DEEL 9
Mijn vader stond in de deuropening.
Bloed liep langs zijn slaap.
Zijn handen trilden.
Maar zijn blik was vastberaden.
Ik keek naar hem.
“Je was gearresteerd.”
Hij keek naar Anna.
“Dat was een afleiding.”
Thomas stapte naar voren.
“Waar is de politie?”
“Op weg naar hier.”
Anna werd bleek.
“Hoe hebben ze ons gevonden?”
Mijn vader antwoordde:
“Door de DNA-test.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Welke DNA-test?”
Hij keek naar het rapport op tafel.
“Die van Ruben.”
Thomas verstijfde.
“Mijn broer?”
Mijn vader knikte.
“Ruben was Donor 17-B.”
Ik keek naar Thomas.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Je broer werd jaren geleden geselecteerd voor het programma.”
“Waarom?”
“Omdat hij genetisch compatibel was met haar.”
Hij wees naar mij.
Mijn adem stokte.
“Met mij?”
“Ja.”
Ik keek naar Anna.
“Waarom heb je me nooit verteld dat Ruben mijn biologische partner was in dat programma?”
Anna antwoordde zacht:
“Omdat je vader me had laten geloven dat Ruben verdwenen was.”
Thomas keek woedend naar mijn vader.
“Dus mijn broer is de biologische vader van Daan en Sem?”
“Volgens de originele gegevens wel.”
Thomas liep achteruit.
“Maar waarom wist Ruben dit?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat hij uiteindelijk achter de waarheid kwam.”
“En daarom kwam hij die nacht naar ons huis?”
Mijn vader knikte.
“Hij wilde de jongens redden.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Maar hij kwam te laat.”
“Niet helemaal.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
Hij haalde een klein apparaat uit zijn jas.
“Ruben heeft die nacht een back-up gemaakt.”
“Van wat?”
“Van de medische gegevens.”
Hij legde het apparaat op tafel.
“Daar staat de waarheid op.”
Anna keek gespannen.
“Laat haar het niet zien.”
Ik draaide me naar haar om.
“Waarom niet?”
Ze zweeg.
Mijn vader keek haar aan.
“Ze moet het weten.”
Hij startte het apparaat.
Een video verscheen.
Ruben zat voor een camera.
Zijn gezicht was bleek.
Hij keek rechtstreeks in de lens.
“Als iemand dit ooit bekijkt, betekent het dat ik waarschijnlijk dood ben.”
Thomas hield zijn adem in.
Ruben vervolgde:
“Daan en Sem zijn niet gestorven door een ongeluk.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Ze kregen een stof toegediend die hun hartslag vertraagde.”
Mijn vader keek naar mij.
“Maar er was geen dodelijke dosis.”
Ik begreep het niet.
“Dus…”
“De stof had hen niet moeten doden.”
Mijn hart sloeg over.
Ruben keek verder naar de camera.
“Er was iemand anders die dezelfde nacht toegang had tot de kinderen.”
Thomas fluisterde:
“Wie?”
Ruben antwoordde:
“Nina.”
Ik keek geschokt.
“De oppas?”
Ruben knikte op het scherm.
“Maar Nina werkte niet alleen.”
De video viel even stil.
Toen verscheen een tweede beeld.
Een vrouw liep de slaapkamer binnen.
Ik herkende haar.
Elise.
Maar ze droeg iets in haar hand.
Een injectiespuit.
Mijn lichaam werd koud.
“Ze heeft hen…”
Ruben sprak verder:
“Elise gaf de kinderen een tweede middel.”
Thomas sloeg zijn hand voor zijn mond.
“Mijn zus…”
De video ging verder.
“Maar Elise was niet degene die het plan bedacht.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wie dan?”
Ruben keek recht in de camera.
“Thomas.”
De kamer werd stil.
Ik draaide me langzaam om.
Thomas stond bewegingloos.
“Nee.”
Zijn stem trilde.
“Ik heb dit niet gedaan.”
Ruben zei:
“Thomas wist dat er iets met de kinderen zou gebeuren.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Waarom?”
“Hij dacht dat het een ontvoering zou zijn.”
Thomas keek naar mij.
“Ik wist niet dat ze hen zouden doden.”
Mijn vader greep hem bij zijn arm.
“Maar je hebt Nina toch opdracht gegeven?”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Ik wilde alleen dat ze de kinderen uit het huis zou halen.”
“Waarom?”
“Omdat mijn moeder zei dat ze gevaar liepen.”
Ik keek hem aan.
“En je vertelde mij niets?”
“Ik was bang!”
“Je was bang?”
Ik voelde woede opkomen.
“Mijn kinderen waren aan het sterven en jij was bang?”
Thomas begon te huilen.
“Ik dacht dat ik ze zou kunnen redden.”
Ik keek weg.
Ik kon hem niet meer aankijken.
Maar de video was nog niet voorbij.
Ruben zei:
“Er is nog iets.”
Het beeld veranderde.
Een ziekenhuisdossier verscheen.
Daarop stond een code.
17-B.
En daaronder:
Project moederlijn.
Ruben fluisterde:
“De kinderen waren niet het einddoel.”
Ik voelde een rilling.
“Wat was dan wel het doel?”
Zijn gezicht werd ernstig.
“Hun moeder.”
Mijn vader keek naar mij.
“Ze wilden haar DNA.”
“Waarom?”
“Om het programma opnieuw op te starten.”
Ik begreep het niet.
“Maar waarom mijn kinderen vermoorden?”
Ruben antwoordde:
“Zodat niemand zou vermoeden dat jij het echte doelwit was.”
De video stopte.
Ik staarde naar het zwarte scherm.
Toen hoorde ik buiten auto's.
Anna keek door het raam.
“Ze zijn hier.”
Mijn vader pakte een tas.
“We moeten weg.”
Maar ik bleef staan.
“Ik ga nergens heen.”
Mijn vader keek verbaasd.
“Ik ben mijn kinderen kwijtgeraakt.”
Mijn stem trilde.
“Ik vlucht niet meer.”
Thomas kwam naast me staan.
“Ik blijf.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat ik dit begonnen ben.”
“Wat?”
Hij haalde diep adem.
“Ik heb Nina die nacht gebeld.”
Ik wist het al.
Maar toen zei hij iets wat ik nooit had verwacht.
“Ik heb haar gevraagd de kinderen te beschermen.”
Hij keek naar de grond.
“Maar mijn moeder onderschepte mijn bericht.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
Thomas keek naar mijn vader.
“Mijn moeder veranderde mijn opdracht.”
Hij wees naar het scherm.
“Mijn bericht aan Nina was niet: ‘Doe het.’”
Hij schudde zijn hoofd.
“Het volledige bericht was: ‘Doe het niet. Zorg dat de jongens niets overkomt.’”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
De politie had alleen het eerste deel teruggevonden.
De rest was gewist.
“Dus…”
“Mijn moeder heeft het bericht vervalst.”
Op dat moment ging de deur open.
Een agent stormde naar binnen.
“Niemand bewegen!”
Maar achter hem stond nog iemand.
Een vrouw.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn schoonmoeder.
Ze glimlachte.
“Wat een ontroerende familiereünie.”
Thomas keek haar aan.
“Mam…”
Ze richtte haar blik op mij.
“Je wilde de waarheid?”
Ze haalde een klein blauw flesje uit haar zak.
“Dan krijg je hem.”
Mijn hart sloeg over.
Ze draaide het flesje om.
Op het etiket stond:
Daan & Sem — tweede dosis.
Ik keek naar haar.
“Waarom heb je dit bewaard?”
Ze glimlachte.
“Omdat jij nog steeds niet begrijpt…”
Ze keek naar Anna.
“Dat ik niet de enige ben die jouw dood wilde.”
Anna verstijfde.
Mijn schoonmoeder zei:
“Je eigen moeder heeft de eerste opdracht gegeven.”
Ik keek naar Anna.
“Is dat waar?”
Anna begon te huilen.
Maar ze ontkende het niet.
