DEEL 2
De politie zette het beeld stil.
02.17 uur.
Een donkere gestalte liep door onze achterdeur naar binnen.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wie is dat?” vroeg ik.
De agent zoomde in.
Eerst zag ik alleen een jas.
Daarna een gezicht.
Ik hield mijn adem in.
“Dat kan niet…”
Thomas keek naar het scherm.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
“Nee…”
De agent draaide zich naar hem om.
“U kent deze persoon?”
Thomas antwoordde niet.
Mijn blik bleef op het scherm gericht.
Ik kende hem.
Iedereen in onze familie kende hem.
Het was Ruben, de jongere broer van Thomas.
Maar Ruben was volgens iedereen drie maanden geleden naar België verhuisd.
Hij had zelfs afscheid genomen van de familie.
Of dat had ik tenminste gedacht.
“Waarom was hij hier?” vroeg ik.
Thomas zakte langzaam op zijn knieën.
“Mijn God…”
Ik keek hem aan.
“Wat wist jij?”
“Ik wist niet dat hij die nacht hier zou zijn.”
De agent keek scherp naar hem.
“Dus u wist dat hij betrokken was?”
“Betrokken bij wat?”
Mijn stem brak.
De agent liet een tweede beeld zien.
Ruben liep niet alleen naar de slaapkamer van Daan en Sem.
Hij droeg een kleine zwarte tas.
Hij bleef daar bijna twaalf minuten.
Toen liep hij naar beneden.
Maar voordat hij het huis verliet, stopte hij bij de woonkamer.
Hij keek recht in de beveiligingscamera.
Alsof hij wist dat iemand hem ooit zou bekijken.
Daarna trok hij zijn capuchon af.
En glimlachte.
Mijn lichaam werd koud.
“Waarom zou hij dat doen?”
De agent antwoordde:
“Dat proberen we nu uit te zoeken.”
Op dat moment ging de deur van de kerk open.
Een andere agent kwam naar binnen.
“Hij is gevonden.”
Iedereen keek om.
“Wie?”
“Ruben.”
Mijn hart sloeg over.
“Waar?”
“Op het station.”
De agent keek vervolgens naar Thomas.
“Maar hij beweert dat hij niet degene is die u zoekt.”
Thomas stond langzaam op.
“Wat bedoelt u?”
“Hij zegt dat hij die nacht alleen naar uw huis kwam omdat iemand hem had gebeld.”
“Wie?” vroeg ik.
De agent keek naar mij.
“Uw naam.”
Ik verstijfde.
“Mijn naam?”
“Volgens Ruben belde ú hem om 01.54 uur.”
“Nee.”
Ik schudde onmiddellijk mijn hoofd.
“Ik heb niemand gebeld.”
Thomas keek me aan.
Voor het eerst leek hij niet boos.
Hij leek verward.
De agent pakte zijn telefoon.
“Er is inderdaad een oproep vanaf uw nummer geregistreerd.”
Mijn maag draaide om.
“Dat is onmogelijk.”
Ik had die nacht naast mijn kinderen gelegen.
Ik was wakker geworden toen ik Sem hoorde huilen.
Daarna had ik hem een fles gegeven.
Ik wist het zeker.
De agent keek naar het scherm.
“Er is nog iets.”
Hij liet een foto zien.
Een chatgesprek.
Vanaf mijn telefoonnummer.
Een bericht aan Ruben.
‘Kom nu. Het is begonnen.’
Mijn knieën werden slap.
“Dat heb ik niet geschreven.”
Thomas keek naar zijn moeder.
“Wie had haar telefoon?”
Mijn schoonmoeder zei niets.
De agent draaide zich naar haar om.
“Mevrouw, waar was u tussen één en drie uur die nacht?”
Ze glimlachte.
“Thuis.”
“Alleen?”
“Ja.”
“Dat klopt niet,” zei Lotte plotseling.
Iedereen keek naar haar.
Het meisje kneep hard in mijn hand.
“Oma was niet alleen.”
Mijn schoonmoeder werd lijkbleek.
“Lotte, zwijg.”
Maar Lotte schudde haar hoofd.
“Er was nog iemand.”
“Wie?” vroeg ik zacht.
Lotte keek naar de deur.
“Een vrouw.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Welke vrouw?”
Lotte fluisterde:
“Ze had dezelfde parfum als jij.”
Ik voelde een rilling door mijn lichaam gaan.
Thomas keek naar zijn moeder.
“Mam…”
De politieagent vroeg:
“Heb je haar gezicht gezien?”
Lotte knikte.
“Ja.”
“Wie was het?”
Lotte keek naar mij.
Toen naar Thomas.
En zei:
“Het was tante Elise.”
Thomas deed een stap achteruit.
Elise.
Zijn zus.
De vrouw die al vijf jaar in het buitenland woonde.
De vrouw die op de dag van de begrafenis niet was verschenen.
“Dat kan niet,” zei Thomas.
Maar de agent keek opnieuw naar de camerabeelden.
“Er is inderdaad een tweede persoon zichtbaar.”
Hij zette het beeld stil.
Een vrouw stond enkele meters achter Ruben.
Ze keek rechtstreeks naar de camera.
En hoewel haar gezicht gedeeltelijk verborgen was…
herkende ik haar.
Het was Elise.
Maar er was iets dat nog erger was.
De agent draaide het beeld naar de volgende camera.
Daarop zagen we Elise om 02.31 uur het huis verlaten.
In haar hand droeg ze dezelfde zwarte tas die Ruben had meegenomen.
De agent zoomde verder in.
Op de tas stond een klein zilveren symbool.
Een medisch kruis.
Ik keek naar Thomas.
“Waarom had jouw zus medische spullen bij zich?”
Thomas antwoordde niet.
Zijn moeder begon plotseling te huilen.
Voor het eerst sinds de begrafenis.
Maar haar tranen voelden niet als verdriet.
Ze waren angst.
“Jullie begrijpen het niet,” fluisterde ze.
De agent trok zijn handboeien tevoorschijn.
“Dan kunt u het ons straks op het bureau uitleggen.”
Maar voordat hij haar kon vastpakken, schreeuwde ze:
“Ik heb jullie kinderen niet vermoord!”
De kerk werd doodstil.
Ik keek haar aan.
“Wat zei je?”
Ze sloeg haar handen voor haar mond.
Ze had zichzelf verraden.
De agent greep haar vast.
Thomas staarde naar zijn moeder alsof hij haar voor het eerst zag.
Maar ik hoorde alleen die ene zin in mijn hoofd.
Ik heb jullie kinderen niet vermoord.
Niet: Ik heb niets gedaan.
Niet: Ik ben onschuldig.
Ze had alleen gezegd dat zij hen niet had vermoord.
Dus wie dan wel?
Op dat moment kwam een rechercheur haastig de kerk binnen.
Hij liep rechtstreeks naar de agent.
Hij fluisterde iets.
De agent keek vervolgens naar mij.
“Mevrouw…”
“Wat?”
“De lijkschouwer heeft zojuist opnieuw contact opgenomen.”
Mijn hart stopte bijna.
“Waarom?”
Hij haalde diep adem.
“Er is een fout gemaakt bij de eerste autopsie.”
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
“Wat voor fout?”
De rechercheur keek naar Thomas.
“Uw zoons zijn niet overleden door hetzelfde middel.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoelt u?”
Hij antwoordde zacht:
“Er zat een tweede stof in hun bloed.”
Een stof die volgens hem alleen in bepaalde medische instellingen gebruikt werd.
Thomas keek geschokt.
En toen fluisterde hij:
“Dat ziekenhuis…”
Ik draaide me naar hem om.
“Welk ziekenhuis?”
Hij keek me recht aan.
“Het ziekenhuis waar jij bevallen bent.”
Mijn adem stokte.
Want ineens herinnerde ik me iets.
Een verpleegster die ik drie maanden geleden had gezien.
Een vrouw die mij na de geboorte van Sem een document had laten ondertekenen.
Een vrouw die ik daarna nooit meer had gezien.
En op dat document stond één naam.
Elise.
Maar voordat ik iets kon zeggen, ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Aan de andere kant hoorde ik een mannenstem.
“Luister goed.”
“Wie bent u?”
“Als je wilt weten waarom je kinderen moesten sterven…”
Hij zweeg even.
Toen zei hij:
“Vraag Thomas waarom hij drie maanden geleden een DNA-test heeft laten uitvoeren.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek langzaam naar mijn man.
Thomas was lijkbleek.
“Welke DNA-test?”
Hij zei niets.
En toen wist ik dat er nog een geheim was.
Een geheim dat niet alleen mijn huwelijk kon vernietigen…
maar misschien wel de reden was waarom mijn kinderen moesten sterven.
