DEEL 20 — De vrouw die uit de duisternis kwam
‘Clara.’
Mijn stem trilde.
De naam verliet mijn mond voordat ik erover kon nadenken.
Iedereen keek naar de donkere gang.
Toen verscheen ze.
Langzaam.
Stap voor stap.
Clara.
Mijn moeder.
Mijn biologische moeder.
De vrouw van wie ik had gedacht dat ze dood was.
Ze droeg een donkere jas.
Haar haar was korter dan op de foto's.
Maar haar groene ogen waren hetzelfde.
Ze keek eerst naar mij.
Toen naar Willa.
Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht.
‘Je hebt haar gevonden.’
Ik kon niets zeggen.
Sloan hield Willa stevig vast.
‘Wie ben jij?’
Clara keek haar aan.
‘Ik ben de vrouw die jouw leven heeft veranderd zonder dat je wist waarom.’
Sloan stapte achteruit.
‘Jij hebt mij gebruikt.’
Clara knikte.
‘Ja.’
‘Je liet me geloven dat Willa mijn dochter was.’
‘Omdat ik wist dat je haar zou beschermen.’
‘Je hebt tegen Vincent gelogen.’
Clara keek naar mij.
‘Ik heb tegen iedereen gelogen.’
Ik voelde tranen in mijn ogen.
‘Waarom?’
Ze kwam dichterbij.
‘Omdat waarheid in onze familie altijd dodelijk is geweest.’
Ik keek naar Anna.
Toen naar Charles.
Toen naar Victor, die nog steeds gewond op de grond lag.
‘Wie ben ik eigenlijk?’
Clara zuchtte.
‘Je bent mijn zoon.’
Ik voelde mijn hart breken.
‘Eindelijk.’
Ze knikte.
‘Maar je bent niet mijn enige zoon.’
Ze keek naar Victor.
‘En niet mijn enige kind.’
Lily stapte naar voren.
‘Je bent terug.’
Clara keek haar aan.
‘Ik moest.’
‘Waarom nu?’
‘Omdat Project Origin opnieuw is geactiveerd.’
Lily keek naar Willa.
‘Door haar.’
Clara knikte.
‘Ja.’
Sloan schudde haar hoofd.
‘Wat willen ze van mijn dochter?’
Clara keek haar recht aan.
‘Haar bloed.’
Sloan trok Willa dichter tegen zich aan.
‘Waarom?’
‘Omdat Willa iets bezit wat geen van de andere kinderen heeft.’
Ik keek naar het gouden vlekje rond Willa's pupil.
‘Dat.’
Clara knikte.
‘De gouden marker.’
Ik keek haar aan.
‘Wat betekent die?’
‘Dat haar lichaam de genetische code volledig heeft geaccepteerd.’
Ik dacht aan de andere kinderen.
‘En Noah?’
‘Noah heeft de natuurlijke variant.’
‘Elias?’
‘De gestabiliseerde variant.’
‘Victor?’
Clara keek naar hem.
‘De eerste mislukte variant.’
Victor opende zijn ogen.
‘Bedankt.’
Clara keek verdrietig naar hem.
‘Het spijt me.’
Victor lachte bitter.
‘Dat zegt iedereen.’
Clara knielde naast hem.
‘Ik heb geprobeerd je te redden.’
‘Maar je liet me achter.’
‘Omdat ik wist dat ze jou zouden gebruiken om Vincent te vinden.’
Victor keek naar mij.
‘Dus daarom.’
Clara knikte.
‘Ja.’
Ik voelde mijn woede langzaam veranderen in verdriet.
‘Waarom heb je mij dan niet meegenomen?’
Clara keek naar me.
‘Omdat jij de enige was die een normaal leven kon krijgen.’
‘Normaal?’
Ik lachte bitter.
‘Mijn vader heeft me zesentwintig jaar voorgelogen.’
Ze keek naar Charles.
‘Hij deed wat nodig was.’
Charles keek haar woedend aan.
‘Je hebt geen recht om dat te zeggen.’
Clara draaide zich naar hem.
‘Jij hebt onze kinderen van ons afgepakt.’
‘Ik heb ze beschermd.’
‘Je hebt ze gebruikt.’
‘Om ze in leven te houden!’
Clara zweeg.
Toen zei ze zacht:
‘En hoeveel kinderen heb je daarvoor opgeofferd?’
Charles keek weg.
Niemand sprak.
Toen klonk er boven ons een explosie.
Het plafond trilde.
Clara keek omhoog.
‘Ze zijn er.’
Adrian hielp Victor overeind.
‘Wie?’
Clara antwoordde:
‘De Raad.’
Lily pakte haar wapen.
‘Hoeveel?’
‘Genoeg.’
Ik keek naar Clara.
‘Wat moeten we doen?’
Ze keek naar mij.
‘We moeten naar Carter Tower.’
Ik knikte.
‘Waarom?’
‘Omdat daar de originele database ligt.’
‘De genetische code?’
‘Nee.’
Ze keek naar Willa.
‘De namen.’
‘Van wie?’
‘Van alle kinderen.’
Mijn hart zonk.
‘Alle kinderen van Project Origin?’
‘Ja.’
‘Waarom zijn die belangrijk?’
Clara keek naar Charles.
‘Omdat sommige nog leven.’
Charles verstijfde.
‘Dat kan niet.’
Clara keek hem aan.
‘Je hebt nooit alle dossiers gezien.’
‘Hoeveel?’
‘Negentien.’
Ik voelde een koude rilling.
‘Negentien kinderen?’
‘Negentien overlevenden.’
Sloan keek naar Willa.
‘En wat gebeurt er als ze de database vinden?’
Clara antwoordde:
‘Dan worden ze allemaal opgejaagd.’
Ik keek naar mijn kinderen.
Noah.
Elias.
Willa.
Ik voelde iets in mezelf veranderen.
Voor het eerst was ik niet alleen bang.
Ik was vastberaden.
‘Dan vernietigen we de database.’
Clara schudde haar hoofd.
‘Dat kan niet.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat de database niet alleen informatie bevat.’
‘Wat dan?’
Ze keek naar mij.
‘Bewijs.’
‘Waarvan?’
Ze antwoordde:
‘Van wie de kinderen werkelijk zijn.’
Ik voelde mijn adem stokken.
‘Wat bedoel je?’
Clara keek naar Noah.
‘De biologische ouders.’
Toen naar Elias.
‘De echte geboortegegevens.’
Toen naar Willa.
‘En de waarheid over haar geboorte.’
Sloan werd bleek.
‘Wat is er met Willa's geboorte?’
Clara keek haar aan.
‘Ze is niet geboren zoals jij denkt.’
Sloan schudde haar hoofd.
‘Nee.’
‘Sloan…’
Clara stapte naar haar toe.
‘Je hebt haar wel gedragen.’
Sloan keek opgelucht.
Maar Clara vervolgde:
‘Alleen was Willa niet jouw kind.’
Sloan verstijfde.
‘Wat?’
Ik keek naar Clara.
‘Van wie is ze dan?’
Clara keek naar mij.
‘Van mij.’
De kamer werd doodstil.
Ik voelde mijn hart stoppen.
‘Willa is jouw dochter?’
Clara knikte.
‘Ja.’
Sloan begon te huilen.
‘Maar ik heb haar negen maanden gedragen.’
‘Dat weet ik.’
‘Dus waarom?’
Clara antwoordde:
‘Omdat ik wist dat ik haar niet kon beschermen.’
Ik keek naar Willa.
‘Dus jij hebt haar aan Sloan gegeven.’
‘Ja.’
Sloan keek naar Clara.
‘En waarom heeft ze mijn stem als moeder geleerd?’
Clara glimlachte verdrietig.
‘Omdat jij haar moeder bent geworden.’
Sloan keek naar Willa.
Willa stak haar kleine hand naar Clara uit.
Clara raakte haar vingers aan.
‘Hallo, kleintje.’
Willa glimlachte.
Toen begon het alarm opnieuw.
Maar deze keer verscheen er een bericht op het scherm.
CARTER TOWER — BREACH DETECTED.
Clara keek naar mij.
‘Ze zijn al binnen.’
Ik pakte Noahs hand.
Sloan hield Willa vast.
Elias kwam naast ons staan.
Victor leunde op Adrian.
Lily liep voorop.
Anna bleef dicht bij mij.
Charles keek naar de uitgang.
‘We moeten nu gaan.’
Clara knikte.
‘Ja.’
Ik keek naar haar.
‘Eén vraag.’
Ze draaide zich om.
‘Welke?’
‘Wie leidt de Raad?’
Clara keek me lang aan.
Toen zei ze:
‘Je denkt dat je je hele leven tegen je vader hebt gevochten.’
Ze slikte.
‘Maar de man die werkelijk alles bestuurt…’
Ze keek naar Charles.
‘…is je vader niet.’
Mijn hart stopte.
‘Wie dan?’
Clara antwoordde:
‘Je grootmoeder.’
Ik verstijfde.
‘Mijn grootmoeder is al dertig jaar dood.’
Clara schudde langzaam haar hoofd.
‘Dat is wat ze iedereen heeft laten geloven.’
Boven ons klonk een zware explosie.
En toen verscheen op het scherm één naam:
EVELYN CARTER — ONLINE.
Clara fluisterde:
‘Ze weet dat we komen.’
En voor het eerst zag ik echte angst in haar ogen.
