DEEL 19 — De dochter uit het verleden
Lily richtte het pistool op Victor.
Niemand bewoog.
‘Lily,’ zei Anna.
Lily keek haar aan.
‘Noem me niet zo.’
Anna verstijfde.
‘Je bent mijn dochter.’
‘Dat was je vroeger.’
Haar stem was koud.
‘Toen je me achterliet.’
Anna begon te huilen.
‘Ik heb je nooit verlaten.’
‘Je liet me achter in een laboratorium.’
‘Omdat ik je wilde redden.’
Lily lachte bitter.
‘Dat is wat iedereen zegt.’
Victor stapte langzaam voor mij.
‘Waarom richt je op mij?’
Lily keek hem aan.
‘Omdat jij het bewijs bent dat mijn vader faalde.’
‘Welke vader?’
Ze antwoordde:
‘Charles.’
Iedereen keek naar mijn vader.
Charles werd lijkbleek.
‘Lily…’
Ze draaide zich naar hem.
‘Je herkent me.’
Charles zei niets.
‘Zeg mijn naam.’
Hij keek naar de grond.
‘Lily.’
Ze glimlachte.
‘Eindelijk.’
Ik keek naar hem.
‘Je kende haar.’
Charles antwoordde zacht:
‘Ja.’
‘Waarom heb je nooit verteld dat ik een zus had?’
‘Omdat ze verdwenen was.’
Lily lachte.
‘Verdwenen?’
Ze wees naar zichzelf.
‘Ik stond zesentwintig jaar lang onder jullie voeten.’
Ik keek naar Anna.
‘Ze is mijn zus?’
Anna knikte.
‘Je oudste zus.’
Mijn adem stokte.
‘Hoe oud?’
‘Twee jaar ouder dan jij.’
Ik keek naar Lily.
Ze leek op Anna.
Maar haar ogen waren harder.
‘Wat bedoel je met “afmaken wat Clara begonnen is”?’
Lily keek naar Willa.
‘Clara wilde Project Origin vernietigen.’
‘En jij?’
‘Ik wil het voltooien.’
Sloan trok Willa achter zich.
‘Blijf bij mijn dochter vandaan.’
Lily keek haar aan.
‘Ik wil haar geen kwaad doen.’
‘Waarom heb je dan een pistool?’
‘Omdat ik weet wat er gebeurt als de verkeerde mensen haar krijgen.’
Ik stapte naar voren.
‘Wie zijn de verkeerde mensen?’
Lily keek naar het scherm.
Daar verscheen een lijst.
Zeven namen.
De Raad.
Ik herkende Charles.
Eleanor.
David Mercer.
Dr. Hale.
En drie andere namen.
Lily wees naar de laatste drie.
‘Zij hebben Project Origin gefinancierd.’
‘Waar zijn ze?’
‘Nog steeds actief.’
Ik keek naar Charles.
‘Jij zei dat het project voorbij was.’
‘Dat dacht ik.’
Lily lachte.
‘Je wist nooit alles, vader.’
Charles keek haar aan.
‘Ik heb je proberen te beschermen.’
‘Je hebt me opgesloten.’
‘Omdat ze je wilden gebruiken.’
‘En wat deed jij?’
Ze wees naar mij.
‘Je beschermde hem.’
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
‘Waarom?’
Lily keek me aan.
‘Omdat jij de opvolger was.’
‘Maar je zei dat ik niet de erfgenaam was.’
‘Dat was een leugen.’
Ze liep langzaam naar mij toe.
‘Jij bent de enige persoon die de oorspronkelijke genetische code kan activeren.’
‘Waarom?’
‘Omdat jij de eerste natuurlijke drager bent.’
Ik keek naar Victor.
‘En hij?’
‘Een mislukte kopie.’
Victor werd woedend.
‘Ik ben geen kopie.’
Lily keek hem aan.
‘Nee.’
Ze liet haar pistool langzaam zakken.
‘Je bent mijn broer.’
Victor verstijfde.
‘Dat wist ik niet.’
‘Niemand wist alles.’
Lily keek naar Anna.
‘Behalve zij.’
Anna schudde haar hoofd.
‘Ik wist alleen dat jullie leefden.’
Lily keek naar mij.
‘Clara wist meer.’
‘Waar is Clara?’
Ze antwoordde niet.
Ik stapte dichterbij.
‘Waar is mijn moeder?’
Lily keek me recht aan.
‘Ze leeft.’
Mijn hart stopte.
‘Waar?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Je liegt.’
‘Nee.’
Ze haalde een klein apparaat uit haar zak.
‘Maar ik weet waar ze naartoe is gegaan.’
Ze drukte op een knop.
Een kaart verscheen.
Een locatie midden in Manhattan.
Ik herkende het onmiddellijk.
‘Carter Tower.’
Lily knikte.
‘Onder jouw eigen bedrijf.’
Charles schudde zijn hoofd.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Je hebt nooit geweten wat er onder de toren lag.’
Ik keek naar mijn vader.
‘Wat zit daar?’
Hij antwoordde niet.
Lily zei:
‘De eerste laboratoriumruimte.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘Daar begon alles.’
Ze keek naar Willa.
‘En daar zal het eindigen.’
Plotseling ging het licht uit.
Een schot klonk.
Iedereen schreeuwde.
Toen het noodlicht aanging, lag Victor op de grond.
Bloed verspreidde zich over zijn shirt.
‘Victor!’
Ik rende naar hem.
Lily keek geschokt naar haar pistool.
‘Ik heb niet geschoten.’
Adrian keek naar de ingang.
‘Er is iemand anders.’
Een schaduw bewoog achter de deur.
Toen klonk een stem.
‘Niemand gaat naar Carter Tower.’
Ik herkende de stem.
David Mercer.
Maar David was gevangen.
Hij kon onmogelijk hier zijn.
Ik keek naar Charles.
‘Hoe?’
Charles werd bleek.
‘Dat is niet David.’
De man stapte het licht in.
Het gezicht was bijna identiek aan David.
Maar ouder.
Veel ouder.
Lily fluisterde:
‘Daniel.’
Ik keek haar aan.
‘Wie is Daniel?’
Ze antwoordde:
‘David's tweelingbroer.’
De man glimlachte.
‘Eindelijk.’
Hij keek naar mij.
‘De hele familie is weer bij elkaar.’
Hij richtte zijn wapen op Willa.
Sloan schreeuwde.
‘Nee!’
Ik sprong voor haar.
Adrian schoot.
Daniel verdween achter de deur.
We hoorden voetstappen.
Toen stilte.
Victor lag nog steeds op de grond.
Ik knielde naast hem.
‘Blijf bij me.’
Hij opende zijn ogen.
‘Vincent…’
‘Ik ben hier.’
Hij greep mijn arm.
‘Carter Tower.’
‘Wat?’
‘Ga naar Carter Tower.’
Hij ademde zwaar.
‘Clara wacht daar.’
Mijn hart stopte.
‘Weet je dat zeker?’
Hij knikte.
‘En Vincent…’
‘Ja?’
Hij fluisterde:
‘Neem Willa mee.’
Ik keek hem geschokt aan.
‘Waarom?’
Victor sloot zijn ogen.
‘Omdat zij de enige is die Clara kan herkennen.’
Ik keek naar Willa.
Ze lag stil in Sloans armen.
Toen opende ze plotseling haar ogen.
Haar groene ogen.
Met dat kleine gouden vlekje rond de pupil.
Ze keek naar de deur.
En voor het eerst in haar leven zei ze duidelijk één woord:
‘Mama.’
Sloan verstijfde.
‘Wat zei ze?’
Ik keek naar mijn dochter.
‘Mama.’
Maar ze keek niet naar Sloan.
Ze keek naar de donkere gang.
Alsof iemand daar stond.
Iemand die alleen zij kon zien.
En toen hoorde ik een vrouwenstem vanuit de duisternis.
‘Willa.’
Ik kende die stem.
Mijn hart stopte.
Clara.
Mijn moeder.
Ze was hier.
