DEEL 15 — De vrouw die mijn moeder niet was
Niemand sprak.
Het scherm was zwart geworden.
Maar Clara's laatste woorden bleven in mijn hoofd rondspoken.
De grootste leugen is dat ik je moeder ben.
Ik keek naar Charles.
Hij staarde naar de grond.
‘Je wist het.’
Hij antwoordde niet.
‘Papa.’
Langzaam keek hij op.
‘Ja.’
Dat ene woord voelde erger dan een schreeuw.
‘Clara is niet mijn moeder?’
Charles haalde diep adem.
‘Nee.’
Sloan sloeg een hand voor haar mond.
Victor bleef doodstil.
Ik voelde mijn wereld opnieuw instorten.
‘Wie is mijn moeder dan?’
Charles keek naar Victor.
Victor schudde zijn hoofd.
‘Dat moet je van hem horen.’
Ik liep naar mijn vader.
‘Vertel het.’
‘Vincent…’
‘Nu.’
Hij keek naar de kinderen.
Toen naar Sloan.
‘Niet hier.’
‘Ik ben klaar met geheimen.’
Hij knikte langzaam.
‘Goed.’
Charles liep naar een oude kast.
Hij haalde een klein zwart doosje tevoorschijn.
Het was oud.
Veel ouder dan ik.
Hij zette het op tafel.
‘Dit is het originele geboortedossier.’
Ik opende het.
De eerste pagina bevatte geen naam.
Alleen een code.
ORIGIN-00.
Ik bladerde.
Mijn ogen bleven hangen bij één zin.
Biologische moeder: onbekend.
Ik keek op.
‘Onbekend?’
Charles knikte.
‘Je bent niet geboren zoals een normaal kind.’
Ik voelde mijn maag samentrekken.
‘Wat betekent dat?’
Victor antwoordde:
‘Je bent gecreëerd.’
Ik lachte kort.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Nee.’
Victor wees naar het dossier.
‘Je genetische materiaal kwam van meerdere bronnen.’
Ik keek naar mijn vader.
‘Van wie?’
Hij zweeg.
Toen zei hij:
‘Van Clara.’
Ik ademde uit.
‘Dus ze was toch mijn moeder.’
‘Niet volledig.’
Mijn hart zonk.
‘Wat bedoel je?’
Charles keek me aan.
‘Clara leverde een deel van het genetische materiaal.’
‘En de rest?’
Hij keek naar Victor.
‘Van ons.’
Ik verstijfde.
‘Van jou en Victor?’
Victor knikte.
‘We waren een tweeling. Onze genetische structuur was uitzonderlijk geschikt.’
Ik keek naar mijn handen.
‘Dus ik ben gemaakt uit jullie DNA?’
‘Ja.’
Ik voelde me plotseling misselijk.
‘En Willa?’
Niemand antwoordde.
Sloan begon te huilen.
Ik keek naar haar.
‘Willa?’
‘Ze is…’
Ze kon de zin niet afmaken.
Victor antwoordde:
‘Willa is genetisch verbonden met jou.’
‘Hoe?’
‘Omdat Clara jouw genetische lijn gebruikte.’
Ik keek naar mijn dochter.
Ze sliep rustig in Sloans armen.
‘Dus ze is mijn dochter.’
‘Ja.’
‘Maar niet op de manier waarop ik dacht.’
Victor knikte.
‘Precies.’
Noah stapte naar voren.
‘Papa?’
Ik knielde bij hem neer.
‘Ja?’
‘Ben ik ook gemaakt?’
Ik voelde een steek in mijn borst.
‘Nee.’
Victor keek naar hem.
‘Noah is natuurlijk geboren.’
Ik keek op.
‘Door wie?’
Sloan sloot haar ogen.
‘Door mij.’
Ik keek haar aan.
‘Maar je was niet zwanger.’
‘Niet op de manier waarop jij dacht.’
Mijn hart begon sneller te slaan.
‘Sloan…’
Ze huilde.
‘Ik heb Noah gedragen.’
Ik staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Ik was werkelijk zwanger.’
‘Maar je zei dat je niet zwanger kon zijn.’
‘Dat dacht ik ook.’
Ze veegde haar tranen weg.
‘Charles liet me geloven dat ik ziek was.’
Ik keek naar mijn vader.
‘Waarom?’
Hij zei niets.
Sloan vervolgde:
‘Toen Noah werd geboren, werd hij onmiddellijk bij me weggehaald.’
‘Wie deed dat?’
‘Dr. Hale.’
Ik voelde mijn vuisten ballen.
‘Waarom?’
‘Omdat Noah onderdeel was van een ander plan.’
Victor keek naar Charles.
‘Project Origin had twee takken.’
Ik keek hem aan.
‘Welke?’
‘De eerste tak creëerde kinderen.’
Hij wees naar mij.
‘De tweede tak probeerde natuurlijke kinderen genetisch te beïnvloeden.’
Ik voelde een koude rilling.
‘Noah.’
Victor knikte.
‘Ja.’
Ik keek naar mijn zoon.
‘Wat hebben ze met hem gedaan?’
‘Niets.’
Ik keek verbaasd.
Victor glimlachte.
‘Dat was juist het probleem.’
‘Wat?’
‘Noah werkte zonder enige behandeling.’
Ik begreep het niet.
Victor legde uit:
‘Zijn lichaam vertoonde dezelfde genetische eigenschappen als de kinderen van Project Origin.’
Mijn hart stopte.
‘Zonder dat iemand iets had aangepast?’
‘Ja.’
‘Dus hij was natuurlijk?’
‘Ja.’
Sloan keek naar Noah.
‘Daarom wilde Clara hem beschermen.’
Ik keek naar haar.
‘En jij hebt me verlaten om hem te beschermen.’
Ze knikte.
‘Ik kreeg een keuze.’
‘Welke?’
‘Ofwel jij verliezen… ofwel Noah.’
Ik voelde tranen in mijn ogen.
‘Waarom heb je het me niet verteld?’
‘Omdat ze zeiden dat ze jou zouden doden als ik dat deed.’
Ik pakte haar hand.
‘Je had het me moeten vertellen.’
‘Ik weet het.’
‘Ik had je kunnen helpen.’
‘Nee.’
Ze keek me recht aan.
‘Dat was precies wat ik niet wilde.’
Achter ons klonk plotseling een geluid.
Een deur die openging.
Iedereen draaide zich om.
Eleanor stond in de gang.
Ik keek haar aan.
‘Jij.’
Ze keek naar mij.
‘Vincent.’
‘Hoe lang wist je dit?’
Ze zweeg.
‘Hoe lang?’
‘Sinds je geboorte.’
Ik voelde woede door mijn lichaam gaan.
‘Iedereen wist het.’
Eleanor kwam langzaam dichterbij.
‘Niet alles.’
‘Genoeg.’
Ze knikte.
‘Ja.’
Ze haalde een envelop uit haar tas.
‘Maar er is iets wat zelfs Charles niet weet.’
Mijn vader keek haar scherp aan.
‘Eleanor.’
Ze legde de envelop voor me neer.
‘Deze kwam vanochtend.’
Ik opende hem.
Er zat één foto in.
Een vrouw.
Niet Clara.
Een jonge vrouw met donker haar.
Groene ogen.
Ze hield een baby vast.
Ik keek naar de baby.
Mijn hart stopte.
Het was ik.
Maar onder de foto stond een naam.
ANNA CARTER.
Ik keek naar Eleanor.
‘Wie is Anna?’
Ze antwoordde zacht:
‘De vrouw die jou werkelijk heeft gebaard.’
Charles werd lijkbleek.
‘Dat dossier had vernietigd moeten worden.’
Ik keek hem aan.
‘Waarom?’
Eleanor keek naar mijn vader.
‘Omdat Anna niet dood is.’
De kamer werd stil.
‘Waar is ze?’
Eleanor antwoordde:
‘Ze zit al zesentwintig jaar opgesloten.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Waar?’
Eleanor keek naar de deur.
‘Onder het oude Carter Medical-gebouw.’
Op dat moment ging ergens beneden een alarm af.
Een rood licht begon door de gang te knipperen.
Victor keek naar het plafond.
‘Ze weten dat we het dossier hebben.’
Ik pakte Noah bij de hand.
Sloan hield Willa vast.
Elias kwam naast mij staan.
Ik keek naar mijn drie kinderen.
Toen naar mijn vader.
‘We gaan haar halen.’
Charles schudde langzaam zijn hoofd.
‘Vincent…’
‘Wat?’
Hij keek me aan met tranen in zijn ogen.
‘Als je Anna bevrijdt, ontdek je waarom ze jou al die jaren verborgen hebben.’
Ik keek hem recht aan.
‘Dan wil ik eindelijk weten waarom.’
En zonder nog iets te zeggen, liep ik naar de uitgang.
Want voor het eerst in mijn leven ging ik niet op zoek naar een geheim.
Ik ging op zoek naar mijn moeder.
