb…”
Hij draaide het om.
“…dan kunnen we zien wie het signaal ontvangt.”
Hij drukte een knop in.
Het rode lampje werd groen.
Op het scherm verscheen één locatie.
Dante keek ernaar.
Zijn gezicht werd wit.
“San Michele.”
Ik keek hem aan.
“Dus Alessia is daar?”
Dante knikte.
Maar toen verscheen er een tweede locatie op het scherm.
Mijn hart stopte.
Die locatie was niet bij de kerk.
Het was…
ons vliegtuig.
Iemand aan boord stuurde het signaal.
En toen keek ik naar de passagiers.
Een van hen stond langzaam op.
In zijn hand hield hij een tweede zender.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
En glimlachte.
