DEEL 8
Anna greep mijn hand.
“Kom.”
Ik keek naar de politieauto’s.
“Maar mijn vader…”
“Hij wist wat er zou gebeuren.”
“Wat bedoel je?”
“Hij heeft zichzelf laten arresteren.”
Ik keek haar ongelovig aan.
“Waarom zou hij dat doen?”
“Omdat hij tijd wilde winnen.”
Thomas kwam naast ons staan.
“Voor wie?”
Anna keek hem aan.
“Voor haar.”
Ze wees naar mij.
“Niet voor jou.”
Thomas verstijfde.
Anna trok me mee naar de achterkant van het huis.
“Er is geen tijd.”
“Waar gaan we heen?”
“Naar een plek waar ze ons niet kunnen vinden.”
We liepen door een smalle gang naar een oude schuur achter het huis.
Anna haalde een sleutel uit haar jas.
Ze opende een verborgen deur in de vloer.
Daaronder zat een kleine tunnel.
Ik keek haar aan.
“Hoe lang heb je dit voorbereid?”
“Zevenentwintig jaar.”
Mijn adem stokte.
“Je hebt me al die tijd in de gaten gehouden?”
“Ik heb je beschermd.”
“Door weg te blijven?”
Haar ogen vulden zich met tranen.
“Als ik bij je was gebleven, hadden ze je gevonden.”
“Wie zijn ‘ze’?”
Ze antwoordde niet.
Thomas kwam achter ons aan.
Anna draaide zich om.
“Jij blijft hier.”
“Ik ga met haar mee.”
“Nee.”
“Ze is mijn vrouw.”
Anna keek hem recht aan.
“En jij hebt haar bijna vermoord.”
Thomas verstijfde.
“Ik heb haar kinderen niet vermoord.”
“Maar je hebt wel informatie verborgen.”
“Om haar te beschermen.”
Anna schudde haar hoofd.
“Dat is precies wat je vader ook zei.”
Thomas keek weg.
Ik voelde mijn vertrouwen opnieuw afbrokkelen.
“Wat heeft hij verborgen?”
Anna keek mij aan.
“Een dossier.”
“Welk dossier?”
“Het originele DNA-dossier van jou.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar is het?”
“Bij je vader.”
“Maar hij is gearresteerd.”
“Dat is juist het probleem.”
Ze pakte haar telefoon.
Op het scherm stond een foto.
Mijn vader zat in een verhoorkamer.
Maar er was iets vreemds.
De politieagent tegenover hem droeg geen uniform.
Anna zoomde in.
“Zie je hem?”
Ik knikte.
“Dat is geen politie.”
“Wie is het?”
“Een van de mensen die het programma heeft geleid.”
Ik voelde een rilling.
“Dus mijn vader is niet veilig.”
“Niemand is veilig.”
Plotseling klonk er een harde knal boven ons.
Anna duwde me naar beneden.
“Niet bewegen!”
Thomas trok mij achter zich.
Nog een knal.
Daarna voetstappen.
Iemand liep door het huis.
Anna keek naar ons.
“Ze hebben ons gevonden.”
“Hoe?”
Ze keek naar Thomas.
“Door hem.”
Thomas werd bleek.
“Ik heb niemand gebeld.”
Anna pakte zijn telefoon.
“Je hoeft niemand te bellen.”
Ze wees naar zijn scherm.
“Ze kunnen je volgen.”
Thomas keek geschokt.
“Hoe?”
“Via de app die je moeder op je telefoon heeft geïnstalleerd.”
Hij keek naar mij.
“Dat wist ik niet.”
Anna antwoordde:
“Dat geloof ik.”
De voetstappen kwamen dichterbij.
Anna trok een klein pistool uit haar jas.
Ik schrok.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Later.”
Ze opende een tweede deur.
“Deze tunnel brengt ons naar de weg.”
We renden.
Na enkele minuten kwamen we uit in een verlaten garage.
Daar stond een oude auto.
Anna startte de motor.
We reden weg.
Niemand sprak.
Tot Thomas plotseling zei:
“Anna…”
Ze keek in de spiegel.
“Wat?”
“Mijn moeder wist dat jouw dochter nog leefde.”
Anna antwoordde:
“Ja.”
“Waarom heeft ze haar dan niet gevonden?”
Anna zweeg.
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
Ze zuchtte.
“Omdat je schoonmoeder niet degene was die de leiding had.”
“Wie dan?”
Anna keek mij aan via de spiegel.
“De persoon die alles begon.”
“Wie?”
“Je vader.”
Ik verstijfde.
“Maar je zei dat hij mij probeerde te redden.”
“Dat deed hij.”
“Dan begrijp ik het niet.”
Anna keek weer naar de weg.
“Je vader heeft het programma opgericht.”
Mijn mond viel open.
“Wat?”
“Hij begon het als een medisch onderzoek.”
“En toen?”
“Toen raakte hij geobsedeerd.”
“Waarmee?”
“Met jou.”
Mijn hart sloeg over.
“Waarom?”
“Omdat jij het eerste kind was met een genetische combinatie die hij nooit eerder had gezien.”
Ik dacht aan de dossiers.
Aan de drieënveertig kinderen.
Aan Daan en Sem.
“En mijn kinderen?”
Anna antwoordde zacht:
“Zij hadden dezelfde combinatie.”
“Dus daarom…”
“Ja.”
Ik begon te huilen.
“Mijn kinderen zijn gestorven vanwege een experiment?”
Anna schudde haar hoofd.
“Niet precies.”
Ze stopte de auto.
We waren aangekomen bij een klein huisje midden in het bos.
Ze stapte uit.
“Kom.”
Binnen stond een oude tafel.
Daarop lag een doos.
Anna opende hem.
Daarin lagen twee kleine plastic zakjes.
In elk zakje zat een haarlok.
Ik herkende ze onmiddellijk.
“Daan…”
Daarna het tweede.
“Sem.”
Mijn knieën werden slap.
“Waarom heb jij hun haar?”
Anna keek me aan.
“Voor een DNA-test.”
“Wanneer?”
“Drie dagen vóór hun dood.”
Ik staarde haar aan.
“Hoe kon je weten dat ze zouden sterven?”
Anna antwoordde niet.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Anna…”
Ze sloot haar ogen.
“Ik wist dat iemand van plan was hen te doden.”
“Waarom waarschuwde je me dan niet?”
“Omdat ik niet wist wie.”
Ik keek haar aan.
“Maar je had hun haar.”
“Ja.”
“Waarom?”
Anna fluisterde:
“Omdat ik een vermoeden had dat Daan en Sem niet jouw biologische kinderen waren.”
Ik voelde een steek door mijn borst.
“Wat?”
Anna legde een document op tafel.
“De DNA-test die Thomas liet uitvoeren was vervalst.”
Ik keek naar haar.
“Dat zei Nina ook.”
Anna knikte.
“Maar er is iets wat Nina niet weet.”
Ze schoof het document naar mij.
“Daan en Sem waren biologisch verwant aan jou.”
“Dus?”
Anna keek me recht aan.
“Ze waren jouw kinderen.”
Ik ademde opgelucht uit.
Maar toen zei ze:
“Alleen…”
Ze stopte.
“Alleen wat?”
“Hun biologische vader…”
Ze keek naar Thomas.
“Was niet Thomas.”
De kamer werd ijskoud.
Thomas deed een stap achteruit.
“Dat kan niet.”
Anna legde een tweede DNA-rapport neer.
Ik keek naar de naam.
Mijn ogen werden groot.
De vader van mijn kinderen stond niet geregistreerd als Thomas.
Er stond slechts één code.
DONOR 17-B.
Ik keek naar Anna.
“Wie is dat?”
Ze antwoordde:
“De man die jouw vader nooit wilde dat je zou ontmoeten.”
“Wie?”
Anna fluisterde:
“Ruben.”
Thomas werd lijkbleek.
Zijn broer.
Mijn adem stokte.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, ging de deur open.
Mijn vader stond daar.
Bloedend.
Zonder politie.
Hij keek naar ons.
En zei:
“Anna, je had haar dit nooit mogen vertellen.”
