DEEL 17 — De erfenis van mijn grootvader
De stem van mijn grootvader klonk door de intercom.
Kalm.
Bijna vriendelijk.
Alsof hij niet zojuist had toegegeven dat hij al mijn hele leven een geheim achtervolgde.
‘Vincent.’
Ik keek naar het plafond.
‘Waar ben je?’
Een zachte lach klonk door de luidspreker.
‘Dichterbij dan je denkt.’
Anna greep mijn arm.
‘Niet antwoorden.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij wil weten waar we zijn.’
Charles keek naar Adrian.
‘Hoeveel uitgangen?’
‘Drie.’
‘Neem de kinderen naar de tweede.’
Victor schudde zijn hoofd.
‘Nee.’
Hij wees naar de camera boven de deur.
‘Hij kent alle uitgangen.’
Adrian keek omhoog.
‘Dan moeten we de stroom uitschakelen.’
Plotseling klonk de stem opnieuw.
‘Dat heeft geen zin, Adrian.’
Adrian verstijfde.
‘Hij kan ons horen,’ fluisterde Sloan.
Mijn grootvader lachte.
‘Ik kan jullie allemaal horen.’
Ik keek naar Anna.
‘Hoe lang zit je hier?’
‘Zesentwintig jaar.’
‘En hij heeft je nooit laten ontsnappen?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik heb het geprobeerd.’
‘Hoe vaak?’
‘Drie keer.’
‘En?’
Ze keek naar Charles.
‘Elke keer bracht hij me terug.’
Ik voelde woede opkomen.
‘Waarom heb je me nooit gezocht?’
Anna keek me aan.
‘Omdat ik dacht dat je veiliger was zonder mij.’
‘Je had me kunnen vertellen dat je leefde.’
‘Als ik dat had gedaan, was je waarschijnlijk samen met mij gestorven.’
Ik wilde antwoorden.
Maar toen hoorde ik Noah huilen.
Ik keek naar hem.
Hij hield zijn handen tegen zijn oren.
‘Papa.’
Ik knielde bij hem.
‘Wat is er?’
‘Die stem.’
Hij keek naar de intercom.
‘Ik ken hem.’
Mijn hart stopte.
‘Hoe?’
Noah schudde zijn hoofd.
‘Ik weet het niet.’
Elias kwam naast hem staan.
‘Ik ken hem ook.’
Anna werd lijkbleek.
‘Dat kan niet.’
Ik keek haar aan.
‘Wat?’
Ze keek naar de twee jongens.
‘Ze hebben hem gehoord toen ze klein waren.’
‘Wie?’
‘Jullie grootvader.’
Mijn adem stokte.
‘Hij heeft hen bezocht?’
Anna knikte.
‘Niet persoonlijk.’
Ze wees naar de camera.
‘Via die.’
Ik keek naar Charles.
‘Mijn grootvader heeft mijn kinderen gevolgd.’
Hij antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Ik stond op.
‘Waar is hij?’
Charles zei niets.
‘Waar?’
Anna wees naar een deur achter de kamer.
‘Onder het gebouw.’
‘Daar zit hij?’
‘Niet precies.’
Ze pakte de sleutel uit mijn hand.
‘Deze opent zijn kamer.’
We liepen door een verborgen gang.
De muren waren bedekt met oude foto's.
Foto's van mij.
Als baby.
Als kind.
Op school.
Tijdens mijn huwelijk.
Met Sloan.
Met Willa.
Mijn hart deed pijn.
‘Hij heeft me mijn hele leven gevolgd.’
Anna knikte.
‘Ja.’
Ik zag een foto van Willa.
Genomen toen ze nog maar een paar dagen oud was.
‘Hij wist van haar.’
‘Vanaf haar geboorte.’
Ik voelde mijn vuisten ballen.
Toen zag ik een foto van Noah.
Een paar weken oud.
Naast hem stond Sloan.
En achter hen...
Charles.
Ik keek naar mijn vader.
‘Jij wist ervan.’
‘Ja.’
‘Je hebt me laten geloven dat Sloan me verlaten had.’
‘Omdat ik haar moest laten verdwijnen.’
Sloan keek hem woedend aan.
‘Je hebt mijn leven vernietigd.’
Charles keek haar aan.
‘Om het zijne te redden.’
Ik draaide me naar hem.
‘Je had geen recht.’
Hij keek naar mij.
‘Dat weet ik.’
We kwamen bij een metalen deur.
Anna stak de sleutel in het slot.
De deur ging open.
Daarachter stond een enorme ruimte.
Computers.
Schermen.
Dossiers.
En in het midden een lange tafel.
Daarop lagen foto's van mijn hele familie.
Maar één foto trok onmiddellijk mijn aandacht.
Mijn grootvader.
Naast hem stond Clara.
En tussen hen stond een jongere versie van Dr. Hale.
Op de tafel lag een document.
Ik pakte het op.
Bovenaan stond:
PROJECT ORIGIN — FINAL SUCCESSION PLAN
Mijn ogen gleden over de tekst.
Toen zag ik mijn naam.
VINCENT CARTER — PRIMARY SUCCESSOR
Daaronder:
VICTOR CARTER — FAILED PROTOTYPE
En vervolgens:
NOAH CARTER — NATURAL VARIANT
ELIAS CARTER — STABILIZED VARIANT
WILLA CARTER — SECOND GENERATION
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
‘Waarom Willa?’
Anna kwam naast me staan.
‘Omdat zij de eerste is die beide lijnen combineert.’
‘Welke lijnen?’
‘De natuurlijke lijn.’
Ze wees naar mij.
‘En de gewijzigde lijn.’
Ze wees naar Victor.
Ik keek naar mijn broer.
Hij begreep het ook.
‘Dus Willa is…’
Anna knikte.
‘De eindfase.’
Sloan trok Willa dichter tegen zich aan.
‘Niemand raakt mijn dochter aan.’
Een stem klonk achter ons.
‘Daar ben ik het mee eens.’
Iedereen draaide zich om.
Hale stond in de deuropening.
Hij was gewond.
Bloed liep langs zijn voorhoofd.
Maar hij glimlachte.
‘Clara wilde dat Project Origin zou eindigen.’
Hij keek naar Willa.
‘Maar iemand anders heeft het voortgezet.’
‘Wie?’
Hale keek naar Charles.
Charles keek geschokt.
‘Niet ik.’
Hale schudde zijn hoofd.
‘Nee.’
Hij keek naar de camera.
‘Hij.’
Het scherm aan de muur sprong aan.
Mijn grootvader verscheen.
Hij zag er ouder uit dan op de foto's.
Maar zijn ogen waren scherp.
‘Goedenavond, Vincent.’
Ik stapte naar voren.
‘Je bent mijn hele leven een leugen geweest.’
Hij glimlachte.
‘Nee.’
‘Wat dan?’
‘Ik ben je familie.’
‘Familie die kinderen ontvoert.’
‘Familie die de toekomst probeert te beschermen.’
Ik lachte bitter.
‘Door mijn moeder zesentwintig jaar op te sluiten?’
Zijn gezicht veranderde.
‘Anna heeft keuzes gemaakt die ons allemaal in gevaar brachten.’
Anna stapte naar voren.
‘Ik wilde mijn zoon beschermen.’
Mijn grootvader keek haar aan.
‘Je zoon?’
Hij lachte zacht.
‘Je begrijpt nog steeds niet wat Vincent is.’
Ik voelde mijn hart bonzen.
‘Wat ben ik?’
Mijn grootvader keek recht in de camera.
‘Je bent niet mijn erfgenaam.’
Ik verstijfde.
‘Wat?’
Hij glimlachte.
‘Je bent mijn sleutel.’
De kamer werd stil.
‘Waarvoor?’
Hij antwoordde:
‘Voor iets dat onder dit gebouw begraven ligt.’
Anna werd lijkbleek.
‘Nee.’
Mijn grootvader vervolgde:
‘De reden dat Project Origin ooit begon.’
Ik keek naar haar.
‘Wat ligt daar beneden?’
Ze fluisterde:
‘Een kluis.’
‘Wat zit erin?’
Anna keek me aan.
‘De originele genetische code.’
Mijn grootvader glimlachte.
‘En alleen jij kunt hem openen.’
Ik keek naar mijn hand.
‘Hoe?’
Hij antwoordde:
‘Met je bloed.’
Op dat moment gingen alle deuren achter ons automatisch op slot.
Hale keek naar het plafond.
‘We zitten vast.’
Mijn grootvader zei rustig:
‘Welkom thuis, Vincent.’
Toen verschenen op alle schermen dezelfde woorden:
SUCCESSION PROTOCOL ACTIVATED.
En daaronder verscheen één laatste zin:
FASE TWEE BEGINT NU.
