DEEL 18 — De kluis onder de aarde
FASE TWEE BEGINT NU.
De woorden verschenen op alle schermen.
Niemand bewoog.
Toen klonk een mechanische stem door de kamer.
‘Identiteit bevestigd.’
Mijn hart bonsde.
‘DNA-match vereist.’
Ik keek naar mijn grootvader op het scherm.
‘Wat wil je van me?’
Hij glimlachte.
‘Open de deur.’
‘Welke deur?’
De vloer onder ons begon langzaam te bewegen.
Een cirkelvormige opening verscheen midden in de kamer.
Daaronder liep een metalen trap naar beneden.
Sloan trok Willa dichter tegen zich aan.
‘Vincent, ga daar niet heen.’
Ik keek naar haar.
‘Als ik niet ga, weten we nooit wat daar beneden ligt.’
Anna greep mijn arm.
‘Je begrijpt niet wat je gaat openen.’
‘Dan moet je het me vertellen.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik weet het zelf niet.’
Victor keek naar de opening.
‘Ik ga met je mee.’
Adrian trok zijn wapen.
‘Ik ook.’
Charles bleef achter.
Ik keek naar hem.
‘Kom.’
Hij aarzelde.
‘Je wilt niet dat ik erbij ben.’
‘Ik wil iedereen erbij die weet wat hier gebeurd is.’
Hij liep naar ons toe.
Sloan bleef boven met de kinderen.
Ik keek haar aan.
‘Blijf hier.’
‘Nee.’
‘Sloan—’
‘Ik laat je niet alleen gaan.’
Ik wilde protesteren.
Maar ik wist dat ze gelijk had.
We daalden af.
Eén verdieping.
Twee.
Drie.
De lucht werd steeds kouder.
Onderaan stond een enorme metalen deur.
Er was geen handvat.
Alleen een klein scherm.
Daarop stond:
DNA REQUIRED.
Ik keek naar Charles.
‘Hoe wist je dat ik dit kon openen?’
Hij keek naar mijn hand.
‘Omdat je grootvader het altijd heeft geweten.’
‘Maar waarom ik?’
Charles antwoordde niet.
Anna wel.
‘Omdat jij de enige bent die de drie genetische lijnen kan activeren.’
Ik voelde een koude rilling.
‘Welke drie?’
Ze wees naar Victor.
‘De oorspronkelijke lijn.’
Toen naar mij.
‘De natuurlijke lijn.’
En toen naar Willa, die Sloan in haar armen droeg.
‘De tweede generatie.’
Ik keek naar het scherm.
Ik prikte met een klein mesje in mijn vinger.
Een druppel bloed viel op het oppervlak.
Het scherm lichtte onmiddellijk op.
MATCH: 100%.
De deur begon te openen.
Een diepe metalen dreun vulde de ruimte.
Achter de deur lag een enorme ondergrondse kamer.
In het midden stond een glazen cilinder.
Daarin zat een metalen capsule.
Op de capsule stond:
ORIGIN ZERO.
Anna hield haar adem in.
‘Nee.’
Ik keek haar aan.
‘Wat is dat?’
Ze fluisterde:
‘Het begin.’
We liepen dichterbij.
Op een scherm naast de capsule verscheen een video.
Een jonge man verscheen in beeld.
Mijn grootvader.
Veel jonger.
Naast hem stond een vrouw.
Ik herkende haar.
Clara.
Maar ze was nog maar een twintiger.
Ze hield een baby vast.
Ik keek naar de baby.
Mijn hart stopte.
Het was ik.
Maar er was nog een baby naast me.
Victor.
De opname ging verder.
Mijn grootvader zei:
‘Twee kinderen.’
Clara keek hem aan.
‘Ze zijn geen experimenten.’
‘Dat worden ze wel.’
‘Nee.’
‘Je hebt geen keuze.’
Clara schudde haar hoofd.
‘Ik zal ze nooit aan jou geven.’
Mijn grootvader glimlachte.
‘Je hebt ze al aan mij gegeven.’
De opname stopte.
Ik keek naar Clara.
‘Ze heeft geprobeerd ons te beschermen.’
Anna knikte.
‘Ja.’
Toen verscheen een tweede opname.
Clara zat alleen voor de camera.
Ze keek recht vooruit.
‘Als Vincent dit ooit ziet, betekent het dat ik gefaald heb.’
Mijn hart deed pijn.
‘Ik heb mijn kinderen niet kunnen beschermen.’
Ze veegde een traan weg.
‘Maar ik heb één ding verborgen.’
Achter haar verscheen een schema.
Drie cirkels.
VINCENT.
VICTOR.
ORIGIN ZERO.
Clara vervolgde:
‘Je grootvader denkt dat jij de sleutel bent.’
Ze glimlachte verdrietig.
‘Maar dat klopt niet.’
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
‘De sleutel is niet één persoon.’
Clara keek recht in de camera.
‘De sleutel bestaat uit drie delen.’
Ze noemde de namen.
‘Vincent.’
‘Victor.’
‘En Willa.’
Sloan trok Willa dichter tegen zich aan.
‘Waarom Willa?’
Clara antwoordde alsof ze ons kon horen.
‘Omdat Willa de eerste is die de genetische afwijking volledig draagt zonder dat haar lichaam eraan wordt vernietigd.’
Victor keek naar mij.
‘Dus daarom wilde hij haar.’
Ik knikte langzaam.
‘Ja.’
Maar Clara ging verder.
‘Noah en Elias zijn belangrijk om een andere reden.’
Een nieuwe afbeelding verscheen.
NATURAL CONTROL GROUP.
‘Noah is het bewijs dat de eigenschap natuurlijk kan ontstaan.’
Daarna verscheen:
STABILIZATION SUBJECT.
‘Elias is het bewijs dat de eigenschap kan worden gestabiliseerd.’
Ik keek naar Elias.
Hij stond stil naast Charles.
‘En ik?’
Clara keek in de camera.
‘Jij bent de toegang.’
Mijn adem stokte.
‘Maar er is nog iets.’
Het beeld veranderde.
Een oude foto verscheen.
Een baby.
Niet ik.
Niet Victor.
Niet Noah.
Niet Elias.
Een meisje.
Op haar pols stond:
ORIGIN ZERO — SUBJECT 00.
Anna begon te huilen.
‘Ze leeft.’
Ik keek haar aan.
‘Wie?’
Ze fluisterde:
‘Je zus.’
De kamer werd stil.
Victor keek geschokt.
‘Dat kan niet.’
Anna knikte.
‘Ze is nooit gestorven.’
Ik keek naar de opname.
‘Waar is ze?’
Clara antwoordde:
‘Als je haar ooit vindt, vertel haar dan dat ik haar nooit heb verlaten.’
Het scherm werd zwart.
Ik keek naar mijn grootvader.
Hij verscheen opnieuw op het grote scherm.
Maar deze keer glimlachte hij niet.
‘Nu weet je genoeg.’
Ik stapte naar voren.
‘Waar is mijn zus?’
Hij antwoordde:
‘Dichterbij dan je denkt.’
‘Waar?’
Hij keek naar Willa.
Toen naar Noah.
Toen naar Elias.
‘Ze heeft jullie al ontmoet.’
Sloan werd bleek.
‘Dat is onmogelijk.’
Mijn grootvader zei:
‘Niet onmogelijk.’
Een deur achter ons ging plotseling open.
Een vrouw stapte naar binnen.
Ze had donker haar.
Groene ogen.
En een klein litteken boven haar wenkbrauw.
Ik keek naar haar.
Mijn hart stopte.
Ik kende haar.
Ik had haar eerder gezien.
Op een foto.
In het oude ziekenhuisdossier.
Ze was de verpleegster die Willa naar Sloan had gebracht.
Ze keek me aan.
‘Hallo, Vincent.’
Ik kon nauwelijks ademen.
‘Wie ben jij?’
Ze glimlachte.
‘Mijn naam is Lily.’
Anna zakte bijna door haar knieën.
‘Nee.’
Lily keek naar haar.
‘Dag, mama.’
Anna begon te huilen.
Ik keek naar Lily.
Mijn zus.
De eerste dochter van Project Origin.
Maar toen zag ik iets in haar hand.
Een pistool.
Ze richtte het op Victor.
‘En nu,’ zei ze,
‘gaan we eindelijk afmaken wat Clara begonnen is.’
